คุณอาสอนรัก(ทาสหัวใจ)

ณ ยอดเขาเอเวอเรสต์ ประเทศเนปาล ฤดูกาลปีนเขามรณะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ไม่มีใครคาดคิดว่ารอบนี้จะมีนักปีนเขาเสียชีวิตมากเป็นประวัติการณ์ เมื่อถึงความสูง8,400เมตรพายุหิมะก็พัดโหมเข้าใส่ ..หวืดด.. ..หวืดด.. จุดที่เรียกว่า “ฮิลลารี สเต็ป”(Hillary Step)เป็นอุปสรรคสุดท้ายก่อนถึงยอดสูงสุดของเอเวอเรสต์ สภาพอากาศอันเลวร้ายเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ขอบฟ้ากลายเป็นสีเขียวกระทบกับเมฆ มันคือภาพที่นักปีนเขาอยากเห็นมาตลอดทั้งชีวิต แต่ช่วงเวลาในการชื่นชมความงดงามของธรรมชาติไม่นานอย่างที่ต้องการ อากาศที่เคยสดใสแปรเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว เส้นเชือกที่ทอดยาวไปข้างหน้าลางเลือนจนมองแทบไม่เห็น "ไม่ไหวแล้ว!" เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางละอองสีขาวที่กัดกินผิวกายจนแข็งทื่อ "อีกนิดเดียว ไปต่อ" "ไม่ไหว! ไปไม่ไหว มองไม่เห็นอะไรเลย" "อดทนอีกหน่อย ใกล้จะถึงจุดสูงสุด" ..หวืดด.. ..หวืดด.. “ลงเถอะ ขึ้นแบบนี้ตายแน่! กลับลงไปที่แคมป์4” เชอร์ปา(คนนำทาง)ตะโกนก้องแต่เสียงกลับถูกพายุพัดไปจนหมด เชือกที่ถูกตรึงเอาไว้ส่ายไหวจนแทบขาด "Death Zone"หรือเขตมรณะเป็นทางแคบๆที่นักปีนเขาต้องเดินตามหลังกันผ่านไปทีละคน “เราจะกลับลงไปแบบมีชีวิตหรือตาย หรือไม่ก็ทิ้งศพไว้บนภูเขา เลือกเอา” คำพูดของนักปีนเขาที่ไม่อาจฝืนธรรมชาติจำต้องหันหลังกลับ กลับลงไปตั้งหลักและรอให้สภาพอากาศลดความโหดร้ายแบบสุดขั้วลง "ย้อนกลับไปก็ไม่มีประโยชน์" เสียงของใครคนหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าดังแหวกอากาศอันเลวร้าย พายุยังคงโหมกระหน่ำอย่างรุนแรงต่อเนื่อง ต่อให้ย้อนกลับไป เต็นท์ ถุงนอน และเสบียงอาหารก็จะปลิวหายไปตามแรงพัดโหมของพายุหิมะ เส้นทางอันหฤโหดเป็นสิ่งที่ท้าทาย ยิ่งอันตรายมนุษย์ยิ่งเสาะแสวงหาที่จะเอาชนะ จุดสูงสุดของยอดเขาอยู่ห่างเพียงไม่กี่ร้อยเมตร ไม่มีเวลาสำหรับการไปตั้งต้นใหม่ ร่างกายเริ่มแข็งขยับเขยื้อนไม่ได้ มองไปเบื้องหน้าทุกหนทุกแห่งมีแต่หิมะขาวโพลน ดวงอาทิตย์ใกล้ตก แสงสีทองลางเลือนลงทุกที อากาศหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ "กลับลงไป หันหลังกลับ!" เชอร์ปายังคงตะโกนแข่งกับเสียงพายุ เมื่อจำนวนคนที่หันหลังกลับมีไม่ถึงสิบคน ซึ่งกลุ่มที่เขาเป็นคนนำทางมีทั้งหมดสิบห้าคน ใช่ว่าใครก็สามารถขึ้นยอดเขาเอเวอร์เรสต์ได้ อย่างแรกต้องมีความพร้อม ต้องฝึกสะพายกระเป๋าเป้หนัก16กิโลกรัมทุกวัน และทำการถ่วงน้ำหนักที่ข้อเท้ากว่า3กิโลกรัมให้คุ้นชินกับการใส่รองเท้า “แครมปอน” สำหรับปีนภูเขาหิมะ สิ่งที่ขาดไม่ได้อีกอย่างคือการฝึกปีนหน้าผา ถ้าไม่ฝึกฝนอย่างหนักก็ไม่วันปีนขึ้นมาถึงหลังคาโลก ทุกคนที่มาที่นี่ต่างมีเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ที่จะพิชิตยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกระดับความสูง8,848 เมตร แต่มันเป็นความสำเร็จที่น้อยคนจะทำได้ เพราะมันมีราคามากมายที่ต้องจ่าย เริ่มแรกต้องฝึกซ้อมอย่างทรหด ต้องมีเงินที่จะซัพพอร์ต และสุดท้ายต้องยอมรับประตูสู่ความตายที่อยู่ห่างจากปลายเท้าของคุณเพียงคืบเดียว ในขณะที่กำลังปีนป่ายอยู่บนหลังคาโลก ถึงแม้บางคนจะสามารถพิชิตยอดเขาสูงที่สุดในโลกสำเร็จ แต่กลับต้องจบเส้นทางนักปีนเขา เพราะสูญเสียนิ้วเท้าหลายนิ้วจากภาวะ “หิมะกัด” ร้ายแรงถึงระดับเนื้อเยื่อตายจนนิ้วเท้ากลายเป็นสีดำอย่างน่ากลัว “เมื่อคุณมาที่นี่ การเสียอวัยวะหรือตาย เป็นสิ่งที่พวกคุณต้องยอมรับให้ได้” "ต่อให้ตายก็คุ้มค่า” "ไม่ใช่ทุกคนที่ปีนขึ้นไปจะรอด ความงามตามธรรมชาติคือกับดักของมัจจุราช" เมื่อสองชั่วโมงก่อนนักปีนเขาทั้งสิบห้าคนได้มีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์และความคิดเห็น เชอร์ปาให้หยุดพักช่วงสั้นๆเป็นเวลาสองชั่วโมงก่อนจะปีนต่อ "สิ่งที่น่าหดหู่ที่สุดคือมีคนตายอย่างต่อเนื่อง เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยจะขึ้นไปรับศพลงมาเมื่ออากาศปลอดโปร่ง" ชายคนหนึ่งพูดขึ้น "การขึ้นยอดเขาว่ายากแล้ว แต่การลงเขาก็อันตรายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน ประคองสติที่เลือนรางเอาไว้ให้ดี ดวงตาที่มองไม่ค่อยเห็น และเท้าที่ถูกหิมะกัดรุนแรงจะทำให้เราพลาด" “ถ้าเรามองไม่เห็น โอกาสตายสูงมาก อืมม.. ถ้าไม่มีคนจริงใจกับเรา เราถูกทิ้งแน่ๆ” คำพูดที่พูดออกมาไม่ต่างจากความเป็นจริง เส้นทางหฤโหด จำเป็นต้องเลือกและสละคนบางคนเอาไว้ข้างหลัง "ถ้าผมตายปล่อยให้ผมอยู่กับความงดงามของที่นี่ ผมอยากอยู่ที่นี่ตลอดไป" "ผมเป็นหมอ ผมเคยรักษาคนไข้ที่ลงจากเอเวอร์เรสต์ เขามีกระจกตาบวมผิดรูปจากความดันบนที่สูง มือชา หิมะกัดตามจุดต่างๆของร่างกาย โดยเฉพาะนิ้วเท้า ทำให้ต้องตัดออกบางส่วน อืมม.. เขากลับไปปีนเขาไม่ได้อีกตลอดชีวิต เพราะทรงตัวยาก ยืนลำบาก และออกกำลังกายได้น้อยลง" “ถ้ามันเกิดขึ้นกับผม ผมคงยอมรับไม่ได้ คงเป็นเรื่องที่ทำใจได้ยาก” “.....” แม็ค(Max Evans)นั่งนิ่ง ฟังหลายๆความคิดเห็นพร้อมกับคิ้วที่ขมวดมุ่น เขาพิชิตยอดเอเวอเรสต์สำเร็จเป็นครั้งแรกเมื่อหลายปีก่อน เขาชื่นชอบการปีนเขาเป็นพิเศษ แม็คสามารถพิชิตยอดเขาเอเวอเรสต์ได้ถึงสามครั้ง และครั้งนี้เขาต้องการพิชิตให้ได้เป็นครั้งที่สี่ แต่ดูเหมือนสภาพอากาศจะไม่เป็นใจให้เขากับนักปีนเขาที่นั่งอยู่ตรงนี้ทำสำเร็จ สาเหตุการเสียชีวิตของนักปีนเขาส่วนใหญ่เกิดจากความเหน็ดเหนื่อยและขาดออกซิเจน การเดินขึ้นและลงยอดเขาจำเป็นต้องใช้ออกซิเจนที่มีอย่างจำกัดให้เพียงพอ สภาพอากาศที่รุนแรงในเขตมรณะ สามารถอธิบายได้ว่าเหตุใดนักปีนเขาที่เข้ามาในเขตนี้ถึงเสียชีวิตเพียงลำพัง หรือต่อหน้าต่อตาเพื่อนนักปีนเขาด้วยกัน เพราะเมื่ออยู่ในสถานการณ์อันเลวร้ายเห็นได้ชัดว่ามีคนกำลังจะตาย เพื่อนนักปีนเขาจะพยายามทำทุกวิถีทางในการช่วยเหลือ แต่สุดท้ายก็ช่วยไม่ได้ จำเป็นต้องปล่อยให้พวกเขาตายไปเพียงลำพังอย่างน่าหดหู่ ในช่วงเวลาอื่นของปีที่ไม่สามารถขึ้นยอดเขาเอเวอเรสต์ได้ แม็คจะปีนขึ้นไปบนยอดเขามงบล็องก์ คิลิมันจาโร และยอดเขาเมราที่สูง6,476เมตรในเนปาล รวมทั้งทำภารกิจท้าทายอื่นๆเช่น พายเรือคายัค ดิ่งพสุธา ร่มร่อน และบันจี้จัมพ์ กิจกรรมเหล่านี้เป็นตัวชี้วัดได้เป็นอย่างดีว่าร่างกายของแม็คแข็งแกร่งเต็มร้อย ส่วนที่ต้องกังวลคือสภาพอากาศ.. .·:*¨¨*:·.･㋛❤︎⍤⃝ •ᴥ•⌒♥◡̈·:*¨¨*:·.