Chapter 3
1548 คำ
"SALAMAT sa date na inaamin kong nag-enjoy ako."
Kitang-kita ko ang kislap sa mga mata ni Arnaldo. Hinawakan niya ang aking kamay saka dinala sa kanyang labi at ito'y masuyong hinagkan.
Nakagat ko ang pang-ibabanglabi. "Ang oa naman."
Nag-angat siya ng tingin sa sinabi ko. "Gusto ko lang ipadama sa'yo kung gaano ka kahalaga sa akin. At handa akong maghintay."
Dahan-dahang napalis ang mga ngiti sa aking mga labi. I feel guilty. Bakit gano'n, masaya naman akong kasama siya pero bakit hindi sa paraan na gusto ko siyang maging boyfriend?
Ayoko siyang biguin pero bakit nakokonsensiya ako? Mali rin namang sagutin ko siya na wala akong feelings na tulad sa gusto ko siyang maging ka relasyon. Na para bang may hinahanap ang puso ko na mas kakaiba. At inaamin kong hindi ko iyon naramdaman kay Arnaldo.
"Sige na, mauna ka na upang hindi tayo mahalata ng inay mo."
Pagdakay tumalikod na ako saka naunang pumasok sa loob ng mansion ng mga Alvarez.
Kumunot ang noo ko ng makita si Zeus. Mas nauna pa pala siyang nakauwi sa amin ni Arnaldo?
Simpleng tango lang ang naging tugon niya sa akin nang mag-tama ang aming paningin. Hanggang sa malampasan niya ako. Hindi ko napigilan ang sarili na lingunin siya. At napagtanto kong sa hardin ang punta niya, napansin ko ang dala niyang isang boteng alak at isang kopita.
Broken hearted ba ang lalaking iyon? Ipinilig ko ang sariling ulo saka tinungo ang laundry area kung nasaan si inay namamalagi.
Hindi pa man ako tuluyang makapasok nang marinig ko ang tila hikbi ni inay. "Paano na lang kapag nalaman ito ng anak ko?"
"Pangako, hindi ko ipapaalam tulad ng nais mo."
Nang silipin ko ay gano'n na lamang ang gulat ko ng makitang magkayakap na naman sina Mr. Alvarez at ang aking ina.
Napatakip ako sa aking bibig upang pigilan ang malakas na pagsinghap saka dahan-dahang nilisan ang laundry area.
Nagmamadaling naglakad ako sa sariling silid at mabilis na pumasok sa looban.
Ano ba itong pinasok ng sarili kong ina? Tinutukoy ko ang relasyon nila ni Mr. Alcantara, so it was confirmed na niloloko nila si Mrs. Alvarez?
Awtomatikong tumulo ang mga luha mula sa aking mga mata. Ilang araw na ba ang nagdaan nang una ko silang makita dooln din sa laundry? Magpahanggang ngayon ay walang binuksan na topic si inay patungkol sa kanila ni Mr. Alvarez.
Hanggang kailan niya ba itatago sa akin ang sekretong sila lamang ni Mr. Alvarez ang nakakaalam? Ano bang dapat kong gawin upang pagsabihan si inay? Hanggang huli na ang lahat?
Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame ng aking silid. Tahimik ang buong mansiyon, ngunit ang katahimikang iyon ay tila mas lalo lamang nagpalakas sa ingay ng aking isipan. Paulit-ulit na umiikot sa utak ko ang isang tanong na hindi ko masagot.
Paano kaya aaminin ni Inay ang totoo?
Paano niya sasabihin sa akin ang tunay niyang relasyon kay Mr. Alvarez?
Ipinikit ko ang aking mga mata at marahang napailing. Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko kapag nalaman ni Mrs. Alvarez, Zeus at Arnaldo ang lahat.
Napakagat ako sa ibabang labi.
Hindi ko rin naman masisisi si Inay.
Napakarami na niyang pinagdaanan sa buhay. Napakarami niyang isinakripisyo para sa amin. Kung dumating man ang pagkakataong muli siyang maging masaya, sino ba ako para hadlangan iyon?
Ngunit alam kong hindi magiging ganoon kadali. May mga lihim na kapag matagal nang naitago ay mas nagiging mabigat aminin.
Huminga ako nang malalim habang marahang niyayakap ang aking mga tuhod.
"Kung ako nga mismo nahirapang tanggapin ang lahat..." mahina kong bulong sa sarili. "Paano pa kaya ang mga taong masasaktan?"
Napapikit ako nang maalala ang mukha nina Mrs. Alvarez, Arnaldo at Zeus.
Ayaw kong dumating ang araw na magalit sila sa amin ng aking ina. Ayaw kong masira ang magandang samahan dahil lamang sa isang katotohanang matagal nang itinago.
Sa totoo lang... Hindi ko rin alam kung sino ang dapat kong kampihan.
Si Inay ba na may karapatang maging masaya o si mga Alvarez na karapat-dapat ding malaman ang katotohanan?
Napabuntong-hininga akong muli.
Pakiramdam ko, habang tumatagal ay lalo lamang gumugulo ang lahat.
Hindi pa nga naaayos ang isang problema ay may panibago na namang dumarating.
Bigla na lamang nagliwanag ang screen ng cellphone ko na nasa ibabaw ng bedside table.
Kasabay noon ang pag-ring nito.
Napatingin ako sa pangalan ng tumatawag.
Arnaldo.
Hindi ko namalayang bahagya akong natigilan. Napakurap ako nang ilang beses bago ko tuluyang dinampot ang cellphone.
Bakit kaya siya tumatawag?
May nangyari ba? O baka may kailangan lamang siya? Hindi ko alam kung bakit, ngunit sa tuwing nakikita ko ang pangalan niya ay kusang bumibigat ang puso ko. Unti-unti kong pinindot ang answer button.
"Hello?"
"Cea."
Agad kong nakilala ang malalim at kalmadong boses ni Arnaldo. Napayuko ako.
"Bakit parang ang hina ng boses mo?" tanong niya.
"Wala naman," mabilis kong sagot.
"Medyo napagod lang."
"Totoo ba?"
Napangiti ako nang bahagya. Napansin na naman niya. Kahit simpleng pagbabago sa tono ng boses ko ay hindi nakaliligtas sa kanya.
"Hindi ka ba naniniwalang okay lang ako?"
Sandaling natahimik si Arnaldo.
"Sana nga."
Lalo akong nakaramdam ng guilt.
Napakabuti niyang tao. Palagi niya akong kinukumusta. Palagi siyang nag-aalala. Samantalang ako...
Pakiramdam ko ay hindi ko man lang masuklian ang kabutihan niya.
"Cea?"
"H-Hmm?"
"Kumain ka na ba?"
Napailing ako kahit hindi niya iyon nakikita.
"Oo."
"Huwag kang magsisinungaling."
Napangiti ako nang mapait.
"Hindi nga."
"Alam ko ang ugali mo. Kapag maraming iniisip, nakakalimutan mong kumain."
Natahimik ako. Tama siya. Talagang wala pa akong ganang kumain simula kaninang umaga.
"Magpapadala ako ng pagkain."
"Huwag na."
"Bakit?"
"Ayoko nang makaabala."
"Cea."
May kakaibang lambing sa paraan ng pagbigkas niya sa pangalan ko.
"Hindi ka kailanman naging abala."
Lalo akong napayuko. Hindi ko alam kung bakit parang mas lalo akong nahihirapang huminga. Hindi ko dapat hinahayaan ang sarili kong masanay sa kabutihan niya. Dahil alam kong kapag nasanay ako... Mas lalo lang akong masasaktan. Mayamaya ay muli siyang nagsalita.
"May ipapakiusap sana ako."
"Ano iyon?"
"May birthday celebration ako sa susunod na linggo."
Saglit akong natigilan. Birthday niya?
Hindi ko man lang naalala.
"Bakit?"
"Pwede bang ikaw ang maging kapareha ko?"
Parang huminto ang mundo ko.
"A-Ako?"
"Oo."
"Pero..."
"Wala akong ibang gustong makasama sa gabing iyon."
Napapikit ako. Hindi ko alam kung ano ang isasagot. Napakahirap tumanggi.
Lalo na sa isang taong napakaraming naitulong sa akin. Ngunit natatakot din akong bigyan siya ng maling pag-asa.
"Arnaldo..."
"Hindi kita pipilitin."
Naramdaman ko ang lungkot sa boses niya.
"Pero malaking bagay kung papayag ka."
Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung bakit tila may kung anong humihila sa puso ko. Isa lang naman iyong gabi.
Maging kapareha niya lang. Wala namang masama roon. Ngunit bakit parang napakahirap pa ring magdesisyon?
Ipinikit ko ang aking mga mata.
Sa huli ay napabuntong-hininga ako.
"Sige." Halos pabulong kong sinabi iyon.
"A-attend ako."
Hindi ko man siya nakikita ay para bang naramdaman ko ang paggaan ng loob niya.
"Talaga?"
"Oo."
"Salamat, Cea."
Napangiti ako nang bahagya.
"Walang anuman."
"Susunduin kita."
"Huwag na. Kaya ko naman."
"Hindi."
Mariin ngunit magaan ang tono niya.
"Bilang escort ko, responsibilidad kitang sunduin at ihatid pauwi."
Napailing ako.
"Ang kulit mo."
Mahina siyang natawa.
"Ngayon lang ulit kitang narinig na tumawa."
Hindi ko namalayang napangiti nga pala ako. Hindi ko alam kung bakit. Siguro...
Nakakahawa ang pagiging positibo niya.
Nagpaalam din siya makalipas ang ilang minuto. Matagal kong tinitigan ang screen ng cellphone matapos maputol ang tawag. Unti-unti namang naglaho ang bahagyang ngiti sa aking labi.
Napabuntong-hininga ako.
"Bakit ba kasi napakabuti mo, Arnaldo?"
Mas mabuti sana kung naging masama siya. Mas madali sana siyang iwasan.
Mas madali sanang hindi makaramdam ng guilt. Ngunit sa bawat kabutihang ipinapakita niya... Mas lalo akong nahihirapang ilayo ang sarili ko.
Napahawak ako sa aking puso.
Hindi ko alam kung tama ba ang naging desisyon kong pumayag. Baka lalo lamang maging komplikado ang lahat.
Napalingon ako sa pintuan nang makarinig ng mahinang katok.
"Sino iyan?"
"Cea, hija."
Boses iyon ng isa sa mga kawaksi.
"Pasok po."
Dahan-dahang bumukas ang pinto.
Pumasok ang kawaksi habang may bitbit na napakalaking bouquet ng pulang rosas at isang eleganteng kahon ng mamahaling tsokolate. Napakurap ako sa gulat.
"P-Para saan iyan?"
Ngumiti ang kawaksi.
"Pinadala ni Sir Arnaldo, para daw sa'yo, hija."
Parang huminto ang t***k ng puso ko.
"Para... sa akin?"
"Oo."
Iniabot niya sa akin ang isang maliit na puting card na nakasingit sa pagitan ng mga bulaklak. Bahagya pang nanginginig ang mga kamay ko habang binubuksan iyon.
'You deserve to smile every single day. I hope these flowers remind you that someone is always thinking of you. See you soon, Cea.'
— Arnaldo
Hindi ko namalayang napahigpit ang pagkakahawak ko sa maliit na card.
Napangiti ako... Ngunit kasabay niyon ang biglang pagbigat ng aking damdamin. Hindi dahil sa bulaklak. Hindi dahil sa tsokolate. Kundi dahil sa konsensiyang unti-unting lumalamon sa akin.
Habang nakayakap ako sa bouquet ng mga rosas, hindi ko maiwasang itanong sa sarili.
Do I deserved this kind of treatment?
"Sandali nga, huwag mong sabihing nagpapaligaw ka na?"
Dahil sa gulat ay nabitawan ko ang hawak na bulaklak at tsokolate ng marinig ang boses ni inay. Lagot na ako.
Sinalubong ko ang kanyang nagtatakang anyo. Hindi maipinta ang tila galit nitong mukha.
"N—Nay..." Halos bulong kong sabi.
- ผู้เขียน
