Cut Scenes รวมเรื่องสั้น2

ก๊อก ๆ "มิว ตื่นได้แล้วลูกจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน" "โธ่ แม่นี่มันวันหยุดนะให้มิวได้นอนบ้างเถอะ" ปากอิ่มพูดเสียงงวงเงียตอบมารดาทั้งที่ตายังปิดอยู่ด้วยซ้ำ กว่าจะได้นอนเมื่อคืนก็ปาไปตีสามเพราะมัวแต่ดูซีรีย์ "ก็วันหยุดน่ะสิถึงต้องปลุก นอนเปิดแอร์ทั้งวันแบบนี้ค่าไฟก็บานพอดี" บ่นจริง คนพึ่งได้นอนจิ๊ ปากอย่างไม่พอใจก่อนจะพาร่างงัวเงียของตัวเองลุกไปเปิดประตู เพื่อเผชิญหน้ากับคุณแม่ขี้งก "งั้นถ้ามิวไปนอนที่อื่นก็ได้ใช่มั้ย" "ก็ได้ แต่ลูกจะไปนอนที่ไหนบ้านเพื่อนรึไง" "มิวมีแล้วกัน" เธอว่าเสียงงึมงำเพราะยังไม่ตื่นดี ก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปทั้งชุดนอน โดยไม่สนใจเสียงของมารดาไล่หลังมา 'จะออกไปข้างนอกก็แต่งตัวให้มันดีๆ หน่อยเถอะ' .... มิวเดินมายังห้องริมสุดของอพาร์ทเม้นท์ชั้นเดียวกัน เธอเคาะประตูสองสามครั้งแต่ไม่มีเสียงตอบกลับของคนในห้อง สงสัยจะยังไม่ตื่น เธอคิดในใจ ก่อนลองหมุนลูกบิดประตูดูพบว่าไม่ได้ล็อคไว้คนง่วงจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องอย่างคุ้นชิน ห้องของอานพพ่อของพราวเพื่อนสนิทซึ่งแต่ก่อนเธอมาห้องนี้บ่อย จนกระทั่งเมื่อสองปีที่แล้วอานพได้แยกทางกับภรรยาเมื่อรู้ความจริงว่าพราวที่เลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็กไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของอานพแต่เป็นลูกของชายชู้ที่ยังคงติดต่อกันอยู่ แม้พราวจะรักอานพมากแต่เพราะความละอายใจที่แม่ทำไว้เธอเลยจำต้องย้ายตามแม่ไปอยู่กับพ่อที่แท้จริงของตัวเอง นับตั้งแต่นั้นเธอก็ไม่ค่อยได้แวะเวียนมาห้องนี้อีก มีแค่ทักทายตอนบังเอิญเจอกันที่หน้าลิฟต์ แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับมิวเธอก็ยังถือว่าสนิทกับอานพเหมือนเดิมนั่นแหละ แอร์เย็นฉ่ำปะทะเข้ากับผิวทันทีที่มิวเปิดประตูเข้ามาทำให้มิวลืมเรื่องน่าเศร้าของครอบครัวอานพไปสนิท เธอเดินไปยังเตียงนอนที่มีร่างหนึ่งนอนหลับอยู่ "อานพขา ขอมิวนอนด้วยนะคะ" เธอขออนุญาตจากนั้นก็สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มผื่นเดียวกันไม่นานก็เคลิ้มหลับเพราะความง่วง .... เจ้าของห้องอย่างนพลืมตาตื่นขึ้นมา เกือบเที่ยงวัน สิ่งแรกที่รู้สึกได้นั้นคือความนุ่มนิ่มของบางอย่างกำลังแนบอยู่กับแผงอกของเขา เมื่อคืนจำได้ว่าไปดื่มกัยเพื่อนร่วมงานนิดหน่อย แต่ก็จำได้ว่าไม่ได้หิ้วใครกลับมาด้วยสักคน แล้วอีหนูที่นอนเอานมเบียดกูอยู่นี่ใครวะ? เขาคิดอย่างสงสัยขณะพยายามมองหน้าเด็กสาวให้ชัดๆ ก็เริ่มคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นที่ไหน จะว่าไปก็เหมือนน้องมิวเพื่อนสนิทของอดีตลูกสาวเขาอยู่เหมือนกันเพราะรู้มาว่าเธอกับแม่ก็อาศัยอยู่อพาร์ทเม้นท์เดียวกันกับเขา แต่เพราะหลังจากที่แยกทางกับภรรยาเมื่อสองปีก่อนน้องมิวก็ไม่ค่อยได้แวะมา เว้นแต่ว่าจะบังเอิญเจอกันตอนขึ้นลิฟต์ถึงมีโอกาสได้ทักทายบ้าง แล้วตอนนี้น้องมิวมาอยู่ห้องกูได้ยังไง? "น้องมิว น้องมิวลูก" เขาสะกิดเรียกเพื่อนลูกสาวเบา ๆ น้องมิวส่งเสียงในคอเหมือนขัดใจที่ถูกก่อกวนเวลานอน เธอลืมตาขึ้นอย่างช้าๆพอเห็นเขาก็ฉีกยิ้มหวานจนชวนใจสั่น "อื้อ อานพตื่นแล้วเหรอคะ" "หนูมาอยู่ในห้องอาได้ยังไง" "ประตูไม่ได้ล็อกค่ะมิวเลยเปิดเข้ามา ห้องอานพแอร์เย๊นเย็นมิวเลยเผลอหลับ" ว่าแล้วคนที่พึ่งโดนปลุกให้ตื่นก็ซุกตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มอีกครั้งหนำซ้ำยังคว้าต้นแขนเขาไปกอดแทนหมอนข้าง สองเต้าอวบๆของเธอแหนบแขนเขาไว้ตรงกลางเห็นว่านุ่มดี เอ๊ย! เห็นว่าเธอนอนสบายดีเขาเลยไม่กล้าซักแขนกลับ "งั้นเอาเปลี่ยนคำถามใหม่ ทำไมหนูถึงมาห้องอา" "โดนแม่บ่นว่านอนเปิดแอร์ทั้งวันแล้วมันเปลืองไฟน่ะค่ะ มิวจำได้ว่าอานพอยู่ที่นี่เหมือนกันเลยจะมาขอหลบสักแป๊บ... มิวอยู่ด้วยได้มั้ยคะ" มองตาแป๋วแบบนี้แล้วเขาจะปฏิเสธยังไง แขนข้างหนึ่งก็ถูกจับเป็นตัวประกัน ขืนตอบขัดใจเธอขึ้นมาน้องมิวไม่เอานมบีบแขนกูจนกระดูกแตกเหรอ? "อยู่ได้ แต่ว่าอาต้องขอตัวเข้าห้องน้ำก่อน" พอโดนอะไรนุ่มๆโตๆเบียดนั้นนานสองร่ายกายมันก็มีปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างช่วยไม่ได้ตามธรรมชาติของผู้ชายที่ค่อนข้างหมกมุ่นกับเรื่องใต้สะดือพอสมควร ต้องรีบไปจัดการตัวเองก่อนเดี๋ยวเด็กมันจะจับได้ "โอ๊ะ ขอโทษค่ะ" เด็กสาวตกรีบปล่อยแขนเขาที่กอดเอาไว้นึกเสียดายสัมผัสนุ่มๆอยู่เหมือนกันแต่มันก็ช่วยไม่ได้หวังว่าหลังจากจัดการตัวเองเสร็จน้องมิวจะเอาเต้าอวบๆของเธอมาเบียดมาแนบกับแขนเขาใหม่ ในกรณีที่เธอยังไม่รีบกลับห้องอะนะ "คือว่า...มิวขออยู่จนกว่าอานพจะปิดแอร์ได้ไหมคะ พอดีกลับไปห้องแม่ไม่ให้มิวเปิดแอร์" เด็กสาวยิ้มแห้งว่าเสียงเกรงใจ เขาลอบยิ้มเล็กน้อยแบบนี้ก็เข้าทางน่ะสิ "ได้สิ ห้องอาเปิดแอร์ทั้งวันเลย" /// นพเริ่มชินเสียแล้วที่เวลาตื่นมาจะเจอน้องมิวมานอนอยู่ข้างๆในวันหยุดสุดสัปดาห์แบบนี้ หลังจากวันนั้นเขาก็ให้กุญแจเธอไว้หนึ่งดอกเพื่อที่จะได้เข้าออกห้องเขาง่ายๆ ยัยเด็กที่จะได้นอนห้องแอร์ตลอดเวลาดีใจใหญ่เธอไม่ระวังตัวเวลาอยู่กับเขาสองต่อสองเลยสักนิด มีอย่างที่ไหนใส่ชุดนอนตัวบางจ้อยมานอนห้องผู้ชายมองทะลุเนื้อผ้าเข้าไปเห็นยันหัวนมไม่รู้ว่าแม่เธอปล่อยให้ออกจากห้องมาได้ยังไง "อานพมองอะไรคะ" เด็กนอนดูซีรีย์ในไอแพดเอ่ยถาม "มองเด็กไม่ใส่เสื้อใน นมจะถิ่มตาอาอยู่แล้วทำไมไม่แต่งตัวดีๆ" เขาแสร้งว่าเหมือนผู้ใหญ่กำลังดุเด็ก แม้ว่าความต้องการข้างในจริงๆจะตรงกันข้ามก็ตาม ถ้าจัดการชุดนอนบางๆนั่นออกไปจากตัวน้องมิวได้จะดีแค่ไหนนะ?