3
1265 คำ
ปุริมกอดอก เขามองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่านไม่ออกว่าคิดยังไง ไตรฉัตรนั่งไขว่ห้าง มือประคองแก้วช็อกโกแลตร้อนจิบอย่างอารมณ์ดี หมอนี่มากดออดหน้าบ้านเขาตอน... นายแพทย์หนุ่มเหลียวมองนาฬิกาข้างผนัง แล้วขมวดคิ้วมากกว่าเดิม ตีสี่... ไตรฉัตรยิ้ม ทั้งที่ตั้งใจจะไปสนุกกับสาวสวยสักคน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเปลี่ยนใจขับรถมาบ้านญาติผู้พี่แทน
“โทษที ก็ไม่ได้อยากรบกวนนะ แต่ว่าไม่มีที่พึ่งจริงๆ” ไตรฉัตรบอกพลางเลียริมฝีปากที่มีคราบเครื่องดื่มติด
“เดี๋ยวฉันจะไปเอาเสื้อผ้าให้” ปุริมบอกเสียงเรียบเรื่อย
“ไม่เป็นไรหรอก” ไตรฉัตรลุกยืน เดินเอาแก้วไปวางตรงเทอเรซ “ห้องรับแขกนายห้องไหน ขอนอนสักตื่นค่อยกลับเถอะ เมื่อกลางวันยืมเงินลูกสาวนายจ่ายค่าแท็กซี่ คืนนี้ก็ยืมเงินนายจ่ายอีก เฮ้อ”
ไตรฉัตรเดินลากเท้าไปทางห้องรับแขกของปุริมอย่างคุ้นเคย เขาเคยเข้านอกนอกในบ้านหลังนี้มาก่อน แต่พอเปิดประตูเข้าไปก็ต้องนิ่วหน้า เมื่อเห็นการตกแต่งในห้อง
“น้าวีนัสมาพักบ่อยๆ ห้องรับแขกเลยกลายเป็นห้องของเธอไปโดยปริยาย”
“ฉันต้อง... นอนในห้องที่มีภาพถ่ายนายแบบกล้ามล่ำ...” ไตรฉัตรพึมพำแล้วหลับตาลง “วันนี้วันซวยของฉันโดยแท้”
“จู่ๆก็กลับมากรุงเทพ พ่อนายติดต่อไปเหรอ”
คนที่ยืนกอดอกด้านหลังถามเสียงเรียบ ไตรฉัตรตัวเกร็งขึ้นมานิดเขาหันมามองผู้ชายหน้านิ่งด้านหลัง แล้วก็ยักไหล่ “อืม รู้ได้ยังไง”
“ถ้ากลับมาเที่ยวมาเยี่ยม น้าลีคงมาด้วยกันแต่นี่นายมาคนเดียว อีกอย่างก่อนหน้านี้เขาก็ไปหาฉันที่โรงพยาบาล”
“อ้อ” ไตรฉัตรยิ้ม รอยยิ้มขื่นๆ “คงจะจนตรอกแล้วจริงๆ ถึงได้วิ่งไปหานายที่โรงพยาบาล”
ปุริมไม่ได้พูดอะไร เขารู้จักไตรฉัตรมานาน ก็นับตั้งแต่เกิดจำความได้กระทั่งทุกวันนี้ แต่กลับไม่เคยเข้าใจไตรฉัตรจริงๆสักครั้ง หมอหนุ่มถอนหายใจ เขาง่วงแล้วและพรุ่งนี้ต้องเข้าวอร์ดแต่เช้า
“นอนเถอะ ฉันจะขึ้นไปนอนแล้ว”
“เดี๋ยว ปุริม” ปุริมหันกลับมา
“เมียนาย... ยังเจอรีอยู่ไหม”
คิ้วของปุริมย่นเข้าหากันเพียงนิดเดียว ก่อนจะคลายออก เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ “เจอ”
“แล้ว... รีสบายดีหรือเปล่า”
“ดี ดีมากเลยล่ะ”
“ก็ดี” ไตรฉัตรถอนหายใจ เขาทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดเพียงแค่หมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตู ปุริมเดินขึ้นชั้นบน ห้องนอนของเขายังปิดไฟไว้เหมือนเดิม แต่เพียงกวาดตาดูบนเตียงแวบเดียวเขาก็รู้ว่าภรรยาไม่ได้หลับ กำลังรอเขาอยู่ ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ถอดเสื้อคลุมออกแล้วก็ขึ้นเตียง ทันทีที่สอดตัวใต้ผ้าห่ม เนื้อตัวนิ่มๆของแม่ของลูกก็ขยับเข้ามาหา
“ยังไม่เหนื่อยเหรอ”
เสียงเจือการยั่วเย้าทำให้มาตาลดายื่นมือมาหยิกแก้มสามีแรงๆหนึ่งที ตอบเสียงดังฟังชัด “เหนื่อย!”
“แล้วทำไมยังไม่นอน”
“รอเป็นหนึ่งนั่นแหละ”
“รอผมหรือรอฟังเรื่องของไตร”
ดวงตายาวเรียวของคุณแม่ลูกสองกลอกไปมา “รอฟังเรื่องของไตร เขาเป็นยังไงบ้าง”
เมื่อเย็นเธอกลับมาไม่ทันเจอไตรฉัตร แต่พอรู้จากพ่อเกรซว่าอีกฝ่ายมาที่บ้าน มาตาลดาก็ประหลาดใจมาก
“ก็เหมือนเดิม”
“ไม่เปลี่ยนเลยเหรอ”
“ไม่เลย”
“ยังหล่อเหมือนเดิม”
“...” สามีเงียบไปครู่ ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจหนักๆ แล้วจู่ๆผ้าห่มที่คลุมเพียงอกก็โดนปุริมดึงขึ้นคลุมโปงทั้งเขาและเธออีกครั้ง
“ไม่เหนื่อยก็ไม่ต้องพักแล้ว” เสียงเนือยๆของสามีดังขึ้นใต้ผ้าห่มผืนหนามีเสียงอู้อี้ของมาตาลดาดังลอดออกมาอย่างโมโหแกมเขินอาย
“ปวดเอวไปหมดแล้ว!”
“ผมนวดให้... พรุ่งนี้นะ”
“นายเป็นหื่น”
เสียงหัวเราะขลุกขลักดังจากใต้ผ้าห่มกับชื่อเล่นที่โดนเปลี่ยนอีกครั้ง
ปุริมตื่นแต่เช้าสีหน้าสดใส เขาฮัมเพลงพลางผูกเนคไทด์พลางเดินลงมาจากชั้นบน ศัลยแพทย์หนุ่มปรายตาเห็นร่างสูงของญาติผู้น้องกำลังยกแก้วกาแฟมาวางที่โต๊ะ
“อรุณสวัสดิ์พี่ชาย”
“...” ปุริมขมวดคิ้ว “ฉันไม่มีเงินให้ยืม ถ้าจะเอาต้องไปขอที่มาตา รายนั้นเขาถือสมุดบัญชีฉันอยู่”
ไตรฉัตรกลอกตา “อย่างฉันดูอัตคัดต้องยืมเงินนายหรือไง”
“ครั้งสุดท้ายที่นายเรียกฉันว่าพี่ชาย คือตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีสอง หลังจากที่นายใช้ชื่อฉันไปจีบผู้ช่วยสอนที่มีสามีแล้ว และแกล้งส่งข้อความไปบอกรักให้เธอผ่านเบอร์สามี”
“นายรู้เหรอ ขนาดฉันวางแผนอย่างดีแล้วนะ”
“รู้... ฉันถึงใช้ชื่อนาย รูปนาย และเบอร์ โทรนายไปสมัครแอดเค้าท์เว็บหาคู่เกย์สายรับ”
“ฉันว่าแล้วว่าต้องเป็นนาย” ไตรฉัตรหัวเราะหึๆในลำคอ เขาเดินไปยกแก้วกาแฟมาให้ แล้วก็นั่งบนเก้าอี้ เท้าคางข้างหนึ่งมองญาติผู้พี่ ไตรฉัตรสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ผมยังเปียกชื้น จับกันเป็นกลุ่มๆเหนือหน้าผากท่าทางผ่อนคลาย เกียจคร้าน
“กินแต่กาแฟ มันไม่ดีต่อสุขภาพ” พ่อบ้านที่จัดตารางอาหารครบห้าหมู่ให้ภรรยาและลูกทุกวันบอก เขามองนาฬิกาแล้วก็พับแขนเสื้อขึ้น ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเข้าเวรประจำโรงพยาบาล ปุริมเดินไปที่ครัวแล้วเปิดลิ้นชักล่างหยิบหม้อใบย่อมไปตั้งบนเตา “ฉันต้องทำอาหารเช้าให้มาตากับลูกอยู่แล้ว เดี๋ยวจะทำเผื่อ”
“ยุ่งยากน่า ไม่เป็นไร”
“ไม่เสียเวลานักหรอก”
ปุริมบอกเสียงเรียบ เขาเดินไปเปิดตู้เย็น มื้อเช้าเป็นมื้อที่สำคัญ ชายหนุ่มรู้ว่ามาตาลดาต้องดูแลลูกชายคนเล็กที่มักตื่นตอนดึกประจำ เลยอยากให้หญิงสาวได้นอนตื่นสายอีกนิด เขาจะเตรียมวัตถุดิบมื้อเช้าใส่พัพเปอร์แวร์แช่ตู้เย็นไว้ ทั้งข้าวสวย ทั้งหมูบะช่อ และก็น้ำซุป ตอนเช้าก็ตั้งเตาเอาทุกอย่างใส่เป็นอันเสร็จ ปุริมทำอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่ว เขายังใจดีพอจะทอดไข่ดาวเหยาะซอสถั่วเหลืองแถมให้ไตรฉัตรด้วย
“ขอบใจ”
ไตรฉัตรพึมพำ เขาลากถ้วยข้าวต้มมาตรงหน้า ตักใส่ปากเคี้ยวแล้วชูนิ้วโป้งให้
“ฉันต้องไปทำงานแล้ว ถ้านายจะออกไปก็ล็อกประตูหน้าบ้านให้ด้วย แต่ถ้ายังไม่ไปไหน อย่าลืมเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนที่ลูกชายลูกสาวฉันจะตื่น”
“นายต้องได้รับรางวัลคุณพ่อดีเด่นประจำปีแน่ๆ”
“ทุกวันที่มีพวกเขาคือรางวัลชีวิตของฉันอยู่แล้ว”
หมอหนุ่มบอกเสียงเรียบๆ แต่แววตาของเขาทำให้ไตรฉัตรมองแล้วก็รู้สึกอิจฉานิดหน่อย เขาเบะปากตักข้าวต้มกินต่อ ปุริมถอดผ้ากันเปื้อนไว้ แล้วหันไปมองนาฬิกาอีกครั้ง ชายหนุ่มออกไปทำงาน ปล่อยให้ไตรฉัตรนั่งละเลียดอาหารเช้าต่อช้าๆคนเดียว
- ผู้เขียน
