The Billionaire's Cold Heart

Laodecia's POV "LAODECIA! Ilang beses ba kitang tinawag? Nasaang planeta ka na naman ba?" Napapitlag ako nang marinig ang malakas na boses ni Aling Berta mula sa aking likuran. Napangiti ako bago dahan-dahang humarap sa kanya. "Good morning din po sa inyo, Aling Berta. Ang aga-aga, galit na agad kayo. Baka mamaya niyan, pati kape n'yo maging mapait." Umirap siya sa akin habang hawak ang isang malaking basket ng mga bagong labang damit. "Napakakwela mo talaga! Kanina pa kita hinahanap. Hindi mo ba alam na may darating na bisita ang pamilya Alvarez ngayong umaga?" Napatingin ako sa orasan na nakasabit sa dingding. "Oh, my goodness! Akala ko ba mamayang tanghali pa?" "Eh, nagbago ang schedule! Kaya bilisan mo at tulungan mo akong ayusin ang guest room." "Yes, ma'am!" Agad akong tumayo at kinuha ang basket mula sa kanya. Ganoon talaga ang buhay ko rito sa mansion ng mga Alvarez. Laging may ginagawa, laging may kailangang asikasuhin, at halos wala kang pagkakataong maupo nang matagal. Pero hindi ako nagrereklamo, dito ako lumaki. Dito ko rin nakasanayang makita ang aking ina na abala sa pag-aasikaso sa buong mansion. Ang nanay kong si Catalina Ruiz ang mayordoma ng pamilyang Alvarez. Matagal na siyang naglilingkod sa kanila, kaya naman masasabi kong naging pangalawang tahanan ko na ang malaking mansiyon na ito. Kahit hindi kami mayaman, hindi ko kailanman ikinahiya ang pagiging anak ng isang katulong. Proud ako sa nanay ko, siya ang dahilan kung bakit natuto akong maging masipag at mapagpakumbaba. "Anak!" Napalingon ako nang marinig ang pamilyar na boses. Nakita ko si Mama na papalapit sa akin habang may hawak na listahan ng mga kailangang ihanda para sa almusal. "Good morning, beautiful mother!" Lumapit ako at hinalikan siya sa pisngi. "Ikaw talaga. Hindi ka ba nagsasawa sa kakulitan mo?" natatawa niyang tanong. "Never, Ma. Ikaw kaya ang favorite person ko sa buong mundo." "Talaga lang?" "Oo naman, number one ka, at number two naman ang pagkain." Napailing siya habang natatawa. "Hay naku, Laodecia. Kung hindi lang talaga kita anak..." "Eh, ano? Itatapon mo ako?" "Ilalagay kita sa kusina at hindi ka pakakainin." Napahawak ako sa aking chest. "That's cruel, Mama! Hindi mo ba alam na ang pagkain ang nagpapasaya sa buhay ko?" Mas lalo siyang natawa. Iyon ang pinakagusto ko sa bawat araw. Ang makita siyang nakangiti. Hindi ko man kayang ibigay sa kanya ang lahat ng bagay na gusto niya, sisiguraduhin kong hindi siya magkukulang sa pagmamahal ko. "By the way, anak," bigla niyang sabi. "May pabor sana ako sa iyo." "Ano po iyon?" "Pakisuyo namang ihanda ang breakfast ni Mr. Arnaldo. Nasa veranda raw siya ngayong umaga." Bahagyang umangat ang mga sulok ng labi ko. Si Arnaldo, ang pangalawang anak ng pamilya Alvarez. Ang lalaking may kakayahang guluhin ang isip ko sa simpleng pagngiti lamang. "Anak? Naririnig mo ba ako?" Mabilis akong napakurap. "Yes, Ma! Of course!" "Siguraduhin mong maayos ang pagkakahanda. Alam mong mahilig sa kape si Sir Arnaldo." "Don't worry, Ma. Ako na ang bahala." Hindi na ako nagtagal at dumiretso sa kusina. Habang naghahanda ng almusal, hindi ko maiwasang mapangiti sa sarili. Hindi naman ako ganito dati. Normal lang sa akin na makita ang mga anak ng mga amo namin. Pero nang makilala ko nang lubusan si Arnaldo, unti-unti akong nagkaroon ng kakaibang paghanga sa kanya. He was charming. Hindi lamang dahil gwapo siya kundi dahil marunong siyang makitungo sa ibang tao. Hindi siya katulad ng ibang mayayamang lalaki na kilala ko. Hindi niya kailangang iparamdam sa isang tao na mas mababa ito sa kanya, at higit sa lahat, hindi niya ako kailanman itinuring na simpleng anak lamang ng kanilang mayordoma. "Hoy, Laodecia! Baka naman mapanis ang ngiti mo riyan." Napalingon ako kay Aling Berta na nakasandal sa pintuan. "Ang aga-aga, nang-aasar ka na naman!" "Alam mo, hija, hindi ako bulag. Napapansin ko kung paano ka ngumiti kapag pangalan ni Sir Arnaldo ang pinag-uusapan." Halos mabitawan ko ang hawak na kutsara. "Aling Berta!" "Ano? Totoo naman!" "Please, huwag kayong maingay. Baka may makarinig." Tumawa lamang siya. "Relax. Wala naman akong sinasabing masama. Pero mag-ingat ka, hija. Magkaiba ang mundo ninyo." Napahinto ako, alam ko naman iyon. Hindi naman ako bulag sa katotohanang iyon. Si Arnaldo ay isang Alvarez. Mayaman, edukado, at may magandang kinabukasan sa kanilang negosyo. Samantalang ako? Ako si Laodecia Ruiz, anak ng isang mayordoma. Pero hindi ko naman pinangarap na mahalin niya ako dahil lamang sa kung sino siya. Ang gusto ko lang ay ang makilala niya ako bilang ako. "Good morning, Sir." Inilapag ko ang breakfast tray sa maliit na mesa sa veranda. Nasa isang lounge chair si Arnaldo habang abala sa pagbabasa ng ilang dokumento. Nakasuot siya ng puting polo na bahagyang nakabukas ang unang dalawang butones. Nang marinig niya ang boses ko, agad siyang napatingin. "Good morning, Laodecia." Ngumiti ako. "Your breakfast, Sir." "Thank you." Nagsimula na sana akong umatras nang bigla niya akong tawagin. "Wait." Napahinto ako. "Yes, Sir?" "Are you in a hurry?" Umiling ako. Pero ramdam ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso. "Not really. May kailangan lang po akong gawin sa loob." "Then sit with me for a while." Napatingin ako sa bakanteng upuan sa tapat niya. "Sir?" "Don't tell me you're afraid of me." Natawa ako nang mahina. "Of course not. Why would I be afraid of you?" "Then prove it." Umupo ako sa kabilang upuan. Kahit naman paano magaling ako sa Englis-san, since favorite subject ko yata lahat ng major subjects. Tahimik niya akong pinagmasdan bago kumuha ng tasa ng kape. "How's your mom?" "She's fine, Sir. Busy as always. Mas busy pa yata kaysa sa mismong may-ari ng mansion." Napangiti siya. "That's good. Your mother has been taking care of this household for years. She's practically family." Napatingin ako sa kanya. "Thank you, Sir. Malaking bagay po sa amin ni Mama ang kabutihan ng pamilya ninyo." "Arnaldo." Napakunot ang noo ko. "Excuse me?" "Call me Arnaldo. We're not in a business meeting." Napangiti ako nang bahagya. "Okay, Sir Arnaldo." He chuckled. "You're impossible." Napayuko ako pero may ngiti sa aking mga labi, pakiramdam ko ay wala ako sa isang malaking mansion na puno ng mga taong may mataas na katayuan sa buhay. Pakiramdam ko, isa lamang akong ordinaryong babae na nakikipagkuwentuhan sa lalaking gusto ko. "By the way," sabi niya habang ibinababa ang tasa. "Do you have plans this weekend?" "Why?" "I was thinking of going to the bookstore. I need to buy something." "Then go, Sir. Bakit kailangan n'yo pa akong tanungin?" He smiled. "Because I want you to come with me." Biglang bumilis ang t***k ng puso ko. "Me?" "Yes, you." Nakagat ko ang aking pang-ibabanglabi. "Are you sure?" "Very sure." Hindi ko alam kung paano ko itatago ang saya na nararamdaman. Sigurado akong halata sa hitsura ko. "Okay. I'll come." "Good." Tumayo siya at inayos ang manggas ng polo niya. "See you this weekend, Laodecia." "See you, Arnaldo." Napahawak ako sa aking chest kung nasaan naroon ang aking puso nang tuluyan na siyang makaalis. Oh, Lord... kung ganito ba naman palagi ang umaga ko, baka hindi na ako magreklamo kahit araw-araw akong utusan sa mansion na ito. "Anak, may sasabihin sana ako sa iyo." Nasa kusina ako nang lapitan ako ni Mama bandang hapon. Napansin ko ang labis na pag-aalalal sa kanyang hitsura habang hawak ang isang basong tubig. "What's wrong, Ma?" "Wala naman. May gusto lang akong ipaalala sa iyo." Umupo ako sa tabi niya. "Ano po iyon?" "Mag-ingat ka sa pakikitungo mo sa mga anak ng mga Alvarez." Bahagyang kumunot ang aking noo. "Why, Ma?" "Anak, mababait sila sa atin, pero huwag mong kalimutan na may sarili silang mundo. Hindi lahat ng kabaitan ay nangangahulugang puwede na nating kalimutan ang ating lugar." Napabuntong-hininga ako. "Ma, bakit parang may pinapahiwatig ka?" Umiling siya. "Wala. Gusto ko lang na hindi ka masaktan balang araw." Napangiti ako at hinawakan ang kanyang kamay. "Don't worry, Ma. Alam ko ang ginagawa ko." "Promise me, anak. Huwag mong hahayaang may sinuman na magdikta ng halaga mo." Napatitig ako sa kanya. May kakaiba sa paraan ng pagsasalita niya. Para bang may alam siyang hindi niya kayang sabihin sa akin. Pero hindi ko na iyon pinansin pa. "Promise, Ma." Hinalikan ko siya sa pisngi. "Besides, hindi naman ako madaling masaktan. Matibay ako!" Napailing siya at ngumiti. "Ang daldal mo talaga." "Mana sa iyo!" Gabi na nang matapos ang lahat ng gawain ko. Nasa ikalawang palapag ako ng mansion nang marinig ko ang pagbukas ng malaking pintuan. Napalingon ako. Isang lalaking matangkad ang pumasok habang may kausap sa telepono. Si Zeus Alvarez, ang panganay na anak ng pamilya Alvarez. Kung si Arnaldo ay palakaibigan, ibang-iba naman ang personalidad ng nakatatandang kapatid nito. Tahimik. Seryoso. At tila laging may nakikita siyang mali sa paligid. Madalas ko siyang makita sa mansion, pero bihira kaming mag-usap, at sa totoo lang, mas gusto ko na ring ganoon. Nang mapansin niya ako, bahagya siyang huminto. "You're still here?" Napakurap ako. "Good evening din po, Sir Zeus." Tiningnan niya ang hawak kong tray. "Is that for my dad?" "Yes, Sir. His evening tea." "Then give it to him. Don't leave it unattended." Napatingin ako sa tray. "Yes, Sir." Wala siyang ibang sinabi at dumiretso na sa hagdan. Napailing ako nang bahagya. Grabe. Hindi man lang marunong ngumiti. "Ang sungit naman," bulong ko. Hindi ko alam na bahagya siyang huminto. "What did you say?" Mabilis akong napatingin sa kanya. "Nothing, Sir!" Matagal niya akong tinitigan bago muling nagpatuloy sa paglalakad. Goodness, muntik na ako don, a? Mukhang narinig niya yata ang sinabi ko. Pero wala akong pakialam. Hindi naman ako nagsisinungaling. Bago ako matulog nang gabing iyon, naupo muna ako sa gilid ng kama at tiningnan ang aking cellphone. May bagong mensahe. Arnaldo: Good night, Laodecia. Don't forget about our weekend plan. Napangiti ako. Me: Of course. Good night, Arnaldo. Sleep well. Ilang segundo lamang ang lumipas bago muling nag-vibrate ang cellphone ko. Arnaldo: Sweet dreams. Napahiga ako sa kama habang nakangiting yakap ang unan.