รักขังใจ Omegaverse

“อ๊ะ! อ๊ะ! ทะ เทมป์ อื้อ อ๊ะ!” “อ่า..ภีม เทมป์รักภีม” เอวสอบขยับเข้าออกตามแรงจังหวะอารมณ์ทั้งหนักหน่วงทั้งจัดเต็มคนใต้ร่างโยกไหวไปมาหัวสั่นหัวคลอน ร่างสูงที่เทียบเท่ากันเผยอปากร้องครางซี้ดซ้าดแม้จะพยายามกัดฟันเม้มริมฝีปากห้ามไม่ให้ตนเองร้องครวญครางออกมาแต่แรงกระแทกจากคนตัวโตขยับเข้าออกไม่หยุดหย่อน ความเสียวซ่านที่ได้รับยากนักจะหักห้ามใจ แม้คนที่กระทำเขาอยู่ตอนนี้จะไร้สติเพราะฤทธิ์น้ำเมาแต่คนใต้ร่างกลับสู้แรงเขาไม่ได้เลย ทำได้แค่ปล่อยให้เขาขยับตัวตนเข้าออกอยู่แบบนั้นจนหมดแรงไปเอง หยาดสายธารหลั่งไหล่เข้าสู่ช่องคับแน่นหมดทุกหยาดหยดเทมป์กระตุกร่างสองสามทีกิจกรรมทุกอย่างก็จบลงแค่นั้น เขาฟุบหน้าลงกับแผ่นหลังขาวเนียนและกอดลูบไล้แผงอกแกร่งของคนใต้ร่างอย่างรักใคร่โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ถูกเข้ากระทำสำเร็จรักอันเร่าร้อนมาเมื่อครู่นี้ไม่ใช่คนที่เขารัก…. “ภีม เทมป์ขอโทษนะที่ไม่มีเวลาให้ เทมป์รักภีมมาก อย่าทิ้งกันไปไหนเลย เทมป์ขอร้อง เทมป์ขอร้องภีม” “….” แมะ แมะ น้ำอุ่น ๆ ไหลออกจากดวงตาคู่สวยแม้แต่ตอนที่เขาไม่รู้ตัวหัวใจของเทมป์ก็ไม่เคยลืมภีมได้เลย ทำไมนะ ผลจากอุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้เทมป์กลัวที่จะเสียภีมไปตั้งแต่ตอนนั้น ทั้งที่ตัวเขาเองต่างหากที่เกือบเอาชีวิตไม่รอด คนที่ทำให้เทมป์เป็นแบบนี้กลับมาให้เขาเห็นหน้าแค่ไม่กี่นาที พอสติเทมป์ดับวูบเขาก็หายไปและกลับมาอีกครั้งในวันที่เทมป์ฟื้นขึ้นมาหลังจากหลับไม่ได้สติเป็นเดือน ๆ และตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเทมป์ก็ถามหาแต่คน ๆ นั้นแค่เพียงเสี้ยววินาทีที่เราไม่ได้อยู่ตรงนั้น คนที่เพิ่งกลับมาดันกลายเป็นผู้มีพระคุณสำหรับเทมป์ไปโดยปริยาย 🌸🌸🌸 ปอร์เช่คันสีดำเงาเลี้ยวขับเข้ามาจอดในมหาวิทยาลัยชื่อดังร่างสูงกำยำเปิดประตูรถออกมาอย่างสง่างามประหนึ่งพญาราชสีห์ สายตาจากทุกทิศจ้องมองมาที่เขาเป็นจุดเดียว ใบหน้าอันคมเข้มทรงรูปเพชร คิ้วทรงงามสีดำสนิท ริมฝีปากหนาหยักได้รูปสีชมพูอ่อนธรรมชาติชวนให้หลงใหล ใครที่ได้เห็นต่างก็เอ่ยชื่นชมความหล่อเหลาราวเทพบุตรของเขา เมื่อเท้าสูงแตะถึงพื้นก็รีบจ้ำอ้าวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องเรียนของตนทันทีโดยไม่ได้สนใจดูคนที่เดินจากป้ายรอรถหน้ามหาวิทยาลัยตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้วเลย แหวนทองคำขาวฝังเพชรลายเรียบหรูถูกถอดออกจากนิ้วมือข้างซ้ายทุกครั้งที่ออกมาจากบ้านของตนเขาไม่พอใจอย่างมากแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เว้นก็แต่อีกคนที่ยังคงสวมใส่มันไว้ตลอดเวลาไม่เคยถอดเลยสักครั้ง “ไอ้เนิร์ด รอกูด้วยดิ” ทอยเพื่อนสนิทของเนิร์ดตะโกนเรียกชื่อเพื่อนตนตั้งแต่เห็นแผ่นหลังบางลงมาจากรถไว ๆ สีหน้าที่ดูชินชากับการใช้ชีวิตแบบนี้ในทุก ๆ วันเงยหน้าขึ้นและรีบหันไปโบกมือทักทายแย้มรอยยิ้มบาง ๆ แต่ปิดบังแววตาเศร้านั้นไม่มิด “อ้าวไอ้ทอย ทำไมวันนี้มึงเดินมาวะ ปกติเห็นรอกูอยู่ในมหาลัย” “ก็เดินมาเป็นเพื่อนมึงไง” “มึงเนี่ยนะ? ไม่ใช่อะ มีอะไรจะให้กูช่วยใช่ปะ” “เชี่ย รู้ทันกูอีกแล้วนะมึง ส่วนหนึ่งก็ใช่แต่เรื่องเดินเป็นเพื่อนมึงก็ใช่ด้วยนะ ทำอย่างกับกูไม่เคยเดินเป็นเพื่อนมึงงั้นแหละ” ทอยโอบไหล่เพื่อนสนิทยิ้มตาหยีเห็นฟันครบทุกซี่เนิร์ดผ่อนลมหายใจเล็กน้อยจากนั้นก็เดินเข้ามหาลัยไปพร้อมกับทอยถึงแม้จะแสดงสีหน้ายิ้มแย้มแต่แววตามันฟ้องอย่างชัดเจนว่าเขากำลังเศร้าอยู่ซึ่งเพื่อนสนิทอย่างทอยรู้ดีว่าคงมีไม่กี่เรื่องที่ทำให้คนร่าเริงอย่างเนิร์ดหม่นหมองได้ขนาดนี้ “ไอ้เนิร์ด” “หืม?” “มึง....โอเคป่าววะ มีอะไรระบายกับกูได้นะเว้ย” “อย่างกูเนี่ยนะ? ไม่มีหรอก กูอะเลิร์ทจะตายรีบเข้าไปเถอะเดี๋ยวสาย” ร่างสูงหยุดชะงักไม่เดินต่อใบหน้าหวานหันมามองเพื่อนตนด้วยความงุนงง “มึงหยุดเดินทำไมวะ” “ไอ้เนิร์ด กูกับมึงรู้จักกันมากี่ปี? ทำไมกูจะดูไม่ออกว่าเพื่อนกูอารมณ์ไม่จอย” “….” “กูเห็นมึงเดินแบบนี้มาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วนะเว้ย ทั้งที่..มึงก็มีคู่หมั้นและมันก็เรียนอยู่ที่นี่แค่คนละคณะเฉย ๆ แต่ทำไมมันถึงทำกับมึงเหมือนคนไม่รู้จักกันวะ” ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคอไปช้า ๆ “แค่หน้าที่น่ะมึง แค่หน้าที่เท่านั้น กูกับมันไม่ได้มีใจให้กัน” “มันไม่มี แต่มึงมี” เนิร์ดเกือบน้ำตาไหลพรากแต่พยายามกลั้นเอาไว้อยู่และเลือกที่จะไม่พูดอะไรกับเพื่อนต่อแล้วรีบลากตัวทอยเข้าไปในมหาวิทยาลัยทอยถอนหายใจออกมาเพราะมองออกว่าเนิร์ดกำลังทุกข์ใจอยู่แต่หลีกเลี่ยงสัญญาระหว่างสองตระกูลไม่ได้ เนิร์ดเป็นโอเมก้าที่เกิดมาพร้อมกับกรุ๊ปเลือดหายากที่มีคุณสมบัติพิเศษสามารถช่วยเหลือคนอื่น ๆ ที่ต้องการเลือดพิเศษกรุ๊ปนี้มารักษาโรคเม็ดเลือดผิดปกติที่เคยระบาดเมื่อยี่สิบปีก่อนได้แต่ปัจจุบันโรคนี้ได้เบาบางลงบ้างแล้ว จะมีโอกาสเกิดขึ้นในเคสเฉพาะเท่านั้น และก็ยังมีคนที่ต้องการกรุ๊ปเลือดชนิดพิเศษนี้อยู่เลือดชนิดนี้สามารถช่วยให้โรคประหลาดหายขาดได้หรือไม่ก็ต่ออายุชีวิตเพิ่มไปอีก 5-10 ปีและอาจจะนานกว่านั้น แล้วแต่การตอบสนองของร่างกาย พ่อแม่ของเนิร์ดได้ช่วยชีวิตคนในตระกูลแม่เทมป์เอาไว้ และในอดีตเทมป์ก็เคยป่วยโรคระบาดนี้เช่นกันแต่ได้เลือดของเนิร์ดช่วยไว้เขาจึงรอดมาได้ และหายขาดเป็นปกติจนถึงทุกวันนี้ ครอบครัวของเนิร์ดกับเทมป์จึงสนิทชิดเชื้อกันมาตั้งแต่ตอนนั้นแม้ว่าตอนนี้พ่อกับแม่ของเนิร์ดจะจากไปแล้วก็ตามแต่คุณหญิงกิ่งแก้วก็รักเนิร์ดเหมือนกับลูกของตัวเองเลย และเพราะความน่ารัก นิสัยดีของเนิร์ดคุณหญิงกิ่งแก้วกับคุณธาวินจึงอยากได้เขามาเป็นลูกสะไภ้ โดยการจับทั้งคู่ให้หมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ ซึ่งตอนนั้นแม่กับพ่อของเนิร์ดยังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้จะจากไปแล้วแต่สัญญาก็ยังคงเป็นสัญญา คนหนึ่งอยากได้ทายาทสืบทอดสกุลเพิ่มจึงหวังพึ่งลูกชายสายเลือดพิเศษ ส่วนอีกคนก็อยากจัดการความแรดของลูกชายทั้งสองตระกูลจึงได้ทำสัญญาให้วิโรจน์ดุจจินดากับวิริยะเลิศรักษ์เกี่ยวดองกันเป็นเวลา 3 ปี ถ้าลูกๆทั้งสองยังไม่มีทายาทหรือไม่ได้รู้สึกรักกันทุกอย่างจะจบแค่ 3 ปี แต่ในความหวังเล็กๆทั้งสองครอบครัวก็อยากให้ลูกๆสองคนได้รักกันซึ่ง....อาจจะไม่ใช่อย่างนั้นคนที่รักคงมีแค่....เนิร์ดคนเดียว