เล่ห์รัก

​ EP...1 ริค ❤ นิกา " กรี๊ดดด นี่ทำบ้าอะไรกัน" เสียงร้องกรี๊ด แสบแก้วหูนั่น ทำให้ฉันหลุดพุ้นจากอ้อมกอดของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นบอส ฉันรีบปัดผมเผ้าที่ยุงเหยิงอยางลวกๆ เช็ดคราบน้ำตาทีแก้มขาวนวล พร้อมกับสำรวจเสื้อผ้าและจัดการให้มันอยู่ในความเรียบร้อย "คุณเมย์คะ" ฉันเอ่ยเรียกคนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาเพื่อเป็นการฟ้อง "เพี้ยะ" เสียงฝ่ามือจากนิ้วมือเรียวสวย ฟาดเข้ากับแก้มเราเต็มๆในขณะที่เราเดินไปหา "คุณเมย์" ภรรยาคนสวยของบอสเรา "คุณอลัน" ...ถึงกับเลือดซึมตรงมุมปากแน่ๆ เพราะฉันได้กลิ่นคาวเลือด “เป็นอย่างที่ฉันคิดไม่มีผิด แกจ้องจะจับอลันใช่ไหม ฮะ!” คุณเมย์ตวาดฉันด้วยน้ำเสี้ยงเกรี้ยวกราด “ ไม่...ไม่ใช่นะคะคุณเมย์ นิกาไม่เคยคิดแบบนั้น” ด้วยความสัตย์จริงเลยนะ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย “แล้วที่ฉันเห็น คืออะไร...ตอบมา!” คุณเมย์มองฉันสลับกับมองสามีตัวเอง ถ้าเอาแค่_ภาพที่เห็นเป็นใครก็คงไม่เชื่อ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้นน่ะสิ ฉันหันไปมองเจ้านายหนุ่มหน้าตาคมเข้ม ที่ตอนนี้ยิ้มมุมปากหย่อนก้นลงบนโต๊ะทำงานแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ปล่อยให้ฉันเป็นจำเลยอยู่คนเดียว “คือ คุณ...คุณอลัน จะ...” ฉันจะพูดออกไปว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่อย่างที่เห็น กำลังเรียบเรียงคำพูดแต่คุณเมย์ก็คาดคั้นจะเอาคำตอบ “จะอะไร” คุณเมย์หันไปจ้องคุณอลัน แบบจับผิดก่อนจะหันกลับมาหาฉันอีกครั้ง “คุณอลันลวนลามนิกา” ฉันก้มหน้าลงมองพื้นและพูดความจริงออกไป “พูดให้ดีๆนะ...เธอเป็นคนเสนอให้ฉันเองไม่ใช่หรอ” ฉันน่ะเหรอให้ท่าเขา คำพูดของเขามันทำให้ฉันอึ้งและน้ำตาไหล ...โกหกได้หน้าตายหน้าด้านที่สุด ผู้ชายอะไรไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ ก็แน่ล่ะถ้าเขามีก็คงไม่ทำแบบนั้นกับฉันแต่แรก คุณเมย์หันกลับมาจ้องเล่นงานฉันหลังจากที่สามีเธอพูดจบ ..แน่นอนคนเป็นเมียต้องเชื่อคำพูดของสามี อีกอย่างคุณเมย์เธอทั้งรักทั้งหลงคุณอลันขนาดไหน ใครๆ ก็รู้ “อนิกา !” คุณเมย์ตวาดฉันเสียงดังลั่นและคนที่อยู่นอกห้องก็น่าจะได้ยิน “ไม่ใช่นะคะ นิกาไม่เคยทำแบบนั้น” แต่ยิ่งปฏิเสธเธอก็ยิ่งมองฉันด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “เสียแรงที่ฉันไว้ใจเธอนะ อนิกา ฉันเห็นเป็นเหมือนน้องสาว เห็นเป็นคนซื่อ ขยันทำงาน เป็นคนกตัญญู ไม่นึกว่าเธอจะหักหลังฉันได้ลงคอ” “ฮือๆ...พี่เมย์ นิกาไม่ได้ทำ พี่เมย์เชื่อนิกานะ” โดนบอสลวนลามยังไม่เสียใจเท่ากับคำพูดและสายตาที่ผิดหวังของคุณเมย์ เพราะฉันเองก็รักและเคารพเธอมากเหมือนกัน จริงๆ แล้วฉันกับพี่เมย์รู้จักกันตอนที่เราสองคนเรียนมหาวิทยาลัย ฉันเคยทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านเพื่อนพี่เมย์ เราเจอกันบ่อยคุยกันถูกคอจนสนิทกัน พอเรียนจบพี่เมย์ก็แต่งงานกับคุณอลันที่เป็นคู่หมั้น แต่คุณอลันเป็นคนเจ้าชู้มาก เลขากี่คนต่อกี่คนก็ไม่รอดพ้นมือคุณอลันสักคน บางคนถึงขั้นเลี้ยงดูเป็นเมียเก็บพอพี่เมย์จับได้คุณอลันก็เลิก แล้วผู้หญิงก็โดนไล่ออก เพราะคุณอลันรักพี่เมย์มาก..มันฟังดูย้อนแย้งเนอะรักแต่ก็ไม่ซื่อสัตย์ พอฉันเรียนจบก็ไปสมัครงานหลายที่ แต่พี่เมย์ไว้ใจเรียกให้ฉันมาทำงานที่นี่ในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาคุณอลัน แล้วก็คอยเป็นหูเป็นตาให้เธอ ตั้งแต่นั้นคุณอลันก็ไม่ยุ่งกับพนักงานในบริษัทอีกเลย จนกระทั่งเลขาคนเก่าลาออกฉันก็ได้เป็นเลขาคุณอลันเต็มตัว เขาเริ่มเข้าหาฉันมาสักพักแล้ว แต่ฉันไม่เคยเล่นด้วย จนวันนี้พี่เมย์ดันมาเจอตอนที่คุณอลันกำลังลวนลามฉันเข้าพอดี คงเป็นคราวซวยของฉันเองแหละ “เห็นแก่มิตรภาพที่เราเคยมีให้กัน ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้ แต่มันจะไม่มีครั้งต่อไป” “พี่เมย์ หมายความว่า....” “ไปยื่นใบลาออกซะ” “เมย์ !” ดูท่าคุณอลันตกใจไม่น้อย หรือเสียดายที่ยังไม่ได้เครมฉันก็ไม่รู้นะ “พี่เมย์ “ “ฉันจะจ่ายเงินชดเชยให้เธอ 10 เดือนเป็นค่าเสียหาย” “พี่เมย์ ไม่ต้องจ่ายอะไรให้นิกาหรอกค่ะ เพราะนิกาไม่เคยมีอะไรกับคุณอลัน นิกาจะลาออก แล้วก็รับเงินชดเชยตามกฏของบริษัทเท่านั้นค่ะ” พี่เมย์มองมองฉันด้วยสายตาสงสัยปนเอ็นดู นั่นแหละ...สายตาแบบนั้นที่ฉันคุ้นเคย พี่เมย์คนดีของนิกา... ฉันยกมือไหว้พี่เมย์ แล้วเดินออกจากห้องทำงานคุณอลัน เพื่อไปยื่นใบลาออก...เห้อออ..ตกงานจนได้สิน่า ??????? ลองดูก่อนนะ...จะรุ่ง หรือจะร่วง..อ่านแล้วชอบไม่ชอบ ตอบเลยค่ะ