เลขาของมาเฟียแสนร้าย

15:00 น. "เจอกันวันจันทร์นะ บ๊ายบาย" เมื่อเดินลงมาจากตึกเรียนรดาโบกมือลาเพื่อนก่อนจะแยกกันกลับ "โอเค ไว้เจอกันนะ" "จะกลับแล้วเหรอยัยดา" ณิลงมาจากตึกหลังเพื่อนเห็นรดากำลังเดินไปที่ลาดจอดรถจึงเร่งฝีเท้าเดินไปหา "อือ กลับด้วยกันไหม" "ไม่อ่ะพอดีมีคนมารับแล้วงั้นฉันกลับก่อนนะ" "เดินทางกลับดีๆนะแก" ยืนคุยกับเพื่อนเสร็จรดาเดินมาถึงลาดจอดรถในขณะที่เธอกำลังหากุญแจในกระเป๋าจู่ๆก็มีใครบางคนมากระชากแขนเรียวอย่างแรง "อ๊ะ! ปล่อย" เธอยังไม่ทันตั้งตัวเขามาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงก็เลยพลาดท่าให้ผู้ชายแสนเลวในสายตาเธอ ถ้ารู้ทันว่าจะมานะคงไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวเธอหรอก "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ" เสียงเข้มเอ่ยขึ้นไคเลอร์มาดักรอเธอตั้งแต่บ่ายโมงเห็นรดาเดินมาที่ลาดจอดรถพอดีเลยรีบเดินตาม "แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย" ใครมันจะยากคุยกับผู้ชายปากหมาแค่เห็นหน้าก็ไม่อยากจะมองล่ะคนอะไรชอบตามรังควานเธออยู่เรื่อย "นั่นมันเรื่องของเธอ" "ปล่อยฉัน" "เก่งนักไม่ใช่เหรอก็แกะมือฉันออกเองสิ" รดาพยายามแกะมือแกร่งออกจากแขนเรียวแต่เขากลับบีบแรงกว่าเดิมเธอเลยฉวยโอกาสกัดแขนของเขาจนเขาต้องเอามือออก "ซี๊ดอ๊ะะะะ!" ความเจ็บแสบทำให้ไคเลอร์ซู้ดปากส่งเสียงร้องเบาๆ รดาสะบัดผมใส่ไม่สนใจว่าเขาจะเจ็บหรือไม่เธอรีบเดินมาที่รถหรูเปิดประตูแล้วเข้าไปนั่งทันทีขณะที่กำลังจะปิดประตูชายหนุ่มดันเปิดออกกว้างและยืนขวาง "เอามือออกจากประตูเดี๋ยวนี้" เอ๊ะ! เขายังจะตามเธอมาอีกโดนกัดขนาดนั้นไม่รู้สึกเจ็บบ้างหรือไง "เขยิบไปนั่งตรงนั้น" เขาต้องการเข้าไปในรถด้วย "ไม่" เธอเชิดหน้าใส่รู้ว่าเขาจะทำอะไร รถตัวเองก็มีเป็นสิบคันไม่นั่งจะมานั่งรถคนอื่นเธอไม่ยอมให้เขาขึ้นมาหรอก "นี่นายจะเบียดฉันทำไมเนี่ย" ไม่ทันขาดคำโดนเขาเบียดซะล่ะรดาเขยิบตัวไปนั่งอีกฝั่งแม้จะไม่เต็มใจก็เถอะ "บอกให้เขยิบดีๆไม่ชอบ" ในเมื่อบอกดีๆก็มาเชิดใส่ต้องโดนแบบนี้แหละถึงจะยอม ไคเลอร์จัดการสตาร์ทเครื่องยนต์ทันทีและขับออกจากมหาวิทยาลัย "ลงจากรถฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ" รดาไม่ยอมให้เขาติดรถไปด้วยเธอเอ่ยปากไล่เขาลงตลอดทางชักจะทนไม่ไหวแล้วนะทำไมถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้เนี่ย "รถที่เธอขับมันก็เงินฉันซื้อไหม" จะมาไล่เขาลงจากรถฝันไปเถอะถ้าไม่ได้เงินจากเขาป่านนี้เธอคงได้นั่งรถสองแถวไปเรียนทุกวันแล้วล่ะ "แต่ฉันก็หามาใช้คืนแล้วนี่" รดาส่งคืนให้ทุกเดือนจนผ่านมาสองปีเธอยังทำงานหาเงินมาใช้หนี้ไหนจะต้องส่งตัวเองเรียนอีก แม้ว่าเธอจะไม่ได้เป็นคนไปกู้ยืมเขามาแต่เธอก็มีส่วนใช้เงินเลยอาสารับหน้าที่เป็นหัวหน้าครอบครัว "คืนยังไม่ครบยังไงมันก็เป็นของฉัน" เดือนหนึ่งคืนแค่ไม่กี่แสนกล้าพูดอวดไม่อายปากตัวเองบ้างหรือไงนะ ไคเลอร์ส่ายหน้าเบาๆ "คอยดูเถอะฉันจะใช้คืนทุกบาททุกสตางค์จะได้จบๆ" "เงินเป็นล้านคนอย่างเธอมีปัญญาหาด้วยเหรอ" ไม่รู้ชาติไหนจะใช้หมด "ฉันไม่ได้พิการร่างกายฉันสมบูรณ์ทุกอย่างทำไมฉันจะไม่มีปัญญาหา" สงสัยหนอนจะเจาะปากถึงได้พูดจาดูถูกเธออีกไม่นานหรอกเธอก็จะเรียนจบมีเวลาทำงานเต็มที่เธอจะทำให้เขาเห็นว่าเงินเป็นร้อยล้านเธอสามารถหาใช้คืนเขาได้ "คืนแค่ไม่กี่บาทยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งของดอกเบี้ยเลยด้วยซ้ำ" "นายต้องการอะไร" รดาไม่อยากโต้เถียง ใช่สิ ทุกอย่างมันล้วนแต่เป็นเงินเขา ไหนจะ รถเบนซ์ที่เธอขับ บ้านที่เธออยู่ รดาไม่ได้ต้องการให้เขามาสงสารหรือมองว่าเธอเป็นผู้หญิงอ่อนแอ อย่างไรก็ตามเธอจะไม่ยอมให้เขาพูดจาดูถูกเธออีก "ใกล้จะเรียนจบแล้วนี่ ฉันมีทางเลือกให้เธอ" ไคเลอร์มีข้อเสนอบางอย่างถ้าหากว่าเธอตกลงรับมันคนในครอบครัวของเธอก็ไม่ต้องมีใครเดือดร้อน แต่ถ้าปฏิเสธล่ะก็เขาจะทำทุกวิถีทางไม่ให้เธอได้ชีวิตอย่างมีความสุข "ฉันไม่รับข้อเสนอของนายหรอก" ไม่ว่าชายหนุ่มจะเสนออะไรมาเธอจะไม่ตกลงทำตามคำสั่งของเขาทั้งสิ้น "ถ้าเธอไม่รับข้อเสนอฉันเธอรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น" "ฉันไม่เข้าใจทำไมนายต้องขู่ฉันด้วย" รดาเกลียดคำขู่มากที่สุดเหมือนเขาจงใจขัดขวางทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอจะทำด้วยตัวเอง "ฉันไม่เคยขู่ใครแต่ฉันทำจริง" คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องขู่ "งั้นนายก็เลิกยุ่งกับฉันสักทีสิ" ต่างคนต่างอยู่ส่วนเงินที่เหลือเธอจะส่งคืนให้ทุกเดือนเหมือนเดิม "หึ เจ้าหนี้จะตามผลาญลูกหนี้ไม่ได้เหรอ" ไคเลอร์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ลูกหนี้คนไหนที่เขาสนใจเป็นพิเศษเขาจะตามไปทุกที่คอยจับตามองทุกวินาที ลูกหนี้คนนั้นก็คือ 'รดา' "แต่ฉันเบื่อที่ต้องเห็นหน้านาย แถมยังเกลียดด้วย" เธออยากให้เขาเลิกตามราวีสักที ไคเลอร์เริ่มหงุดหงิดในคำพูดของหญิงสาวเขาเหยียบเบรกและหักรถจอดข้างทางก่อนจะหันมามองเธอ มือหนาเอื้อมปรับเบาะที่นั่งหญิงสาวเอนลงเล็กน้อยไคเลอร์โน้มตัวเข้ามาประชิดทำเอารดาหายใจไม่เต็มปอดไม่กล้ามองดวงตาอันน่ากลัวของเขา "จำไว้นะรดาคนอย่างฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้" ไคเลอร์จะทำให้เธอไม่กล้าต่อรองอะไรกับเขาอีก "ฉันไม่จำใส่ใจหรอกคนอย่างนายมันบ้าใช้อารมณ์ขมขู่" รดาพูดเสียงกระด้างพยายามผลักคนตัวโตออกกลิ่นน้ำหอมของเขาตีขึ้นจมูกแถมยังอึดอัด อ๊ะ! มือหนาบีบปลายคางมนอย่างแรงด้วยความไม่พอใจเมื่อโดนปฏิเสธทั้งที่ยังไม่ได้เสนอทางเลือก "ใช่ฉันมันบ้า" หญิงสาวท้าทายเขาอย่างตั้งใจคำพูดที่ออกจากปากทำให้เขาขัดเคืองเธอมาก "ฉันเจ็บนะ...." ไม่รู้ว่าเขาจะบีบอีกนานแค่ไหนแรงกดจากมือของเขาทำเอาเธอน้ำตาไหลพราก "คนอย่างเธอไม่มีทางปฏิเสธฉันได้ทุกเรื่องหรอก ดูตอนนี้สิทำมาบีบน้ำตาอ้างจะให้ฉันสงสารเธอเหรอ หึ" ไคเลอร์ไม่มีทางสงสารคนอย่างเธอในเมื่อเธอจ้องจะปฏิเสธเขาอย่างเดียวมันเป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่ควรเอ่ยปากด้วยซ้ำ เขาไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ