ของหวงในปกครอง

ภายในเพนต์เฮาส์กลางใจเมือง ตรงชั้นบนสุด ห้องสุดท้ายของโถงทางเดิน คือห้องทำงานของ 'รัน' ชายหนุ่มผู้มีดีกรีว่าร่ำรวยมหาศาล มีพ่อแม่ที่ใครๆ ต่างก็เกรงกลัวบารมี แน่นอนว่าทุกคนในเมืองนี้ย่อมกลัวคนของตระกูล 'เจียระไน' ไม่เพียงแค่ชื่อเสียงของตระกูลที่บ่งบอกถึงความ ร้ายกาจ แต่ด้วยนิสัยเหมือนแฝงโรคจิตหน่อยๆ ของคนในตระกูลนี้เองด้วยล่ะ ที่ทำให้ใครต่อใครไม่กล้าหาเรื่อง อย่างตัวพ่อที่ชื่อ 'ราม' ผู้ซึ่งยกเมียไว้บูชาเหนือกว่าสิ่งอื่นใด เขามักหัวร้อนเสมอเวลาที่ได้ยินใครนินทาว่าร้ายเมีย และผลสุดท้ายเลยคือ ไม่ปากของคนนั้นจะฉีก ก็แข้งขาหักจนเดินไม่ได้ไปตลอดชีวิต ต่างจากลูกชาย รันไม่ชอบให้มือเปื้อนเลือดต่อหน้าคนอื่น ไม่ใช่เพราะเขาดีกว่า แต่เพราะเขามัน 'ฉลาดกว่า' ที่จะซ่อนเขี้ยวเล็บไปตบตาคน ชายหนุ่มหยิบขวดยาขนาดเล็กขึ้นมาถือไว้ ภายในขวดแก้วบรรจุของเหลวสีแดงไว้จนเต็มขวด ริมฝีปากบิดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย นัยน์ตาหรี่ลงขณะจ้องมองน้ำสีแดงดั่งเลือดในขวด "หวังว่ารอบนี้จะไม่ทำให้ผิดหวังนะ" เขาเปรยกับตัวเองด้วยท่าทีกระหยิ่มยิ้มย่องกับสิ่งที่ตนผลิตขึ้นมา ยาตัวนี้ไม่ใช่สารเสพติด ไม่ใช่ของผิดกฎหมายในสายตาคนทั่วไป แต่มันคือสิ่งที่สามารถปลุกสัญชาตญาณดิบของมนุษย์ให้ตื่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ 'พญาราตรี' กลิ่นหอมคล้ายกุหลาบหมักลอยอบอวลเพียงแค่เปิดฝา รันสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหลับตาลง ชั่วครู่ ผลลัพธ์ชัดเจนในไม่กี่วินาที เลือดในกายร้อนวาบ หัวใจเต้นแรง รอยยิ้มกระหายปรากฏขึ้นบนใบหน้า ที่สำคัญ... กลางลำตัวของเขามันโป่งนูนคับเป้ากางเกงขึ้นมาทันใด มันน่าอัศจรรย์ไหมล่ะ แค่ดมไม่กี่วินาที ก็โด่มิรู้ล้มทันตาเห็นแล้ว "เออ แรงดีว่ะ กูนี่เก่งฉิบหายเลยที่ผลิตออกมาได้" ใช่ เขามันเก่ง หัวใสมาตั้งแต่เด็กๆ เชียวล่ะ ที่ริอยากรู้อยากลองสิ่งที่พ่อหวงห้าม รันชอบชมตัวเองแบบนี้เสมอ และนึกขอบคุณในความขี้เสือกของตัวเองในวัยเด็ก ที่ทำให้เขาได้เจอขุมทรัพย์ในการสร้างรายได้มหาศาล พญาราตรีในสวนบนดาดฟ้าของพ่อ มันเป็นยาชั้นเลิศที่จะพลิกชีวิตคนได้อย่างน่าอัศจรรย์ นี่ล่ะ ยาที่จะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นคนที่ร่ำรวยกว่าพ่อด้วยสองมือของตัวเอง รันอ่านวนชื่อแบรนด์ของตัวเอง 'พญาตี้' ด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดโทรออก "ได้มายัง" "ได้แล้วครับ หนูทดลองตัวที่สิบของเรา" คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นด้วยความพอใจ "ดี เอามาเลย กูอยากได้เพื่อนเล่นอยู่พอดี" ไม่นาน ประตูห้องก็ถูกเปิดออก ลูกน้องลากร่างผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา ก่อนจะโยนลงกับพื้นอย่างไม่ปรานี ร่างเล็กนอนนิ่ง ราวกับตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต "สลบ?" "ครับ ตอนเอามามีขัดขืนนิดหน่อย" รันตวัดสายตามอง ลูกน้องถึงกับชะงักทันที "มึงซ้อมผู้หญิง?" "ปะ...เปล่านะครับ!" "แล้วทำไมเป็นแบบนี้!" "เอ่อคือ..." "ตอบ!" เสียงตวาดของเขาทำเอาลูกน้องรีบทรุดกายลงนั่งคุกเข่า "ยัยนี่เมาจนอาละวาดในร้าน พอผมจะเอาตัวมา ก็ตบหน้าผมซะเต็มแรง แล้วจากนั้นยัยนี่ก็ดึงขวด 'พญาตี้' ไปจากกระเป๋าผม แล้วก็ซัดเข้าไปหมดขวดเลยครับ" "มึงว่าอะไรนะ ยัยนี่ล่อยากูหมดขวดเลยเหรอ!" ต้องตกใจแทบช็อกสิ 'พญาราตรี' ต่อให้มีฤทธิ์ปลุกความใคร่ แต่มันก็มีโทษเหมือนกัน เขารีบเข้าไปพลิกร่างผู้หญิงคนนั้นขึ้น และในวินาทีนั้นเอง... "ฉิบหายแล้ว" สีหน้าของรันซีดเผือด หญิงสาวในอ้อมแขน… ไม่มีลมหายใจแล้ว!