ทฤษฎีล้ำเส้นเพื่อน

2 ปีก่อน มหาวิทยาลัย BU ในรั้วมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังย่านชานเมือง ที่อากาศโคตรจะดี สาบานเหอะว่าพูดจริง พื้นที่โดยรอบมีแต่ถนนรถเต็มไปหมด แถมนักศึกษาหลากหลายคณะก็เดินสวนสนามกันสุดจะวุ่นวายราวกับมดแดงวิ่งหนีพายุฝน ทุกคนต่างหาที่นั่งเพื่อพักผ่อนคลายสมองจากเนื้อหาทั้งหมดที่เรียนมา เรียนไปก็เท่านั้น เรียนเท่าไหร่ก็ไม่รู้เรื่องสักที จะจบพร้อมเพื่อนไหมถามไปก็ไม่รู้อีกต่างหาก ไม่ต่างจากผมหนุ่มหล่อหน้าหวานที่กำลังก้มกดทัชสกรีนหน้าจอมือถือยิกๆ เพื่อถามไถ่อาการป่วยของใครสักคนที่ขอลาเรียนในวันนี้ ผ่านทางตัวอักษรบนแอปพลิเคชันสีเขียวที่คุ้นเคยด้วยสีหน้าสุดแสนจะตึงเครียด "สรุปคือยังไง? มึงชอบอีกริ๊งถูกไหมไอ้ขุน?" คำถามของไททันเอ่ยถามขึ้นแทรกกลางวงสนทนาที่มีเพื่อนๆ นั่งรายล้อมกันอยู่เต็มโต๊ะม้าหินอ่อนที่ไม่ค่อยสมประกอบเท่าไหร่นัก ก่อนที่พวกมันจะยื่นหน้าเข้ามาสุมหัวกัน เอาแต่จ้องมองหน้าสุดหวานแหววอย่างกับใบหน้าผู้หญิงของผมที่มีนามว่า 'ขุนศึก' ขุนศึกที่แปลว่าแม่ทัพผู้มีความสามารถ จนอยากจะถามป๊าจังเอาแรงบันดาลใจในการตั้งชื่อผมมาจากไหน ตั้งชื่ออย่างเท่แต่หน้าอย่างสวย งงจัด! "ถ้าบอกว่าใช่ พวกมึงคิดยังไง?" "เฮ่ย!! จริงปะเนี่ย?" มีนาหนึ่งในเพื่อนสาวของผมตะคอกสวนกลับมาราวกับพม่าจะบุกไทย ฮึกเหิมอะไรขนาดนั้น? สีหน้าและท่าทางแปรเปลี่ยนไปหลังจากที่ผมตอบพวกมันด้วยความสัจจริง ว่าผมกำลังจะเป็นเพื่อนสนิทที่คิดอยากจะปั้นไข่ กับแม่ไก่สาวสวย ผิวขาว ตากลมสุดแบ๊ว จนจึ้งใจป๋ามาตั้งแต่ปีหนึ่งอย่าง 'กรุ๊งกริ๊ง' "ไม่จริง!!" "กูไม่ยอมนะไอ้ขุน" อะไรคือไม่ยอมผมเองก็งง เมื่อเสียงกรีดร้องของแตงกวา และลูกน้ำดังแทรกประสานเสียงยิ่งกว่ากลองวงดุริยางค์ของมหาลัยสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานกว้าง "โอ๊ย!!" เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นเล่นเอาผมเองกับเพื่อนอีกสามคน ต้องรีบยกนิ้วขึ้นมาอุดหูเอาไว้ ก่อนที่แก้วหูจะทะลุออกมาเต้นเพลงนกมันริกที่เพื่อนโต๊ะข้างๆ เปิดกล่อมประสาทอยู่ใกล้ๆ ไอ้บ้าเปิดเพลงใหม่หน่อยได้มะมันหลอนหูกู! "จริง!" อะตอบให้ชัดเจนอีกรอบก็ได้วะ อะไรมันจะทำหน้าตกใจ ไม่อยากจะเชื่อกันขนาดนั้น จนมันเกิดคำถามและความสงสัยวิ่งเข้ามาชนกับสมองเหลวๆ ของผมดังจ๋อม! ใจผมเริ่มสั่นว่าจริงๆ แล้วผมตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่บอกพวกมันไป เพราะผมเองก็ไม่สามารถเก็บกลั้นความรู้สึกที่มีต่อไปได้อีกแล้วจริงๆ "เย่ๆ ไอ้สัตว์เอ้ย พวกกูชนะ!" "เห็นไหมอีชะนี พวกกูดูออกค่ะ อีดอก!" ไททันและคีตะทำหน้าทำตาเยาะเย้ยสามสาวชะนีน้อยเพื่อนรัก ที่กำลังขย้ำผมตัวเองยุ่งเหยิงยิ่งกว่าธิดาวานร หน้าแดงจัดด้วยความโมโห จนผมเริ่มงงงวยยิ่งกว่าเดิมว่าพวกมันทำไมถึงมี รีแอคชั่นกันดุเดือดขนาดนี้ แค่ผมชอบกรุ๊งกริ๊งเอง ทำอย่างกับว่าพวกมันจับได้ว่าผัวไปมีเมียน้อยกันขนาดนั้น กรี๊ด!! "ไอ้เหี้ยแบบนี้ไม่ได้นะเว่ย!!" "อย่ามาค่ะอีน้ำ มึงเอาเงินมาเลย" "เออมาเลย เงินที่ลงขันกันไว้วันนั้น คนละ 5 พันอะ" พอมาถึงจังหวะนี้ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนสาวทั้งสาม ถึงทำหน้าผิดหวังกันขนาดนี้ เพียงเพราะทั้งกลุ่มยกเว้นผมกับกรุ๊งกริ๊งวางเดิมพันกันเอาไว้เรื่องนี้ เรื่องนี้อะเรื่องไหน ถ้าไม่ใช่เรื่องว่าผมชอบกรุ๊งกริ๊งจริงๆ "นี่พวกมึงเล่นเอาจริงเอาจังขนาดนั้นเลยเหรอวะ?" "เออ!! จริงจังดิวะ เรื่องเงินเรื่องทองไม่เข้าใครออกใคร" ปึก!! "หวานปากแล้ว ไอ้สัตว์เอ้ย" มือถือของลูกน้ำ ถูกโยนลงบนโต๊ะด้วยความหงุดหงิดไม่สบอารมณ์อย่างหนัก ก่อนที่ตาคมของผมจะเหลือบไปมองบนหน้าจอที่โชว์หน้าบัญชีธนาคารสีม่วงไว้ให้เพื่อนสองคนกดใส่เลขบัญชีตามที่ได้เดิมพันกันเอาไว้ "ไอ้เหี้ยขุน!!" "ทำไมไอ้เหี้ย 2 คนนี้มันถึงชนะพวกกูวะ?" "เอ้า! กูจะไปรู้ไหมว่าพวกมึงพนันอะไรกันก่อน?" ถึงว่าทำไมไอ้สองสหายสายแสบของผม ถึงระริกระรี้ถามผมจังเรื่องของกรุ๊งกริ๊ง แต่ก็นะ ก็มันชอบจริงๆ จะให้เก็บไว้คนเดียวก็อึดอัดแย่เลย "ก็..." "เฮ่ยๆ อีมีนา แพ้คือแพ้ค่ะชะนี อย่าค่ะ แพ้แล้วอย่าพาลมั่วค่ะ เดี๋ยวเจอกูตบคว่ำนะคะ" "อีเหี้ยไท มึงนะ" "เอาล่ะ เอาล่ะ อีมีนาหยุดๆ" เสียงของแตงกวาลอยมา พร้อมกับยกมือห้ามเพื่อนสาว แม้สายตาและสีหน้ามันจะบ่งบอกได้ดีสุดว่ากำลังหงุดหงิดและหัวร้อนกับการแพ้เดิมพันในครั้งนี้ แต่เพื่อนทั้งสองคนยังยิ้มหน้าบานยิ่งกว่าฆ้องใหญ่วัดดัง ใครมันจะไม่ยิ้ม มันได้ตังค์ "แพ้คือแพ้ สงครามยังไม่จบมึงอย่าพึ่งนับศพทหารน้อยผู้เคราะห์ร้าย" "อะไรของมึงอีกแตง?" "กูไม่ยอมเสียเงินฟรี" แตงกวากำหมัดแน่น ทุบลงที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่ร่อแร่จะถล่มลงมาเต็มทน ก่อนที่มีนาจะหันมาถามเพื่อนอย่างจริงจังอีกที "คือยังไงอีแตง? อย่าบอกนะว่ามึงเจ็บแล้วไม่จำ" ตาคมคีตะเหล่ตามองเพื่อน พลางชี้นิ้วจิ้มลงรัวๆ ที่หน้าผากของแตงกวาที่กำลังยื่นหน้าเข้ามากลางโต๊ะ จ้องมองหน้าหนุ่มๆ ทั้งสอง รวมแม้กระทั่งผมด้วยอีกคน กูเกี่ยวอะไรด้วยก่อน! "เดดไลน์วันรับปริญญา ถ้าอีเหี้ยขุนกับอีกริ๊งไม่ได้เป็นแฟนกัน ถือว่ากู 3 คนชนะพวกมึง 2 คน เคปะ?" "อีนี่ มึงกล้ามาก กล้ามากค่ะ ถามกู 2 คนก่อนไหมอีเหี้ย” "เอาน่า! มึงเชื่อกูอีน้ำ คราวนี้กูจะไม่มีทางยอมแพ้ไอ้เหี้ย 2 ตัวนี่แน่ๆ" "ทำไมมึงดูมั่นใจจังวะ?" คีตะเอ่ยถามไปด้วยท่าทางสุดจะเยาะเย้ยเพื่อนสาว ที่กำลังเดือดอยู่ "พวกมึงแม่งโคตรไร้สาระกันจริงๆ ว่ะ เรื่องเรียนเอาให้มันท็อปตลอดนะ ไอ้สัตว์!" ท็อปหางแถวน่ะสิไม่ว่า ประชดมันไปงั้นให้สำนึกบ้าง ฉลาดน้อยกันทั้งกลุ่มเลย สมแล้วที่มันมาอยู่ด้วยกันได้ เรื่องไม่สนใจเรียนพอๆ กันนัมเบอร์วัน ไม่มีนัมเบอร์ทูสักคน อีกนิดเดียวมหาวิทยาลัยจะรีไทร์พวกมันหลุดออกจากการเป็นนักศึกษาแล้วมั้ง ถ้าผมคนหล่อด้วยสวยด้วยคนนี้ไม่ให้มันแอบลอกข้อสอบต่อกันเป็นทอดๆ เกือบทุกภาค "เฮอะ! เดี๋ยวมึง 2 คนเจอกู คราวนี้กูไม่ยอมจริงๆ ด้วย" "ได้! มึงเจอกูเลย" "เออ กูเอาด้วยไอ้คี" ไททันที่เห็นสีหน้าและท่าทางสุดฮึกเหิมของเพื่อนสาว รีบสมทบทันที มันก็เก่งเกินเรื่องเดิมพัน สงสัยมันจะเก่งกันอยู่เรื่องเดียวนี่แหละ ชีวิตนี้ทั้งชีวิตชอบกันจังเรื่องเสี่ยงดวง "แต่กฎเหล็กมีอยู่ว่า..." "มึงว่ามาเลยไอ้สัตว์ ไม่ต้องเงียบแล้วให้กูลุ้น" "ห้ามทำอะไรที่แหกกฎธรรมชาติ" "คืออะไร? ยังไงก่อน?" ยิ่งแตงกวาทิ้งปมให้ แต่ดูเหมือนไอ้เพื่อนไม่ค่อยจะฉลาดของผมสองคน จะไม่ทันคำพูดของเพื่อนสาว ถึงได้ทำหน้างงยิ่งกว่าตัวสล็อตง่วงนอนอีกต่างหาก กลับไปนอนแล้วให้สมองได้พักผ่อนรีแล็กซ์ได้เต็มที่ก่อนเถอะเพื่อน Talk ก็แค่เพื่อนอยากปั้นไข่ เพื่อนก็ขยันหาเรื่องเอาไปปั๊มเงินอีก เสี่ยงเข้าไปอะดวง เดี๋ยวได้เสี่ยงโดนรีไทร์อีกไม่นาน555