วิศวะโยธาตัวร้าย พ่ายรักยัยตัวเล็ก

ก๊อก ก๊อก ก็อก “น้องมิริน คุณแม่เข้าไปได้ไหมคะ” “เข้ามาได้เลยคะคุณแม่ น้องไม่ได้ล็อกห้อง” “ทำอะไรอยู่คะ” คุณปลายฟ้า ผู้เป็นมารดาถามบุตรสาว “น้องกำลังเตรียมตัว ดูของเข้าเรียนพรุ่งนี้ค่ะตื่นเต้นเหมือนกันนะคะ ที่เปิดเทอมวันแรก”มิรินตอบมารดา แล้วเข้าไปสวมกอดมารดา ดั่งเช่นที่ชอบทำ “ลูกสาวแม่ เก่งอยู่แล้ว ตื่นเต้นอะไรกัน” “มันก็อดตื่นเต้นไม่ได้นี่คะ คุณแม่ แล้วคิริวไปไหนคะ วันนี้ทั้งวันมิรินไม่เห็นน้องเลย” มิรินถามหาน้องชายของเธอ “รายนั้น โทรมาขออนุญาตคุณแม่นอนค้างที่บ้านเพื่อนนะคะ บอกว่าวันนี้จะปาร์ตี้กัน ไม่อยากกลับดึก เพราะอาจจะดื่ม” คุณปลายฟ้า กล่าวถึงบุตรชายคนเล็กของเธอพร้อมกับรอยยิ้ม “นี่คะ คุณแม่เอานมอุ่นมาให้ น้องมิรินดื่ม แล้วเข้านอนได้แล้วนะคะ พรุ่งนี้จะได้ตื่นมาพร้อมรับวันใหม่อย่างสดใส เดี๋ยวคุณแม่เดินไปดูคุณพ่อที่ห้องทำงานก่อน รายนั้นบ้างานไม่เปลี่ยนเลย” “ค่ะคุณแม่” “ฝันดีนะคะลูก” คุณปลายฟ้า เดินออกจากห้องบุตรสาว ไปที่ห้องทำงานของสามี แอรด “พี่คิริน ยังไม่พักอีกเหรอคะ” เสียงภรรยาคนสวย เอ่ยถามสามี “ยังเลย หนูง่วงก็นอนก่อนพี่ได้เลยนะครับ พี่ขอนั่งดูงานต่ออีกสักหน่อย” คิรินตอบกลับปลายฟ้า ภรรยาคนสวยของเขา วันแรกที่เจอปลายฟ้านั้นสวยยังไง ในตอนนี้ปลายฟ้าก็ยังสวยอย่างนั้นในสาวตาของเขา ไม่มีเปลี่ยนเลย “อะไรกันคุณพ่อคิริน พรุ่งนี้น้องมิรินเข้าเรียนมหาลัยวันแรกนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อตื่นไปส่งลูกสาวไม่ไหว อย่าหาว่าคุณแม่ไม่เตือนนะคะ”ปลายฟ้าบอกสามีออกมาแล้วอมยิ้ม “จริงด้วย พี่ลืมเลย ถ้าไม่ตื่นมาส่ง ยันหนูโกรธพ่อแน่ๆเลย” คิรินบอกออกมาอย่างเป็นห่วงความรู้สึกของลูกสาว “ใช่ไหมละคะ งันพี่คิรินก็ไปพักได้แล้วค่ะ ดึกแล้วน๊า” ปลายฟ้าบอกสามี แล้วจับแก้มของสามีเบาๆ “ไปครับไป พี่ไม่ดื้อแล้ว เราไปนอนกัน เออ แล้วคิริวละ ”คิรินถามหาบุตรชาย “วันนี้โทรมาหาฟ้า ขอนอนบ้านเพื่อนนะคะ”ปลายฟ้าบอกสามีตามตรง “อืม ลูกเราเป็นผู้ชายเนอะ เราต้องปล่อยเขาบ้าง”คิรินบอกออกมาอย่างเข้าใจ “ค่ะ เราไปพักเถอะ แล้วพี่คิริน หิวไหมคะ อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวฟ้าลงไปเอามาให้”ปลายฟ้าถามสามีอย่างเป็นห่วง “ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่หิว เราไปพักกันเถอะ น้องฟ้าก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ดูแลพี่ ดูแลลูก คุณแม่ก็ต้องพักผ่อนบ้างนะครับ” คิรินเดินโอบภรรยา เข้าห้องพักไป เช้า “มาแล้วค่ะ คุณพ่อคุณแม่ น้องมิรินมาแล้ว นิสิตปี 1 สวยไหมคะ” มิรินวิ่งลงมาจากด้านบนอย่างสดใส แล้วมาหมุนตัวให้บิดาและมารดาของเธอดู “ลูกสาวคุณพ่อสวยที่สุดครับ” คิรินบอกออกมาแล้วลุกขึ้นไปสวมกอดบุตรสาวอย่างรักใคร่ “แล้วเนี่ย คิริวก็ไม่กลับบ้าน ไม่มาส่งพี่สาวเข้าเรียนวันแรกเลย ชิ มิรินจะงอลน้อง” มิรินบอกออกมาอย่างไม่พอใจ เมื่อวาดสายตามอง แล้วไม่เจอน้องชายของเธอ “อะไร ได้ยินว่าใครจะงอลผม พี่มิรินจะงอล น้องชายคนนี้ได้ลงคอเหรอครับ”คิริวเข้าไปอ้อนพี่สาว แล้วเอนหัวซบลงที่ไหล่ของพี่สาว “ไม่งอลก็ได้ ถือว่ายังรู้งาน มาทันให้เห็นหน้า”มิรินบอกออกมาแล้วเอามือขึ้นมาขยี้หัวน้องชาย “แล้วน้องคิริวลูก ไปๆมาๆ จะไม่ไปโรงเรียนสายเหรอคะ” คุณปลายฟ้า ถามบุตรชาย “ไม่สายหรอกครับคุณแม่ แต่ถ้าไม่มาต้องมีคนงอลคิริวแน่ๆเลยครับ”คิริวแซวพี่สาวคนสวยของเขา “มาลูก มากินข้าวเช้ากัน”คิริน ประมุขของบ้าน เรียกภรรยาและบุตรทั้งสองมาทานอาหารเช้า “วันนี้เดี๋ยวคุณพ่อจะขับรถไปส่ง น้องมิรินนะคะ” คุณปลายฟ้า บอกบุตรสาว “เย้ แล้วคุณแม่ไปด้วยไหมคะ” “ไปสิคะ ลูกสาวคุณแม่ เป็นนิสิตปี 1 วันแรก คุณแม่ต้องไปส่งด้วยอยู่แล้ว” “นี่ถ้าไม่ติดว่าผมต้องไปโรงเรียน ผมก็จะไปส่งพี่มิรินด้วยแล้ว” คิริว บอกออกมาแล้วตักข้าวกินอย่างอร่อย “เป็นนิสิตวันแรก นี่มันแฮปปี้จริงๆ”มิรินบอกออกมาอย่างพอใจ “แล้ววันนี้ พี่มิริน เลิกเรียนกี่โมงครับ ”คิริวถามพี่สาวอย่างสนใจ “จะมารับพี่เหรอ ยังไม่แน่ใจเลยอ่า วันนี้จะมีกิจกรรมอะไรต่อไหม เดี๋ยวพี่กลับเองก็ได้ คิริวจะได้ไม่ต้องรอ”มิรินบอกกับน้องชายพร้อมกับรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร ผมจะรอครับ”คิริว ยังคงยืนยัน อย่างคนที่หวงพี่สาว “พ่อว่าให้น้องไปรับ มันก็ดีนะลูก เอาตามนั้นแหละ น้องมิรินเลิกเรียน ก็บอกคิริว ให้ไปรับดีแล้ว”คิรินสรุปให้บุตรทั้งสอง “อะไรกันอ่า ทีคิริวคุณพ่อคุณแม่ให้ขับรถ แต่ทีมิริน ไม่ได้”มิรินงอแงออกมา “พ่อเป็นห่วง เอาไว้ให้น้องมิรินขึ้นปี 2 พ่อจะให้น้องมิริน ขับรถไปไหนมาไหนเองนะลูก”คิรินบอกกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่แสนอบอุ่น “เย้ จริงนะคะ น้องจะรอ”มิรินถามออกมาอย่างดีใจ “จริงสิคะ คุณพ่อไม่หลอกหรอก น้องมิรินรีบกินข้าวเถอะคะ”คุณปลายฟ้า บอกบุตรสาวอย่างใจดี “ได้เลยคะ น้องมิรินจะกินเยอะๆเลยนะ”ทุกคนมองมิรินพร้อมกับรอยยิ้ม เธอเปรียบเสมือนดวงใจของบ้านหลังนี้ ทุกคนต้องการเห็นรอยยิ้มที่แสนจะสดใสของเธอ