คลั่งรักรูมเมทมาเฟีย

หลายคนอาจมีชีวิตที่โชคดีบ้างในบางโอกาส แต่สำหรับฉัน.. โอกาสนั้นมันไม่เคยมาถึงเลย ทุกคนมีทั้งความสุข ความทุกข์ ผสมปนเปกันไป แต่สำหรับฉันความทุกข์นั้นถาโถมเข้ามาเหมือนกับเม็ดฝน มันสาดใส่เสียจนร่างกายของฉันแทบแหลกสลาย จนกระทั่งเม็ดฝนนั้นได้ซาและค่อยๆจางหายไป วันนั้นมันคือวันที่.. ‘คุณแสนทิศ’ ได้ปรากฏตัว.. “เพื่อนหนูบอกว่ามีหอพักปล่อยเช่าถูกๆแถวมหาลัยค่ะพ่อ รูมเมทเป็นผู้หญิงด้วย พ่อไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ” เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนเป็นพ่อด้วยรอยยิ้ม เธอเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าด้วยความเร่งรีบ ซึ่งก็มีสายตาเป็นห่วงของชายวัยกลางคนจ้องมองมาตลอด คุณกล้าหาญ หรือพ่อแท้ๆของสาวในวัยมหาลัยปีสี่ เขาแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีซีด ทั้งเนื้อตัวบ่งบอกได้ถึงฐานะที่ดูยากจน ไม่ต่างจากสภาพบ้านที่เป็นอยู่เลยสักนิดเดียว กล้าหาญอยู่กับลูกสาวสองคนตั้งแต่ภรรยาได้ตายจากไป “ดูแลตัวเองด้วยนะสมายล์ เฮ้อ.. ถ้าขาดเหลืออะไรก็บอกพ่อนะ กลับไปเรียนอีกปีเดียวก็จะจบแล้วนะลูก” “ค่ะพ่อ หนูรักพ่อนะคะ” สมายล์ หญิงสาวที่แสนเข้มแข็ง เธอมีใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้ม ผิวขาว ตาโต ผมสีดำยาวถึงกลางหลัง มีหน้าม้าบางๆปกหน้าผาก เธอลุกขึ้นไปกอดพ่อที่เธอรักด้วยรอยยิ้มกว้าง เหตุผลที่เธอจำเป็นต้องหาหอพักใหม่ก็เพราะว่า.. หอพักเดิมของเธอถูกไฟไหม้จนวอดไปหมด มีนักศึกษาหลายคนถูกไฟคลอกตายคาที่ มันเป็นช่วงคาบเกี่ยวกับปีสุดท้ายที่เธอใกล้จะเรียนจบพอดี เธอจึงต้องหาหอพักเพื่ออยู่ชั่วคราวหนึ่งปี.. ‘ฉันมีที่พักที่ทั้งสวย ทั้งหรู ราคาถูกมากๆ มาแนะนำแกด้วยนะสมายล์ เชื่อฉันสิว่ามันดีมาก มันเป็นห้องของคนที่ฉันรู้จักเองแหละ มีสองห้องนอน สองห้องน้ำ แกเอาคีย์การ์ดกับกุญแจแล้วขึ้นไปได้เลย’ เพื่อนที่เธอว่าคนนั้นก็คือ ‘จัสมิน’ สาวหน้าคมที่เป็นเพื่อนกับเธอตอนอยู่มอปลาย ผู้หญิงคนนี้คอยติดต่อกับเธอตลอด แม้ว่าจะไม่ได้สนิทกันแบบรู้ทุกเรื่องก็ตาม สมายล์เองก็ไม่ได้ไว้ใจจัสมินมากเท่าไหร่ แต่เพราะเธอไม่มีทางเลือก หอพักแถวมหาลัยก็เต็มหมดแล้ว.. THE ONE CONDO (เดอะวัน คอนโด) กรุงเทพฯ ทันทีที่เธอได้ก้าวขาเข้ามาเหยียบตามหอพักที่เพื่อนบอก สมายล์เองก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เพราะนี่มันไม่ใช่หอพักที่เพื่อนของเธอพูดไว้เลยสักนิด มันคือคอนโดที่ค่อนข้างหรูหราเป็นอย่างมาก มีแต่พวกนักศึกษาบ้านรวย กับคนวัยทำงานอยู่ที่นี่กันซะส่วนใหญ่ “น..นี่มันอะไรกันจัสมิน เธอบอกฉันว่ามันเป็นแค่หอพักไม่ใช่เหรอ เอ่อ ถ้าเป็นคอนโดที่ชื่อว่าเดอะวัน ฉันไม่..” (แต่ค่าเช่าถูกมากเลยนะ เธอลองขึ้นไปดูห้องก่อนสิ) “……” (เถอะหน่า ลองขึ้นไปดูก่อน) คนที่ถูกมัดมือชกก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย แม้ใจจะรู้สึกแปลกกับเรื่องนี้ก็ตาม สมายล์ลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กขึ้นไปตามที่เพื่อนบอก จนเธอขึ้นไปยังชั้นที่ยี่สิบเอ็ดของคอนโดสุดหรู ห้องด้านหลังสุดติดกับบานหน้าต่างใส ติ๊ด! เสียงคีย์การ์ดที่ถูกสแกนดังขึ้นอย่างแผ่วเบา ในขณะที่ร่างบางของสมายล์ค่อยๆก้าวเดินเข้าไปยังด้านใน แววตาตื่นตระหนกจ้องมองโดยรอบราวกับไม่เชื่อสายตา เพราะของทุกอย่างมันหรูหราราวกับฉากในซีรีส์ มีห้องรับแขกขนาดใหญ่อยู่ระหว่างกลาง ทั้งสองฝั่งเป็นห้องนอนตรงข้ามกัน แค่เยื้องกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น.. “ส..สวยจัง..” หัวใจของสมายล์เต้นแรงขึ้นเรื่อยๆด้วยความดีใจ เธอไม่คิดเลยว่าเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทกันอย่างจัสมินจะหวังดีกับเธอถึงขนาดนี้ แม้ไม่ได้อยู่กลุ่มเดียวกันตอนมอปลาย ผู้หญิงคนนั้นก็ยังไม่ลืมเพื่อนอย่างเธอเลย แต่ทว่า.. ความหวังดีนั้นมันคงไม่มีอยู่จริง.. “แค่กๆๆ!! อ้าว.. มาแล้วเหรอคนสวย ฮึ่ม..” กึก ผู้ชายร่างใหญ่กำยำได้เปิดประตูเดินออกมาจากห้องที่อยู่อีกฝั่ง ใบหน้าของเขาบ่งบอกถึงความน่ากลัว แววตาปรือฉ่ำเยิ้มจ้องมองมายังสมายล์ด้วยรอยยิ้มบ้ากาม วินาทีนี้เองที่เธอได้รู้แล้วว่ามันไม่ใช่เรื่องปกติ.. “เธอเป็นคนที่จะมาอยู่คอนโดร่วมกับฉันเหรอคนสวย หึๆ มาถูกเวลาซะด้วย ฉันกำลังมีอารมณ์พอดีเลย” “ม..ไม่.. กึ่ด.. นี่ฉันโดนจัสมินหลอกเหรอ..” คนที่ใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งพึมพำเสียงสั่น ดวงตากลมโตของสมายล์มีน้ำตาเอ่อคลอด้วยความหวาดกลัว มีกลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งลอยออกมาจากตัวลุงคนนั้นเป็นระยะ สภาพร่างกายของเขาเน่าเฟะพอสมควร เสื้อผ้าก็เปรอะเปื้อนคราบหลายอย่างราวกับไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน “นี่เธอพูดถึงจัสมินเหรอคนสวย?” “ผ..ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนหนู” “หึ.. เพื่อนเหรอ” “……” “ยัยนั่นมันเป็นกะหรี่นะ เธอรู้หรือเปล่า” “ว..ว่าไงนะคะ” สมายล์เอ่ยถามโดยที่พยายามก้าวขาถอยหลังหนี มือข้างหนึ่งของเธอกำที่จับกระเป๋าเดินทางไว้แน่น สองขาอันสั่นเทาเตรียมจะวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้เต็มทีแล้ว “นี่เธอมีเพื่อนเป็นกะหรี่เหรอวะ ฮ่าๆๆ!! งั้นแปลว่าเธอเองก็เป็นกะหรี่เหมือนกันสิ!?”