2
1581 คำ
ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนโต๊ะที่มีฝุ่นบางๆเคลือบไว้ชั้นหนึ่ง เดิมบนโต๊ะนี้จะมีกรอบรูปหลายบานวางตั้งอยู่ ลดหลั่นขนาดอย่างน่ามอง ตอนที่เขาตัดสินใจพามารดาย้ายไปอยู่ต่างแดน ข้าวของทุกอย่างที่ไม่ได้นำติดตัวไปด้วยก็โดนเก็บลงกล่องปิดเทปไว้อย่างแน่นหนารัดกุม แล้วเก็บในห้องเก็บของจนหมด รวมทั้งกรอบรูปพวกนั้นด้วย ไตรฉัตรเดาะพวงกุญแจบ้านในมือเล่น ยามเดินลากเท้าไปยังหน้าต่างแล้วก็เปิดมันออก ให้แสงแดดข้างนอกสาดเข้ามาในตัวบ้าน กลิ่นเหม็นอับจะได้จางลง เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นมีผ้าคลุมเป็นระเบียบ ปุริมที่รับฝากกุญแจบ้านของเขารอวันเขากลับมา บอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบอันเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวว่า
‘แม่ฉันแวะไปบ้านนายเดือนละครั้ง พาแม่บ้านไปทำความสะอาดบ้าง’
บ้านจึงไม่ได้สกปรกมาก มีเพียงฝุ่นเล็กน้อยกับกลิ่นอับตามประสาที่ถูกปิดร้างไว้ไม่มีคนอาศัยก็เท่านั้น พอเปิดหน้าต่าง ห้องโถงก็สว่างขึ้น ไตรฉัตรเดินไปยืนหน้ารูปวาดสีน้ำมันบานใหญ่ที่ติดไว้ตรงผนัง ภาพครอบครัวเพียงใบเดียวที่ถูกทิ้งไว้บนนั้นไม่ได้ปลดลงมา พ่อเขายืนยิ้มน้อยๆมือหนึ่งโอบไหล่แม่เขาที่นั่งบนเก้าอี้ ส่วนเขายืนล้วงกระเป๋าข้างหนึ่งยิ้มกว้างอยู่ด้านหลังทั้งคู่ มันก็ดูเป็นรูปภาพครอบครัวแสนสุขดีอยู่หรอก พอจะหลอกสายตาใครต่อใคร บริเวณหน้าของพ่อเขาเป็นคราบเลอะเทอะสีน้ำตาล แม่เขาเป็นคนสาดเหล้าใส่ในวันที่รู้ว่าอีกฝ่ายแอบถอนเงินไปหมดบัญชี ทั้งยังทิ้งหนี้สินไว้สารพัดแล้วหนีไปมีความสุขกับเลขานุการที่พ่วงตำแหน่งเมียน้อย
ไตรฉัตรไม่โทษว่าเป็นความผิดของพ่อฝ่ายเดียว บ้านที่มันไม่ความสุข ใครก็ต้องดิ้นรนไปหาความสบายใจข้างนอก แม่ของเขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อแข่งขันกับพี่สาวคนเดียว ป้านิด แม่ของปุริม แน่นอนว่าเขาเองก็เป็นหนึ่งในการประชันแข่งขันนั่นด้วย แล้วก็แพ้เสียทุกทีอีกต่างหาก ไตรฉัตรดึงผ้าที่คลุมโซฟาออก เขาทิ้งตัวลงนอนแล้วก็ยกเท้าพาดบนพนักวางแขน
ง่วงชะมัด... หลับสักตื่นแล้วค่อยออกไปทักทายกรุงเทพก็แล้วกัน
คงเพราะว่าได้กลับมาในสถานที่เก่าๆ ที่มีความทรงจำเก่าๆ เลยทำให้ไตรฉัตรฝันวุ่นวายไปหมด เขาสะดุ้งตื่นอีกทีเหงื่อท่วมตัว เพราะไม่ได้เปิดเครื่องปรับอากาศไว้ แสงรำไรด้านนอกบอกให้รู้ว่าเขาหลับเอาแรงไปหลายชั่วโมงจนเกือบเย็น ชายหนุ่มลุกเอามือทุบท้ายทอยไล่อาการมึนงง เดินไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ ไตรฉัตรกลับมาเมืองไทยเพื่อจะจัดการเรื่องสำคัญบางอย่าง พอออกมาจากห้องน้ำถึงได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือดัง ชายหนุ่มเดินไปก้มหยิบเสื้อเบลเซอร์ขึ้นมาล้วงเอาโทรศัพท์ พอเห็นเบอร์ปลายทางก็อดยิ้มไม่ได้
“ครับพระนาง”
“อย่ามาเล่นลิ้นกับแม่นะไตร นี่แกไปเมืองไทยจริงๆเหรอ”
น้ำเสียงกราดเกรี้ยวปลายทางดังลั่น ไตรฉัตรเดินไปทางห้องครัว นึกออกว่าตอนนี้ชุลีพร แม่ของเขาคงกำลังยืนกัดฟันกรอดๆอยู่แน่ๆ
“ครับ”
“แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องไป”
“ครับ”
“แล้วแกยังไป แกไม่ฟังคำแม่แล้วใช่ไหม จำไม่ได้หรือไงว่าเขาทำอะไรกับเราไว้บ้าง!”
ชายหนุ่มเปิดตู้เย็นแล้วก็ย่นคิ้ว ไม่มีอะไรเลย เขาคอแห้งและให้ตายก็ไม่เชื่อคำโฆษณาที่บอกว่าน้ำประปาไทยดื่มได้ ไตรฉัตรปิดตู้เย็นตามเดิม ยืนพิงสะโพกที่เค้าท์เตอร์ พูดเสียงอ่อนใจ
“แม่ครับ... นั่นมันก็หลายปีแล้ว ตอนนี้เขาเองก็แย่”
“ให้มันตายๆไปเลย ทีตอนนั้นมันยังไม่คิดว่าแม่กับแกจะแย่จะลำบากแค่ไหน”
ชุลีพรพูดอย่างแค้นๆ นางไปตากอากาศกับกลุ่มสมาคมคนไทยในต่างแดน แล้วพอกลับมาถึงบ้านก็ไม่เห็นลูกชายแล้ว ตอนโทรไปที่ทำงานของไตรฉัตรทางนั้นก็บอกว่าชายหนุ่มยื่นลาพักร้อนไว้ ชุลีพรนึกถึงสายจากเมืองไทยเมื่อเดือนก่อนทันที นางรีบไปดูห้องของไตรฉัตรแล้วก็พบว่าหนังสือเดินทางอีกฝ่ายหายไป พร้อมกับเสื้อผ้าจำนวนหนึ่ง ลูกชายตนเองหนีกลับไทยแน่แท้แล้ว จึงรีบโทรมาหาเขาทันที
“ไม่รู้ล่ะ ถ้าช่วยมันก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่”
นางเสือย่อมไม่ทิ้งลาย... แม่เขาก็เช่นกัน ไตรฉัตรยกนิ้วนวดสันจมูก แต่กลับพูดเสียงอ่อนอย่างเอาใจต่างกับสีหน้า
“ครับผม ทราบครับผม แต่บินมาแล้วให้บินกลับเลยเหนื่อยครับ ไหนๆก็มาแล้วขออยู่เที่ยวก่อนได้ไหมครับ พรุ่งนี้ผมว่าจะไปแวะเยี่ยมป้านิดกับลุงฤทธิ์ด้วย” ชื่อของลุงเขยกับป้าทำให้ปลายทางเงียบไปครู่
“ก็ได้”
ไตรฉัตรยิ้ม “โอเค โทรทางไกลแพงนามาดามชุลีพร วางสายก่อนเถอะครับ”
“ไตร...” เสียงมารดาเขาอ่อนลง
“ครับ”
“อย่าทรยศแม่นะ ห้ามเห็นเขาดีกว่าแม่”
ไตรฉัตรยิ้มจนใจ พอจะเข้าใจความกลัวของอีกฝ่าย เขารับคำเสียงยานคาง “ครับมาดาม แค่นี้นะครับ”
ชุลีพรยอมวางสายจนได้ คนเป็นลูกถึงกับถอนหายใจยาวๆ เขาเดินไปยืนริมหน้าต่าง อีกไม่กี่ชั่วโมงจะมืดแล้ว
ได้เวลาบอกรักกรุงเทพแล้วสินะ
เสียงเพลงจังหวะเร้าใจ แสงสีที่ทำให้สาวน้อยสาวใหญ่ที่อยู่ข้างในดูสวยเย้ายวนกว่าเดิม กลิ่นของเครื่องดื่มคละเคล้ากลิ่นบุหรี่บางๆและกลิ่นน้ำหอมของสาวสวยทั้งหลาย สิ่งเหล่านี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของสถานบันเทิงยามค่ำคืน นักเที่ยวสาวๆแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าน้อยชิ้น และแต่ละชิ้นก็มีขนาดเล็กซ้ำรัดรึงจนน่าใจหาย ทรวงอกที่ใหญ่เกินชาติพันธ์และโครงสร้างร่างกาย ดูแข็งทื่อแม้ยามเจ้าของจะพยายามบิดร่างกายตามจังหวะดนตรีให้มันดูยั่วยวนและเซ็กซี่เพียงใดก็เถอะ
“ออนเดอะร็อค”
บาเทนเดอร์ยิ้มให้กับลูกค้าหนุ่มที่สวมเสื้อสีดำแล้วก็เตรียมเครื่องดื่มให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ไตรฉัตรเลื่อนธนบัตรให้ พลางจับแก้วแล้วหมุนเก้าอี้สตูลที่นั่งให้หันมาด้านนอก ขายาวๆข้างหนึ่งเหยียดออก พิงศอกกับเค้าท์เตอร์ด้านหลัง
ไม่ได้เที่ยวกลางคืนนาน... หมายถึงที่เมืองไทยนะ ดูเหมือนอะไรๆหลายอย่างจะเปลี่ยนไปเยอะ อาทิเช่น หน้าตาสาวๆที่ตอนนี้ละม้ายคล้ายกันไปทุกคนจน ปากนกแก้วบางเฉียบ จมูกโด่งแหลม และหน้าอกไซส์มหึมา ผู้ชาย... เขาไม่มองให้เสียเวลา
“แก... ดูนั่นดี งานดีงานกระตุ้นน้ำ”
เสียงเพื่อนในกลุ่มบอกพลางใช้มือสะกิดแขนให้สาวสวยผมหน้าม้าที่กำลังเต้นตามเสียงเพลงหันไปมอง เธอเหลียวตามที่เพื่อนบุ้ยปาก แล้วก็เขม้นสายตาพร่าๆดูงานดีที่อีกฝ่ายบอก ผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี นั่งดื่มคนเดียว
“น่ากินอ่ะ” หนึ่งในกลุ่มของเธอบอกเสียงเล็กเสียงน้อย
“ของฉัน” สาวผมหน้าม้าพูดพลางยกมือขยับเสื้อเกาะอกที่สวมให้เลื่อนลงต่ำอีกนิด
“โอ๊ย อีรี่ เดี๋ยวผัวหล่อนก็จะมาแล้ว”
“ก็มันเสือกมาช้าเอง” สาวที่ชื่อรี่บอกเพื่อนอย่างไม่แยแส แล้วก็ยกแก้วเหล้าเดินบิดสะโพกไปหาผู้ชายงานดีที่นั่งดื่มคนเดียวทันที เธอยิ้มแล้วก็เอนตัวเท้าคางที่เค้าท์เตอร์ โน้มตัวนิดๆพอให้ร่องอกเผยออวดเนื้อหนังมังสา หันไปยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม
“สวัสดีค่ะ ดื่มคนเดียวเหงาน้า...” ลากเสียงสูงแล้วก็พูดต่อ “ให้รี่นั่งคุยเป็นเพื่อนไหม”
“ดีเหมือนกันครับ แต่ผมไม่ชอบคุยนะ ผมคุยไม่เก่ง” ไตรฉัตรบอกยิ้มๆ ยื่นแก้วไปชนกับสาวสวยตรงหน้า “ไตรฉัตรครับ... เจ้าหญิง”
ไตรฉัตรยิ้มโน้มหน้าไปกระซิบริมหูอีกฝ่ายเสียงเบา สาวสวยผมหน้าม้าช้อนสายตามองเขา
“แหม... เจ้าหญิงเลยเหรอคะ”
“ผมชอบเป็นอัศวิน และมองหาเจ้าหญิงของผมในคืนนี้อยู่” เขาบอกพลางยิ้ม ตาพราวระยับ ยื่นนิ้วไปเกลี่ยผมที่ข้างแก้มของอีกฝ่ายให้ทัดหลังใบหู จงใจลากนิ้วปัดติ่งหูช้าๆ แล้วมองสาวสวยที่จ้องเขาตาวาววาม
เซ็กซ์กับผู้หญิงแปลกหน้า ก็เหมือนอาหารจากร้านจานด่วนสักร้านที่หิวก็แวะกิน ขอแค่สะอาดหน่อย หน้าตาอาหารพอรับไหว เวลาไม่หิว ก็จะพิถีพิถันเรื่องรสชาติสักนิดแต่ถ้าหิวมาก ท้องว่าง อะไรก็ได้ที่ทำให้อิ่ม เขาไม่เกี่ยง ขอแค่กินแล้วอย่าเสาะท้องก็พอ
สาวสวยตรงหน้าประเมินด้วยสายตาก็คงจะเป็นผู้หญิงรักสนุกทั่วไป เธอรูปร่างดีและก็น่าจะใจถึง... ไตรฉัตรยิ้มมุมปาก
- ผู้เขียน
