มาเฟียทวงรัก

"น้ำผึ้ง...เมื่อไหร่คุณโก๋เค้าจะขอเราแต่งงานสักทีล่ะ? นี่มันก็ตั้งหลายปีแล้วนะ ไม่เห็นจะมาสู่ขอหรืออยากจดทะเบียนกับเราเลย" "ก็เพราะว่าเขาไม่อยากแต่งกับผึ้งน่ะสิคะป้า -_-"ฉันที่กำลังจะตักสลัดผักออแกนิกน้ำใสแจ๋วเข้าปากถึงกับหยุดชะงักมือ ป้าเองก็ชะงักไปเหมือนกัน "ทำไมล่ะ?" "เพราะว่าน้ำผึ้งไม่ใช่สเปคเขาไง เขาไม่อยากแต่งกับผึ้ง ที่จริง...เขาไม่เคยพูดว่าผึ้งเป็นคู่หมั้นเขาด้วย" "ขนาดนั้นเลยหรอ? นี่คุณโก๋เขาเมินน้ำผึ้งขนาดนี้ได้ยังไงกัน!?" "ได้ไม่ได้ก็เมินมาตลอดสามปีนั่นแหละค่ะ นอกจากเซ็กส์แล้ว...เหมือนว่าเขาไม่ได้ต้องการอะไรจากผึ้งเลย -_-" "น้ำผึ้ง!!" "..."น้ำเสียงของคุณป้านี่ดังจนฉันสะดุ้งเลย "ป้าบอกแล้วไงว่าอย่าพูดแบบนั้น เราเป็นผู้หญิงนะลูก เป็นสาวเป็นนาง ไม่ควรพูดจากร้านโลก จำไม่ได้หรอว่าคุณโก๋..." "ไม่ชอบผู้หญิงก๋ากั่น"ฉันต่อท้ายประโยคให้ทันที "ใช่ คุณโก๋ไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้น ป้าถึงได้คอยสั่งสอนให้เราน่ะทำตัวเป็นกุลสตรียังไงล่ะจ๊ะ อย่าลืมสิ ไม่ว่ายังไงน้ำผึ้งก็ต้องแต่งเข้าบ้านนั้น ต้องเป็นนายหญิงของตระกูลอัครวานิช กิริยามารยาทต้องนุ่มนวลอ่อนหวาน" "..." กูเบื่อ!! ฟังมารอบที่ล้านแปด ฉันถอนหายใจจนลมจะหมดปอด 'จีรภัทร อัครวานิช' เขาคือคู่หมั้นของฉัน ด้วยคำสัญญาของพ่อแม่ผู้ล่วงลับที่ได้ตกลงกับพ่อของเขา ทำให้กลายเป็นสัญญาที่ผูกพันของสองตระกูล ฉันกับเขาคือคู่หมั้น...ตั้งแต่ฉันยังเป็นวุ้นอยู่ในท้องแม่ ไทม์ไลน์ดูงงนิดหน่อย แต่ฉันไม่ค่อยใส่ใจเพราะรับรู้ว่าเขาคือคนที่ฉันจะต้องแต่งงานด้วยมาตั้งแต่เด็ก เรียกง่ายๆว่าผูกใจรักเลยล่ะ ฉันชอบเขามาก คลั่งไคล้เหมือนเด็กสาวสมองกลวงไม่มีผิด แต่...เขากลับไม่จริงจัง ควงหญิง! ฟันหญิง!....มั่วไปหมด เพราะความรักทำให้ฉันอดทน คิดว่าสักวันหนึ่งเขาจะหยุด ตอนนั้นกูอาจจะอ่านนิยายมากเกินไป คิดอะไรง่ายๆรวมถึง 'เสียตัวง่ายๆด้วย' แหวนหมั้นที่นิ้วฉันมันส่องแสงเข้าตา เขาให้ฉัน...ในคืนนั้น ฉันก็เลยยินยอมพร้อมใจฟีทเทอริ่งด้วย เอาจริงคือเขาน่ะพรากผู้เยาว์นั่นล่ะ!! แต่ว่าที่สามีฉันจะกลัวเสียเมื่อไหร่ เพราะว่าธุรกิจของเขาน่ะสีเทาล้วนเข้มจนเกือบจะเป็นสีดำด้วยซ้ำ พวกตำรวจไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา "หลายปีแล้ว...ยังไงหนูก็ทนหน่อยนะน้ำผึ้ง คุณโก๋เขาอาจจะเจ้าชู้ แต่การที่เขาให้แหวนหมั้นกับหนู รวมถึงคำสัญญาให้รอ มันแปลว่าเขาเลือกหนูนะ" "เขาอาจจะหิวอาหารทะเลก็ได้นะคะคืนนั้น"ว่ากันว่าเวลาผู้ชายอยาก อะไรก็พูดออกมาได้หมด "น้ำผึ้ง!!"คุณป้าตะโกนเรียกฉันเสียงดัง "เรานี่มัน...เรานี่..." "ป้าขา~"ส่วนฉันก็ขยับไปกอดแขนท่าน "ป้าก็รู้นี่คะว่ามองจากตอนนี้แล้วโอกาสมันริบหรี่เหลือเกิน คุณโก๋น่ะท่าทางจะรักสนุกแต่ไม่ผูกมัดมากเกินไป แล้วไอ้แผนหญิงไทยใจงามที่ป้าให้ผึ้งคีพลุคน่ะมันไม่เวิร์ค!! เขาไม่คิดจะหยุด ยิ่งมั่วได้อย่างสบายใจเลย! -_-" แผนของป้า... คือการให้ฉันทำตัวเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้ ผู้ชายพูดอะไรก็ห้ามขัด ต้องเออออ ทำใจกว้างเป็นแม่น้ำแยงซีเกียง ยิ้มหวาน...อดทน และมัธยัสถ์ ซึ่งนั่นไม่ใช่ตัวฉันอย่างแรง!! ฉันไม่ได้มีนิสัยแบบนั้น อีนั่นใคร...ไม่ใช่กูแน่ -_- แต่เอาเหอะ เพราะฉันก็เฟคมาได้ตั้งสามปี!! แสดงได้อย่างแนบเนียนจนคุณจิ๊กโก๋ไม่รู้เรื่องราว "ป้ารู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ฝืนนะน้ำผึ้ง แต่เราเองก็เคยเต็มใจทำมาตลอดนี่ ทำไมตอนนี้ถึงมานั่งตั้งคำถามล่ะ" ฉันถอนหายใจหนักมาก "ก็เพราะว่าตอนนี้น้ำผึ้งตาสว่างแล้วไงคะป้า! รู้แล้วว่าตัวเองน่ะหลงผิดเห็นกังจักรเป็นดอกบัว เลยต้องเปลืองจิ๋มไปฟรีๆ!" "น้ำผึ้ง!!" . . . เปลืองไปแล้ว ก็เลิกเปลืองได้! ฉันน่ะไม่ใช่เด็กสาววัยใสที่มองความรักเป็นโลกทั้งใบป่ะ ถึงเขาจะเป็นคู่หมั้น เป็นคนที่ควรจะแต่งงานกัน แต่ฉันรอต่อไปไม่ไหวแล้ว สามปีนะไม่ใช่สามเดือน!! สิ่งที่ควรทำตอนนี้คือตื่น...และเลิกโง่! จะไปเอาอะไรมากกับผู้ชายสายเย หวังฟันแล้วทิ้ง เขาไม่ได้มีฉันคนเดียว! ควงคนอื่นไปเรื่อย และฉันจะไม่ทนอีก สเตตัสเมียเก็บนี่ควรถูกดีลีท!! คู่หมั้นงั้นหรอ? เฮอะ หลอกแดกกูชัดๆ "ไม่ได้!!"แต่แล้วก็สะดุ้งสุดแรงม้า เมื่อคุณลุงตบมือลงที่โต๊ะเสียงดัง "ยังไงน้ำผึ้งก็เลิกกับคุณโก๋ไม่ได้เด็ดขาด ตระกูลของเราต้องได้ดองกับทางฝั่งอัครวานิช เรื่องนี้จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง" "ทำไมจะไม่ได้! ฉันบอกคุณแล้วไงว่าน้ำผึ้งไม่อยากแต่งงาน คุณโก๋เองก็ไม่ได้อยากแต่งเหมือนกัน เราจะไปบังคับหลานได้ยังไง นี่มันชีวิตหลานนะ!!" "แต่..." "ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น!! ฉันจะไม่บังคับหลาน! ตาภาคน่ะฝากให้คุณดูแลลูกสาว คุณทำแบบนี้ยังจะกล้ามองหน้าน้องชายอีกหรอถ้าตายไปเจอกันน่ะ" "ตอนแรกคุณก็เห็นด้วยกับผมนี่..." "เพราะตอนนั้นยัยผึ้งรักคุณโก๋! แต่ตอนนี้...ผึ้งไม่ได้รักเขาแล้ว ไม่มีความจำเป็นอีกที่จะต้องให้ผึ้งไปเป็นของตายแบบนั้น คุณเองก็น่าจะรู้ว่าถ้าฝั่งนั้นเค้าเอ็นดูหลานเราบ้าง เขาคงไม่ทำตัวไร้พันธะแบบนี้" สิบ! สิบ! สิบไปเลยค่า!! ฉันล่ะอยากจะลุกขึ้นตบมือให้ป้าตัวเองจริงๆ เนี่ย พอคิดแล้วน้ำตาก็ซึมจนต้องยกทิชชู่มาซับหัวตา "ยังไงฉันก็จะให้น้ำผึ้งเลิกกับเขา!" ไม่พูดเปล่าแต่คุณป้าดึงข้อมือฉันให้ลุกตามมาด้วย ฉันที่ไม่ทันตั้งตัวเลยอ้าปากถาม "เราจะไปไหนกันหรอคะป้า?" "จะพาไปเลิก!! -_-" "ไปเลิก!?" "ใช่ ผึ้งเตรียมคำพูดไว้เลยนะ คิดคำด่าไว้เลยว่าอยากพ่นอะไรใส่หน้าผู้ชายแย่ๆแบบนั้นบ้าง เมื่อคืนป้านอนคิดทั้งคืนเลยล่ะ ที่ผ่านมาป้าเอาหูไปนาเอาตาไปไร่มานานมากแล้ว วันนี้ล่ะ...ต้องด่าสักหน่อยที่บังอาจมาทำร้ายจิตใจหลานป้า!!" "คุณป้า..." ฉันยิ่งน้ำตาซึมอีกระลอก รู้สึกเหมือนอยากร้องไห้ขึ้นมาอยู่รอมร่อ พอเราเดินมาถึงรถ...คุณลุงก็เดินมาถึงด้วยเหมือนกัน "หลบไปนะคุณ"เสียงของคุณป้าแข็งกระด้างมาก ท่านมองสามีตัวเองอย่างโกรธจัด แต่คุณลุงกลับถอนหายใจ... "เดี๋ยวผมขับรถให้เอง" "..." หา!!? O_O คุณลุงน่ะพูดจริงทำจริงเพราะท่านดึงกุญแจไปจากมือป้า แล้วก็ประจำตำแหน่งคนขับ "ไปขึ้นรถเถอะผึ้ง" "ค่ะๆ"เหวอไปเลยฉัน เพราะก่อนหน้านี้คุณลุงยังหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่ย้อมไม่ยอมอยู่เลย ตอนนี้กลับลำเฉย "คุณอย่าโกรธผมเลยนะ ที่ผมพูดไปเพราะตอนแรกผมยังไม่เข้าใจน่ะ แล้วเราก็ตกลงหมั้นหมายกับฝั่งนั้นมานานแล้วด้วย" "เฮอะ" อ่อ...กลัวเมียงอน -_- หลังจากนั้นคุณลุงกับคุณป้าก็ง้อกันอยู่ด้านหน้า คุณลุงขับรถ คุณป้านั่งอยู่ข้างคนขับ ส่วนฉัน...ก็ยกมือถือขึ้นมาอัดคลิปคนแก่ง้อกันอย่างอารมณ์ดี น่ารักๆ ^^ ตอนนี้ฉันอารมณ์ดีมากในรอบหลายปีเพราะทั้งคุณลุงคุณป้าตกลงให้ฉันเลิกกับคุณจิ๊กโก๋แล้ว เฮอะ ไอ้มาเฟียลูกติดนั่น รอก่อนเถอะนะ ฉันจะไปเฉดหัวคุณทิ้ง! ต่อให้เขากอดขาอ้อนวอนฉันก็จะเมินเฉย! ชอบมาตั้งสามปี!! ชีวิตวัยสาวที่ต้องเป็นเมียเก็บ เป็นคนที่ได้โซเดมาคอมเวลาเขาขาดผู้หญิง พอที!! ลาขาด!! จิ๋มของฉันไม่ได้มีเพื่อเขาอีกต่อไป!! ฉันนั่งหัวเราะหึๆจนคุณป้างง ท่านหันมามองหน้าฉัน ส่วนคุณลุงก็มองผ่านทางกระจกห... โครม!! แต่แล้วเสียงดังสนั่นก็เกิดขึ้น รถของเราหมุนเคว้ง ฉันได้ยินเสียงกรี๊ดของตัวเอง ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลง... . . . สวัสดีจ้าาาาา มาเรื่องใหม่อีกแย้ว ปุ้งๆๆๆ เรื่องนี้จะต่อจากเรื่อง แด๊ดดี้คนโปรด nc25+ แต่ว่าเนื้อเรื่องแยกกัน ไม่งงแน่นอนค่า คอมเม้นท์เป็นกำลังใจหน่อยนะคะ♥️