คืนสวาทที่พลาดพลั้ง

หญิงสาวเจ้าของร่างบางผุดลุกผุดนั่งสลับสับเปลี่ยนกันครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างร้อนใจ เหตุใดน้องสาวของเธอจึงยังไม่กลับบ้านสักทีนะ นี่เวลาก็ผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วตั้งแต่ชายปริศนาคนนั้นบอกว่าจะพาน้องสาวของเธอไปที่โรงพยาบาลเสร็จแล้วก็จะพากลับมาส่งที่บ้าน หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นระหว่างทางหรือเปล่า สักพักโทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงเรียกเข้า มันเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จักซึ่งอาจจะเป็นเบอร์โทรศัพท์ของชายคนนั้นก็ได้ เธอจึงรีบกดรับทันที “สวัสดีค่ะ” “ฮัลโหลพี่พริมนี่ขวัญเองนะคะ พี่พริมอยู่ไหน ช่วยขวัญด้วย ตอนนี้ขวัญถูกขังอยู่ไหนก็ไม่รู้ ออกไปไม่ได้ประตูล็อกอยู่ พี่พริมพาตำรวจมาช่วยขวัญทีนะคะ ให้ตำรวจแกะรอยจากเบอร์โทรศัพท์เบอร์นี้ก็ได้ ขวัญคิดว่าขวัญโดนวางยานอนหลับแล้วพามาที่คอนโดหรือโรงแรมที่ไหนสักแห่ง โทรศัพท์ของขวัญก็หาไม่เจอ คิดว่าเขาน่าจะเป็นคนเอาไป” ทันทีที่พริมภัทรรับสายอีกฝ่ายก็รีบละล่ำละลักบอกพี่สาวอย่างร้อนรน “อะไรนะ! วางยา! ถูกขังเหรอ ขวัญแน่ใจใช่ไหมว่าไม่ใช่เรื่องเข้าใจผิดพี่จะได้รีบไปแจ้งความกับตำรวจเดี๋ยวนี้” เธอถามน้องอย่างตกใจ ตอนนี้พริมภัทรร้อนใจยิ่งขึ้นไปอีกกับสิ่งที่ได้ยิน หรือผู้ชายคนนั้นจะทำมิดีมิร้ายน้องของเธอ “ก่อนหน้านี้พี่โทรหาขวัญมีผู้ชายคนหนึ่งรับสายบอกว่าจะพาขวัญไปหาหมอ เพราะขวัญข้อเท้าแพลง สรุปเขาโกหกพี่เหรอ แล้วนี่เขาทำอะไรขวัญบ้าง เขาทำร้ายร่างกายขวัญหรือเปล่า” “เอ่อ...ขวัญข้อเท้าแพลงจริงค่ะพี่พริม แล้วก็ดูเหมือนเขาจะพาไปที่โรงพยาบาลจริงด้วย เพราะที่ข้อเท้าเหมือนว่าถูกพันเอาไว้เพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวแบบที่ใช้ในการรักษาอาการข้อเท้าแพลง ส่วนเขาทำร้ายอะไรขวัญไหม เท่าที่เช็คดูสภาพร่างกายตัวเองตอนนี้ก็ยังไม่มีค่ะ” “ถ้าอย่างนั้นขวัญถูกขังไว้ที่ไหน พอจะบอกพิกัดพี่ได้ไหม" “ขวัญไม่รู้ รู้แต่ว่าอยู่ในห้องที่ไหนสักแห่ง เป็นโรงแรมหรือดอนโดก็ไม่รู้ค่ะ มันค่อนข้างหรู ไม่รู้อยู่ย่านไหนหรือที่ไหน แต่ในห้องนี้ไม่มีใครเลย” “ขวัญไปที่หน้าต่างหรือระเบียงหรือตรงไหนของห้องก็ได้ที่มองเห็นด้านนอก แล้วดูว่าที่ที่ขวัญอยู่พอจะร้องเรียกให้คนช่วยได้ไหม ถ้าได้ก็ร้องเลย แต่ถ้าไม่ได้ให้ขวัญบอกสภาพแวดล้อมของที่นั่นกับพี่ ว่ามันอยู่ใกล้อะไรบ้าง พี่จะได้บอกพิกัดตำรวจถูก ตอนนี้พี่กำลังจะไปโรงพักนะ ขวัญไม่ต้องห่วงพี่กำลังจะไปช่วย" พริมภัทรพยายามปลอบโยนน้อง “ค่ะพี่พริม" จอมขวัญรีบทำตามด้วยการเดินไปที่หน้าต่างและระเบียงในห้อง พร้อมบอกทุกสิ่งที่เธอเห็นให้พี่สาวฟังอย่างละเอียดมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อได้ฟังที่น้องบอกพี่พริมภัทรก็ประมวลความคิดอย่างละเอียดตาม.... “เอ๊ะ…ด้านขวาเป็นห้างที่เราเดินวันนี้ ด้านซ้ายเหมือนเป็นสวนสาธารณะของโครงการคอนโดหรู ตรงระเบียงด้านหลังของห้องไม่ไกลมีแม่น้ำ ส่วนด้านหน้าประตูขวัญไม่รู้ แต่มีเสียงคล้ายๆมีรถผ่านตลอดเหรอ มันคุ้นๆจัง” พริมภัทรคิดว่าสถานที่แบบนั้นมันช่างใกล้เคียงกับที่ทำงานของเธอ “พี่ว่าขวัญอาจจะอยู่แถวๆ โรงพยาบาลที่พี่ทำงานอยู่!" พอพี่สาวพูดแบบนั้นจอมขวัญก็เริ่มเอะใจ เธอเห็นถุงยาที่ถูกวางเอาไว้เมื่อครู่ จึงรีบย้อนกลับไปดู “เอ๊ะ ใช่แล้วค่ะ มีถุงยาของโรงพยาบาลที่พี่พริมทำงานอยู่ด้วย" "จริงเหรอ โรงพยาบาลอัครเวชใช่ไหม" "ใช่ค่ะ อ้อ... เมื่อกี้ขวัญเห็นคนใส่ชุดพยาบาลกับชุดคนไข้เดินกันอยู่ที่ตึกถัดออกไปใกล้ที่นี่มาก และเหมือนไม่มีรั้วกั้น หรือขวัญอยู่ในพื้นที่ของโรงพยาบาล!" "เดี๋ยวนะ แล้วชั้นที่ขวัญอยู่มันสูงมากเลยใช่ไหม มองเห็นสวนหย่อม ที่มีน้ำพุใหญ่ตรงกลางสวนสาธารณะของฝั่งคอนโดด้วยรึเปล่า" "อ๋อเห็นค่ะพี่พริม" "ถ้าอย่างนั้นพี่คิดว่าอาจจะเป็นตึกบริหารที่อยู่ตรงกลางระหว่างโรงพยาบาลอัครเวชสาขาที่พี่ทำงานอยู่กับโครงการอสังหาริมทรัพย์ของอัครวิลเลจ” "มันไม่เหมือนตึกที่เอาไว้ใช้ทำงานเลยนะคะ ห้องที่ขวัญอยู่มันหรูหราอย่างกับคอนโคหรูๆ เพนท์เฮ้าส์ หรือพวกโรงแรมห้าดาว" “ตึกนั้นเป็นตึกสำหรับผู้บริหารของอัครากรุ๊ป เป็นที่ทำงานของบอร์ดบริหารโรงพยาบาลของพี่ รวมถึงบอร์ดบริหารอัครวิลเลจ และบอร์ดบริหารของธุรกิจนำเข้าส่งออกของอัครากุร๊ปด้วย พี่เคยได้ยินว่าชั้นบนสุดจะถูกจัดทำเป็นพิเศษให้เป็นสถานที่พักส่วนตัวของผู้บริหาร แต่พี่ก็ยังไม่เคยขึ้นไป มากสุดก็แค่เคยขึ้นไปพบท่านประธานที่ห้องทำงานซึ่งถัดลงมาอีกชั้น แต่แค่ห้องทำงานท่านก็หรูหรามากแล้ว ขวัญรอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปหา ส่วนเรื่องแจ้งตำรวจพี่ขอดูให้แน่ใจอีกที เพราะถ้าชายคนนั้นเขาพาขวัญไปรักษาที่โรงพยาบาลก็แปลว่าเขาไม่ได้โกหกพี่ ถ้าเราเข้าใจเขาผิดอาจจะกลายเป็นการแจ้งความเท็จได้ พี่จะไปหาขวัญก่อนว่าขวัญอยู่ที่นั่นจริงไหม ถ้าใช่แปลว่าเขาคือผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของทางอัครากรุ๊ป ซึ่งต้องเป็นระดับประธานหรือรองประธานเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์เป็นเจ้าของห้องพักส่วนตัวที่อยู่บนชั้นนั้นได้ แล้วผู้บริหารระดับสูงขนาดนั้นจะทำร้ายขวัญไปทำไมกัน ที่สำคัญพฤติกรรมของคนที่พาขวัญไปก็ไม่ค่อยเหมือนกับคนร้ายนัก ถ้าเขาคิดจะทำอะไรขวัญก็ไม่น่าพาไปที่โรงพยาบาลกลางเมืองแบบนั้น แถมยังให้ขวัญอยู่ที่ห้องนั้นโดยไม่จับมัดมือมัดเท้าหรือปิดปากไว้ทั้งที่ก็รู้ว่ามีโทรศัพท์อยู่ด้านในและขวัญจะติดต่อหาใครก็ได้" ได้ฟังอย่างนั้นจอมขวัญก็เริ่มคล้อยตาม หรือชายคนนั้นจะช่วยเธอจากการวางยาของชายอีกคนแล้วพามาที่นี่นะ! อาจจะไม่ใช่คนเดียวกันก็ได้ ขาที่แพลงตอนนี้ก็ได้รับการรักษา ไหนจะถุงยานั่นอีก ถ้าเป็นคนร้ายก็ไม่น่าจะพาเธอมาพักรักษาตัวในสถานที่แบบนี้อย่างที่พี่พริมพูด "เดี๋ยวพี่จะรีบไปหาขวัญ ใจเย็นๆนะ พี่ว่ามันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่เราคิดหรือเข้าใจผิดไปเอง ถ้าเป็นที่นี่คงไม่ลำบากนัก เราจะให้ท่านประธานช่วยก็ยังได้...” “อ้อจริงด้วย ขอให้ขวัญอยู่ที่นี่จริงๆเถอะค่ะ ขอให้มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดไปเองจริงๆ ขวัญจะรอพี่นะคะ" “จ้า พี่กำลังรีบไปนะ” “ค่ะพี่พริม” พริมภัทรรีบไปยังสถานที่ที่เธอคาดเดาอาไว้ พยายามนึกถึงเหตุการณ์ก่อนที่น้องสาวจะหายไปว่ามีอะไรผิดปกติหรือเปล่า รึว่าเธอพลาดอะไรไปตรงไหน ***คำเตือน : นิยายเรื่องมีฉากร่วมรักแบบบังคับxxนะคะ หากไม่ใช่แนวที่คุณรีัดชอบก็ผ่านได้เลยค่ะ และคุณรี้ดสามารถเลือกอ่านนิยายเรื่องอื่นของไรท์ที่เป็นแบบฟิวกู้ดครอบครัวสุขสันต์ได้นะคะ ❤️ แต่ถ้าคุณรี้ดโอเครับได้ก็เริ่มอ่านนิยายต่อกันได้เลยค่ะ ^_^