ลุ่มหลงในคุณ

St.Belle University หอประชุมมหาวิทยาลัย "และแล้วผลประกาศก็อยู่ในมือของดิฉันแล้ว ผู้ชนะการประกวดในครั้งนี้ได้แก่..." "..." "วิเวียน!!" "เฮ้!!!!!!!" เสียงโห่เชียร์ดังก้องไปทั่วทั้งหอประชุม ร่างแบบบางในชุดเดรสราตรีก้าวออกมารับรางวัลหน้าเวทีก่อนจะโบกมือและฉีกยิ้มหวานให้กับกองเชียร์ด้านล่างเวที "ยินดีกับน้องวิเวียนและคณะนิเทศศาสตร์ด้วยนะคะ เท่ากับว่าน้องเป็นแชมป์มา4สมัยแล้วนะเนี่ย" หลังจากนั้นพิธีกรก็พูดอะไรอีกนิดหน่อยก่อนจะกล่างปิดงาน วิเวียนเดินมาที่หลังเวทีพร้อมกับเพื่อนๆน้องๆในคณะที่ยิ้มร่าด้วยความดีใจ "เก่งมากคนสวยของฉัน เธอสร้างประวัติศาสตร์ก่อนจบของเราไว้ได้สวยงามมากวิ" "..." ฉันไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้มบางๆให้จินที่เป็นเพื่อนสนิท "ไม่เสียแรงที่พวกเราปั้นเธอมาตั้งแต่ปี1จนได้ฉายาว่าเป็นสมบัติของเซนต์เบล" "เตรียมรอดูแรงค์ได้เลย คณะเราติดอันดับคณะที่คนอยากเข้าเรียนมากที่สุดแน่ๆ" "นี่นะเงินรางวัลของเธอวิเวียน 70%นี่ของเธอ 30%หักเข้าคณะเหมือนเดิมนะจ๊ะ" "อืม" "งั้นวันนี้ก็ต้องฉลองละปะ" "ฉลองๆ" "เฮ้!!!" ฉันมองเพื่อนในคณะที่ตอนนี้กำลังดีใจกับชัยชนะการประกวดของเรา เห็นแบบนั้นฉันก็ระบายยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเดินเข้าไปที่ห้องแต่งตัวแล้วเปลี่ยนชุดเป็นชุดนักศึกษาตามเดิม "ไปกันหมดแล้วหรอ" ฉันถามจินที่กำลังเก็บพวกอุปกรณ์แต่งหน้าและชุดอยู่ "อือ เห็นว่าจะไปรอที่ร้านอะจองโต๊ะแล้วด้วย" "ไม่ไปนะ" "ไม่ได้ดิ แกเป็นคนพาพวกเราชนะการประกวดครั้งนี้นะเว้ย พวกนั้นก็อยากให้แกไป" "ต้องไปทำงาน" "ลาไม่ได้หรอวิ วันเดียวเอง" จินมองหน้าฉันด้วยสีหน้าเว้าวอน ฉันรู้ว่าเพื่อนมันอยากให้ฉันไปผ่อนคลายบ้างแต่ทำไงได้ถ้าลาฉันก็จะขาดรายได้ไปหนึ่งวันเลยซึ่งฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้นชีวิตฉันมันขับเคลื่อนด้วยเงิน "แกก็รู้ว่าที่บ้านฉันลำบาก" "งั้นเอางี้ ฉันจ่ายค่าแรงให้แกเองเท่าไหร่ โอนให้เลยตอนนี้" "จิน ไม่เอา.." "ห้ามปฏิเสธ" พูดจบแค่นั้นจินมันก็หยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาแล้วไม่นานเสียงแจ้งเตือนเงินเข้าก็เด้งที่โทรศัพท์ฉันทันที "เรียบร้อย แกโทรลางานเลย ห้ามเบี้ยวไม่งั้นฉันชาจแกเพิ่ม10เท่าแน่" ฉันถอนหายใจออกมาให้กับความเอาแต่ใจของจินแต่อดอมยิ้มไม่ได้ในวันที่โลกทั้งใบหันหลังให้ฉัน ก็มีแต่จินนี่แหละที่คอยอยู่ข้างฉันมาตลอด ... .. . ร้านเหล้า เกร้งง! "ไม่เมาไม่กลับเว้ยยย!" เสียงเพื่อนในวงคนนึงตะโกนขึ้น ตามด้วยเสียงร้องเฮ้ของคนอีก4-5คน "วิ ไม่ดื่มเลยอะ ดื่มบ้างดิ" "ไม่เอาดีกว่าพรุ่งนี้มีช่วยเสริฟน้ำที่ห้องประชุมของอธิการฯ" ถ้าไปทั้งๆที่แฮงค์รู้สึกว่ามันจะไม่เหมาะเท่าไหร่ เห็นเขาแจ้งมาว่าพรุ่งนี้มีคนสำคัญมาด้วยสิ "เฮ้ย วิมันเมาง่าย" เสียงจินก็ช่วยพูดแต่ก็ไม่ได้ผลเพราะเพื่อนคนอื่นก็ยังคงคะยั้นคะยออยู่ "นิดเดียวเอง นะ" "แค่แก้วนี้นะ" ฉันเลยจำยอมรับแก้วมาจากเพื่อนเพราะโดนตื้อไม่เลิก "อื้อๆ แค่แก้วเดียว แต่ต้องหมดแก้วนะ" "หมดแก้วๆๆๆ!" เสียงเชียร์ของเพื่อนดังกลบทุกอย่าง ฉันหน้าร้อนผ่าวเพราะแอลกอฮอล์เริ่มซึมเข้าสู่ร่างกาย มือที่ถือแก้วสั่นนิดหน่อย แต่ก็ยกมันขึ้นดื่มจนหมดภายในรวดเดียว "มันต้องอย่างนี้!" เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบตัว ฉันทำได้แค่ยิ้มเจื่อนๆเสียงตินมันก็เอ่ยถามเบาๆอย่างเป็นห่วง "ไหวปะเนี่ย" "ขอไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ..." เสียงดนตรีในผับดังจนแทบกลบเสียงหัวใจ ฉันเดินเซเล็กน้อยผ่านฝูงคนเบียดเสียดจนมาถึงหน้าห้องน้ำหญิงแล้วดันประตูเข้าไปอย่างหมดแรง สูดหายใจลึกเงียบๆ พลางมองเงาสะท้อนในกระจก "น่าจะหยุดแค่ครึ่งแก้ว" ฉันบ่นกับตัวเองแล้วหันหลังจะเดินกลับ แต่พอเปิดประตูห้องน้ำออกใครบางคนก็ยืนขวางอยู่ตรงนั้น ชายร่างสูง ใส่สูทสีเข้ม ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่ฉันอย่างไม่หลบสายตา เขาดูไม่เหมือนพวกมาเที่ยวผับทั่วไปหน้าตาแบบนั้น อายุน่าจะเกินสามสิบด้วยซ้ำ "หลงทางเหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม รอยยิ้มก็ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ "เอ่อ...เปล่าค่ะ" ฉันพยายามเบี่ยงตัวจะเดินผ่าน แต่เขากลับขยับเข้ามาใกล้อีกก้าว "เมาเหรอ?" เขาก้มหน้าลงมาหาฉัน ใกล้จนได้กลิ่นโคโลญจน์แพงๆ ผสมกลิ่นวิสกี้อ่อนๆ "นิดหน่อยค่ะ ขอทางหน่อย..." "คุณสวยจัง โดยเฉพาะตอนหน้าแดงแบบนี้" คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงัก ฝ่ามือหนายกขึ้นแตะปลายผมฉันเบาๆอย่างถือวิสาสะ ฉันรีบถอยหนีแต่หลังชนกำแพง "ขอโทษนะคะ ฉันต้องกลับโต๊ะแล้ว" "ผมชื่อลมหนาว" เขายังคงยิ้ม "จำไว้ เผื่อคืนนี้คุณเปลี่ยนใจอยากรู้จักผมมากกว่านี้" ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะเบี่ยงตัวเดินหนี นี่มันบ้าชัดๆ คนอะไร...แค่สบตาก็รู้สึกเหมือนถูกจับกินแต่ที่แย่กว่าคือ..มันปฎิเสธไม่ได้เลยว่าเขาดูดีขนาดไหนในสายตาเมาๆ แบบนี้ ฉันเร่งฝีเท้ากลับเข้าไปในโซนแสงไฟของผับ แต่ไม่ทันไร เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "จะรีบไปไหน...ผมยังไม่ได้ขอไลน์เลย" ฉันสะดุ้ง หันกลับไปก็เห็นเขายืนอยู่ห่างออกไปแค่ไม่กี่ก้าว สีหน้าเรียบนิ่ง แต่ดวงตากลับจับจ้องมาเหมือนนักล่าที่ไม่คิดจะปล่อยเหยื่อ "ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้แจกไลน์คนแปลกหน้า" "งั้นก็รู้จักผมสิ เราจะได้ไม่เป็นคนแปลกหน้า" ฉันกลอกตา ไม่อยากมีเรื่อง แต่ก็ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด "ฉันเมา และฉันไม่อยากคุยกับใครตอนนี้" "ผมก็เมานิดหน่อย" เขาว่าพลางเดินเข้ามาอีกก้าว "แต่พอเห็นคุณ ผมหายเมาทันทีเลย" "...คุณไม่ควรพูดแบบนี้กับคนที่คุณเพิ่งเจอ" "คุณก็ไม่ควรเดินหนีผมแบบนี้" ฉันชะงัก เขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ดวงตาคมกริบของเขามองฉันอย่างเปิดเผยจนน่าหวั่นใจ "อย่าทำหน้าแบบนั้น ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย...แต่ผมคิดอยู่" "คิด..อะไร..." ฉันถามเสียงแผ่ว ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ส่วนเขาก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆขยับริมฝีปากเอ่ยเบาๆ ข้างหู "เอาเป็นว่า...คืนนี้คุณกลับยังไง ผมจะไปส่ง" ฉันขมวดคิ้ว ถอยหลังอัตโนมัติ แต่เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รุกแต่ก็ไม่ถอย “ไม่ต้องห่วง ถึงผมจะไม่ใช่คนดี...แต่ผมก็ไม่ใช่พวกบังคับใคร” เขายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "..." “แต่ถ้าคุณยังไม่หายเมา...ผมขออยู่ดูแลจนกว่าคุณจะโอเคก็ได้” ฉันไม่พูดอะไร จ้องเขานิ่ง แล้วหันหลังจะเดินหนีอีกครั้ง "คุณชื่ออะไร?" เขาถามเสียงนิ่ง "..." ฉันไม่ตอบ แต่ก็ยังได้ยินเสียงเขาดังตามมาอีก "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก" ... .. . ลมหนาว "หายไปไหนมาวะ" เสียงของกันต์ เพื่อนของผมดังขึ้นทันทีที่ผมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะ VVIP บนชั้นสองของผับ ซึ่งก็ผมไม่ได้ตอบมันในทันที แค่นั่งลงแล้วหยิบแก้ววิสกี้ที่ยังเหลือครึ่งขึ้นจิบเบาๆ แต่ในใจ...มันไม่ได้สงบเหมือนรสเหล้าในปาก “ไปสูดอากาศนิดหน่อย” ผมตอบเรียบๆ ก่อนจะเอนตัวพิงพนักโซฟาหนัง แต่มันไม่ใช่แค่ สูดอากาศ ธรรมดา ผมรู้สึกว่ามันเหมือนข้ามเข้าไปอีกโลกหนึ่งแค่ไม่กี่นาที กับผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ผมยังไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ “มึงหน้าแปลกๆว่ะ” กันต์หัวเราะในลำคอแล้วหันไปคุยกับเด็กสาวอีกคนที่นั่งประกบข้าง ผมหยิบซิการ์ขึ้นมาแต่ยังไม่จุด สายตาเลื่อนมองลงไปที่ฟลอร์ด้านล่าง ...และแล้ว ผมก็เห็นเธออีกครั้ง เธอนั่งลงข้างเพื่อน กลางกลุ่มคนที่กำลังหัวเราะ เธอยิ้มบางๆเอียงตัวไปซบไหล่เพื่อนสาวเหมือนคนง่วง ร่างเล็กในชุดเดรสเรียบแต่มีเสน่ห์ กลับดูโดดออกมาจากทั้งโต๊ะอย่างบอกไม่ถูกเหมือนทุกอย่างรอบตัวเธอกำลังเบลอ ในขณะเดียวกันเธอกลับชัดเจนขึ้นในสายตาผมเรื่อยๆ ผมไม่ชอบผู้หญิงเมา แต่เธอเมาแบบไม่น่ารำคาญเลย "สวย" ผมพึมพำกับตัวเอง "อะไรวะ" ไอ่กันต์ที่ได้ยินก็หันมาถาม "รู้จักไหม คนนั้น" "หืม? รู้ดิก็นั่น..เด็กที่มอกู" งั้นหรอ?..จะว่าไป ไอ่กันต์มันเป็นอธิการที่มหาลัยก็ไม่แปลกถ้ามันจะรู้จักเด็กที่มอมัน "ชื่อวิเวียน แต่กูได้ยินเด็กๆที่มอเรียกว่า สมบัติของ St.Belle อะไรแบบนี้มั้งนะ" "หรอ.." "พรุ่งนี้ที่ประชุมก็เหมือนจะได้รับหน้าที่ไปเสริฟน้ำให้แขกด้วยมั้ง" "..." "ถามทำไมวะ" "สวย อยากได้" สมบัติของ St.Belle งั้นหรอ ฉายาน่าสนใจ.. ..เพราะผมมันเป็นพวกบ้าสมบัติซะด้วยสิ ... .. .