คนนี้ของผม

ใครว่าการเป็นคนสวยมันดีไปหมดทุกอย่าง คิดผิดแล้วล่ะ ฉันคนหนึ่งที่บางครั้งความหน้าตาดีมันก็ทำให้น่ารำคาญ "น้องขอไลน์หน่อยได้มั้ย ยังไม่มีแฟนหรอกใช่มั้ยครับ" หนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งทักเธอตอนที่กำลังยืนซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งอยู่หน้ามหาลัย "...." เธอหันไปมองพลางถอนหายใจ ไม่ใช่คนแรกหรอก มีคนมาขอตั้งแต่เธออยู่บนรถเมลแล้ว แล้วก็ตอบแบบเดิมไปไม่รู้กี่รอบ รู้แค่ว่าเหนื่อย... "ไม่เล่นไลน์ค่ะ ไม่มีเฟส ไม่มีไอจี ไม่มีเบอร์" รวดเดียวจบทำเอาชายหนุ่มยืนอ้าปากค้างไม่ทันได้ถามอีก เธอก็เดินหนีไปไกลแล้ว ข้าวเกรียบ สาวสวยบ้านรวยแต่ใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไป นิสัยเธอค่อนข้างเงียบและเป็นคนขี้รำคาญนิดๆ เธอไม่ชอบพวกผู้ชายที่เข้าหาเธอเพราะความสวย พวกหน้าหม้อ พวกหื่น...ไม่อยากเข้าใกล้ "อ๊ะ!" ความที่หงุดหงิดจนไม่ได้มองทางให้ดีทำให้ชนเข้ากับคนที่เดินสวนมา น้ำอัดลมแก้วใหญ่หกกระจายเต็มเสื้อนักศึกษาของเธอและ... "น้องเป็นอะไร...มั้ยครับ" เสียงพูดชะงักไปพักหนึ่งก่อนจะเรียกสติกลับมาได้ จะไม่ให้สติหลุดได้ยังไงก็คนตรงหน้าสวยอย่างกับนางฟ้าเขาสังเกตจากเข็มกลัดที่บ่งบอกชั้นปีบนคอปกเสื้อเธอ'ปี1' เข็มกลัดสัญลักษณ์นักศึกษาแพทย์ รุ่นน้องในคณะเขา เห็นแค่นั้นก็ยิ้มไม่หุบให้ตายเถอะ "ไม่เป็นค่ะ ขอโทษนะคะเสื้อเปียกเลย" แม้เสียงเธอจะนิ่งแต่คิ้วเธอขมวดเพราะเห็นว่าเสื้อเขาและเธอเปียกด้วยน้ำอัดลมสีเข้ม สายตาก็คงยังมองแต่เสื้อไม่หันหน้ามองชายหนุ่มที่มองเธอจนหน้าแดงไปแล้ว พรึบ เสื้อแจ็คเกจสีเทาถูกนำมาคลุมตัวหญิงสาวอย่างมิดชิดเขาจัดการเก็บสิ่งของที่ควรจะทิ้งเขวี้ยงลงถังขยะอย่างรวดเร็ว "ขออนุญาตนะ ไปเปลี่ยนชุดกันครับ" ชายพูดพลางคว้ามือนุ่มของหญิงสาวเดินตรงไปยังร้านขายเสื้อนักศึกษาที่อยู่หน้ามอ ระหว่างทางสายตาทุกคู่ที่พวกเขาเดินผ่านต่างพากันมองและพากับซุบซิบตลอดทาง "เจ๊ครับ" เธอปล่อยให้เขาจูงมือมาแบบงงๆ ไม่รู้ว่าด้วยความหิวหรืออะไรที่ทำให้เธอไม่ยอมสะบัดมือออกจากมือเรียวนั่น ผู้ชายอะไรมือเรียวสวย กลิ่นตัวหอมสะอาด หน้าตาก็... เธอหันไปมองหน้าเขาที่กำลังยืนคุยกับเจ้าของร้าน ให้ตายเถอะอะไรจะหล่อขนาดนั้น หน้าตาเหมือนหลุดมาจากซีรี่ย์เกาหลี หน้าใสไร้สิว ผิวเนียนกริบ จมูกโด่งรับกับรูป คิ้วสวย ตาสวย ปากก็ยังสวย ทำเอาเธออึ้งไปสักพัก "อะเอ่อ มีอะไรติดหน้าพี่เหรอครับ" เขาหันมาสบตากับเธอพอดี เห็นสาวสวยกำลังจ้องมองเขาแบบหน้านิ่งๆ แต่มีพลังบางอย่างที่ทำให้เขาเขินแบบบอกไม่ถูก "เปล่าค่ะ" ตอบนิ่งเรียบสไตล์ข้าวเกรียบ เธอล่ะสายตาไปมองชุดในร้านแทน ขืนมองเขานานหน้าเธอคงมีเปลี่ยนสีบ้างล่ะ "นี่จ๊ะชุดนักศึกษาใหม่แบบสักรีดไว้เรียบร้อยราคากันเองดูสิว่าไซซ์นี้ได้มั้ย แล้วก็นี่ของน้องวินไซซ์เดิม" เจ้าของร้านยื่นชุดนักศึกษาให้เธอแค่มองก็รู้พอดีตัวเป๊ะ "ขอบคุณครับ" "ห้องเปลี่ยนด้านในด้านซ้ายนะจ๊ะ มีห้องหนึ่งหลอนไม่ค่อยดีนะจ๊ะ หมุนเบาๆพอนะ" เจ้าของร้านพูดแล้วเดินไปรับลูกค้าที่พึ่งเข้ามาใหม่ เธอเดินตามหลังเขาไปมีห้องเปลี่ยนอยู่สองห้องซึ่งเธอเลือกเข้าห้องซ้ายส่วนเขาเลือกห้องขวา เมื่อกี้เจ้าของร้านบอกกลอนพังแล้วมันห้องไหนล่ะ เธอคิดมือก็เผลอหมุนกลอนแรงไปหน่อย คงไม่ใช่ห้องนี้หรอกคิดพลางเปลี่ยนชุดจนเสร็จเตรียมออกไปข้างนอก กึก กึกๆ อืม ห้องนี้แหละที่กลอนเสีย บ้าเอ้ย...แล้วก็แปลกอีกอย่างบานประตูที่ควรดึงเข้าด้านในกลายเป็นแบบผลักออกด้านนอก หมุนกลอนได้แต่ประตูดันติดนี่สิ "ประตูติดหรือครับ เดี๋ยวพี่ช่วยเอง น้องออกห่างจากประตูก่อนนะ" เขาเปลี่ยนชุดเสร็จก่อนเธอพอเดินออกมาก็ได้ยินเสียงกึกกักจากห้องข้างๆ พรึบ! ปัก เธอยังไม่ทันได้ถอยห่างแถมยังดันประตูสวนไปผลที่ได้คือแรงดึงประตูจากด้านนอกทำให้เธอพุ่งทะยานเข้าสู่แพงอกกำยำอย่างจัง "..." ความเงียบปกคลุมพื้นที่ มีแต่เสียงหัวใจดังโครมคราม คนหนึ่งหัวใจเต้นดังเพราะตื่นเต้นที่มีร่างเล็กพุ่งเข้ามาให้อ้อมกอด ส่วนอีกคนหัวใจเต้นดังเพราะ...ตื่นตกใจ "ขอบคุณค่ะ" เสียงเรียบๆเปล่งออกจากปากสวยได้รวบ เธอรีบผละออกจากเขา เงยหน้าจ้องมองบอกขอบคุณ ส่วนเขาก็ตะลึงกับความสวยในระยะใกล้จนพูดตะกุกตะกัก "มะ ไม่เป็นไรครับ" "ค่าชุดเดี๋ยวจ่ายเองค่ะ ขอบคุณที่พามา แล้วก็ขอโทษที่ทำให้ชุดเปียก" พูดเสร็จก็เดินออกไปจ่ายเงินให้เจ้าของร้าน แล้วก็หายไปอย่างรวดเร็วจนอีกคนตามไม่ทัน "ยังไม่ทันได้รู้จักชื่อเลย...แต่เดี๋ยวก็ได้เจอ"กว่าจะเดินตามออกมาเธอก็หายไปแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนแบบนี้...คนที่ตรงสเป็กเขา