รับจ้าง..รัก

หนึ่งปีต่อมา เวลา 14.00 น. @ห้องวีไอพี โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง (โรงพยาบาลของครอบครัววายุ) "สวัสดีครับสุดหล่อ" เสียงของคนที่เข้ามาเยี่ยมหนูน้อยที่เพิ่งเกิดที่พร้อมหน้าพร้อมตากับว่าที่คุณแม่และคุณพ่อมือใหม่ ซึ่งตอนนี้ทั้งคู่กำลังวุ่นวายกับการให้นมเจ้าตัวน้อยอยู่ "เฮ้ย อย่าเพิ่งเข้ามา มึงหยุดอยู่ตรงนั้นเลย" ว่าที่คุณพ่อมือใหม่บอกกับแขกผู้มาเยือนที่ถือของเยี่ยมเต็มไม้เต็มมือทั้งสองข้างด้วยอาการตกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงดังฟังชัดด้วยน้ำเสียงตกใจของเพื่อนรัก "ให้นมกันอยู่เหรอ" บุคคลที่เข้ามาใหม่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกวนๆนิดๆ ทำให้ผู้เป็นคุณพ่อมือใหม่ที่ได้ยินน้ำเสียงอย่างนั้นถึงกับรู้สึกขุ่นใจนิดๆขึ้นมาก่อนจะตอบอีกฝ่ายออกไป "เออดิ มึงเดินไปอยู่ห้องนั้นเลย เมียกูกำลังให้นมลูกอยู่" คุณพ่อมือใหม่ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงดุดันเล็กน้อยพร้อมกับชี้นิ้วไปยังประตูห้องที่เชื่อมติดกันเพื่อบอกให้อีกฝ่ายไม่ก้าวย่างเข้ามาในเขตพื้นที่ที่ภรรยาของตัวเองกำลังพยายามให้นมลูกชายอย่างทะลักทุเล "ให้เรียกพยาบาลมาช่วยมั้ย" แขกที่เข้ามาใหม่บอกออกไปเมื่อเห็นเด็กน้อยที่ร้องลั่นขึ้นมาแล้วไม่ยอมดูดนมตามที่ผู้เป็นแม่และพ่อกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมให้ดูด "ขอดูหน้าหลานหน่อยสิ" เมื่อเห็นว่าคนทั้งสองไม่สนใจในสิ่งที่เขาเอ่ยถามจึงเดินเข้าไปใกล้พร้อมกับพูดออกไป "ไอ้วา!" ผู้เป็นพ่อที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังใกล้เข้ามาทั้งที่ภรรยาตัวเองกำลังอยู่ในสภาพที่ไม่ค่อยเรียบร้อยจึงตะโกนด่าออกไป "แค่ขอดูหน้าหลานต้องร้องเสียงดังใส่กูขนาดนั้นด้วยเหรอวะ หวงลูกเว่อร์แล้วมึงน่ะ" "เมียกูกำลังให้นมลูกกูอยู่ ถ้ามึงเห็นหน้าหลานก็ต้องเห็นนมเมียกูด้วยมั้ย พูดไม่คิดนะมึง" "กับเพื่อนกับฝูงมาทำเป็นหวงไปได้" "รอมึงมีเมีย กูจะขอดูนมเมียมึงบ้างนะ" คนที่นิ่ง พูดน้อย สุขุม และเย็นชาที่สุดในกลุ่ม ตอนนี้กลับกลายเป็นคนที่ใจร้อนและเริ่มพูดมากขึ้น นับตั้งแต่ที่มีคนของหัวใจเข้ามา ทำให้หัวใจของเขาตอนนี้ไม่ตายด้านอีกต่อไปแล้ว คิมหันต์ได้ทำการสวนด่าเพื่อนรักไปอย่างไม่เกรงใจทันที ทำให้คนที่ได้รับคำด่านั้นรู้สึกชอบใจในการกลั่นแกล้งเพื่อนครั้งนี้อย่างชอบใจ เพราะมันแสดงให้เห็นว่าเพื่อนของเขาไม่ใช่เป็นคนเย็นชาไร้หัวใจอย่างที่ใครๆเขาพูดกันแล้ว "ไปรอที่ห้องรับรองแขกก็ได้วะ" "เออ รีบไปเลย เดี๋ยวลูกกูหงุดหงิดขึ้นมาไม่ยอมดูดนมแม่อีก" "หึ เออ รู้แล้ว" วา หรือ วายุ เจ้าของโรงพยาบาลชื่อดังในกรุงเทพฯ และยังมีโรงพยาบาลในเครือที่อยู่ตามต่างจังหวัดอีกมากมายหลายแห่งอยู่พอสมควร ชายหนุ่มจบการศึกษาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์มหาลัยเอกชนชื่อดัง แต่ต้องมาดำรงตำแหน่งเป็นผู้บริหารของโรงพยาบาลที่เป็นธุรกิจของครอบครัว ซึ่งหน้าที่การงานที่เขาทำอยู่หลังจากที่เรียนมานี้ต่างจากที่เรียนมาสิ้นเชิง ทำให้สิ่งที่เรียนมาจึงเป็นได้เพียงงานอดิเรกที่ทำกับเพื่อนรักเท่านั้น “หลานกูหลับแล้วเหรอ คุณพ่อมือใหม่อย่างมึงถึงเดินมาหากูได้” วายุเอ่ยถามคิมหันต์ที่เดินเข้ามายังโซนห้องรับแขกของห้องพักฟื้นผู้ป่วยวีไอพี “ยังดูดนมแม่อยู่” คิมหันต์ตอบกลับไปพร้อมกับเดินมานั่งฝั่งตรงข้ามคนที่นั่งรออยู่ที่ห้องอยู่แล้ว “อืมม” “มาคนเดียว?” “อ้าว แล้วมึงเห็นกูมากับใคร” “ก็นึกว่าน้องเจนี่จะมาด้วย ได้ข่าวว่าน้องเขาติดมึงเป็นเงา นึกว่าจะลงเอยกันแล้วซะอีก” คิมหันต์เอ่ยออกไปด้วน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมกับมองอากัปกิริยาของอีกฝ่ายเหมือนกำลังจับผิดอยู่ “น้องเขามาฝึกงานที่บริษัทกู” “แล้ว?" "ก็มีแค่นั้น" "ไม่มีทางพัฒนาขึ้นมาได้เลย" “ไม่ได้เป็นอะไรกัน ยังรู้สึกแค่น้องสาวเหมือนเดิม” “แล้วแม่มึงยอม?” คิมหันต์เอ่ยถามเมื่อพวกเขารู้มาว่าตอนนี้ผู้เป็นแม่ของเพื่อนรักกำลังจับคู่คนตรงหน้ากับสาวน้อยที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่ “มึงต้องการจะสื่ออะไร ตั้งแต่มึงมีเมียเนี๊ยนะ เริ่มจะพูดมากขึ้นเยอะเลย ไม่ต้องกลัวดอกพิกุลในปากจะร่วงออกมาจากปากเหมือนเมื่อก่อนแล้วหรือไง” “กูแค่สงสัยว่าแม่มึงจะไม่หาสาวๆมาให้มึงอีกแล้ว เพื่อมาเป็นลูกสะใภ้เหรอ แม่กูพูดให้ฟังว่าแม่มึงมาบ่นว่าอยากให้มึงลงหลักปักฐานกับใครสักคน แล้วยิ่งพูดมาว่าอยากให้มึงลงเอยกับน้องเจนี่เพราะเห็นมาตั้งแต่ยังเล็ก” “เฮ้อ ก็มีมาเรื่อยๆ แต่กูก็ชิ่งได้ทุกรอบ มาเลิกล้มก็ตอนที่น้องเจนี่มาฝึกงานที่บริษัทนี่แหละ” วายุเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายแล้วหันไปมองวิวด้านนอก “ไอ้ภูก็บอกมึงแล้วให้ลงหลักปักฐานกับใครสักคน น้องเจนี่ก็เห็นเอาใจใส่มึงดี และดูจะเข้าใจมึงด้วย ทำไมไม่ลงเอยกับน้องเขาล่ะ รู้จักกันมาก็นานหลายปี น่าจะอยู่ด้วยกันได้” “เรื่องหัวใจมันพูดกันง่ายที่ไหน” “มึงมีหัวใจ รักใครเป็นด้วยเหรอ?” “เฮ้ย ขนาดมึงยังรักพี่เมคนเดียวได้ปะวะ แค่กูยังไม่เจอ ไม่ใช่กูไม่มีหัวใจ” “อ๋อ มึงมีหัวใจ” “แล้วนี่ ไอ้ภูกับเขียนจะมาเยี่ยมหลานตอนไหน” “ไม่น่าจะมานะวันนี้ เพราะว่าเมื่อวานนี้มาแล้ว” “อ้าวเหรอ เสียดาย นึกว่าจะได้เจอกันครบ” “พรุ่งนี้สิ มาบ้านกู ไอ้ภูจะพาน้องซีมาเล่นกับน้อง” “ออกจากโรงพยาบาลพรุ่งนี้แล้วเหรอ” "ทำงานหนักจนไม่สนใจวันเวลาเลยนะมึง" "มันเป็นช่วงเรียนรู้งานนี่หว่า ว่าแต่พรุ่งนี้ใช่มั้ย" “อืมม พรุ่งนี้เจอกันที่บ้านกู ตกลงจะมามั้ย” “ได้ งั้นไม่กวนเวลาครอบครัวมึงแล้วล่ะ กูไปทำงานต่อดีกว่า” “หึ เอาเวลาไปมองสาวด้วยบ้างก็ดี ก่อนจะโดนแม่จับให้แต่งกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ที่ไม่รู้จัก” “ระดับกูแล้ว ใครก็บังคับกูไม่ได้หรอก” “อืมม กูจะรอดู”