อ้อนรักพี่ชายข้างบ้าน

----พี่พายุ พี่ว้ากสุดเนี๊ยบ ปี 4 ในวัย22ปี คณะบริหารธุรกิจ เอกการจัดการ---- สมัยวัยเด็กมัธยมปลาย เขาเคยได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทน ไปแข่งเทควันโด ของทางโรงเรียน แต่วันนั้นมีเด็กมัธยมต้น ใส่เสื้อนักเรียน คอซอง ถักผมเปียสองข้าง ลุกขึ้น ตะโกน " พี่พายุ เก่งจังเลย" "เพราะเธอคนเดียว" ----น้องอิน อินทิรา เด็กสาวปี 1 ในวัย18 จะย่าง19ปี เฟรชชี่คณะบริหารธุรกิจ เอกการจัดการ---- เธอในวัยเด็ก ชอบตามติดพี่ชายข้างบ้าน ด้วยความที่เธอไม่มีเพื่อนเล่นเพราะ เพิ่งย้ายมาอยู่ข้างบ้านพี่เค้า เธอมักจะตัวติดเค้าตลอด แต่อีกคนกลับรู้สึกรำคาญ เอ่ยปากไล่มาตลอด จนวันนึงพี่ชายข้างบ้านเข้ามหาวิทยาลัยช่วงเวลาที่ห่างกัน เพราะพี่ชายไปอยู่คอนโดของคุณพ่อเค้า ที่ใกล้มหาวิทยาลัย จนในที่สุดหญิงสาว ได้เลือกเรียนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับพี่ชายข้างบ้าน และเป็นอีกครั้งที่ได้กลับมาเจอกัน ---------- "โตขึ้นน้องอินจะเป็นแฟนพี่พายุให้ได้เลย"--- "เพ้อเจ้อนะน้องอิน ถ้าเราเจอกันอีกครั้งก็ไม่แน่นะ" ---------- ย้อนวัยช่วงมัธยมปลาย สนามแข่งเทควันโด จ.ขอนแก่น ผมที่กำลังแข่งขันในนัดสำคัญเพื่อเลื่อนสาย ตอนนี้ชุดที่ผมใส่ พร้อมสายคาดสีเหลือง วันนี้ผมมีนัดเข้าชิงกับเพื่อนร่วมสายเดียวกัน เพื่อเลื่อนสายมาสีเขียว ขณะที่ผมกำลังลงแข่งขัน ซึ่งตอนนี้ คะแนนผมที่นำคู่ต่อสู้อยู่ ในสนามมีเสียงกองเชียร์มากมาย แต่ทางฝั่งผมเองจะรู้กัน เพราะผมจะไม่ชอบให้ใครมาชม เวลาที่กำลังแข่ง มันจะทำให้ผมเสียสมาธิ ช่วงจังหวะที่ผมโจมตีด้วยเท้า ถีบเข้าเป้ากลางลำตัวอีกฝั่ง " พี่พายุ เก่งสุดๆไปเลย" เสียงสาวน้อยชุดนักเรียนมัธยมต้น ที่ลุกขึ้นยืนตะโกนขึ้นมาข้างสนาม ทำให้จังหวะนั้นที่พายุหันมาทางเสียงเรียก พลอยทำให้เขาพลาดโดนคู่ต่อสู้เตะเข้าที่ใบหน้า เขาเองไม่ทันได้ตั้งตัว ล้มลงไปกับพื้น ทันที ในช่วงที่ สัญญาณเตือนหมดเวลา "พี่พายุ" หญิงสาวที่ตะโกนเรียกพี่ชายข้างบ้านของเธอทำให้เขาโดนอีกฝั่งสวนกับมา เธอเองก็รู้สึกผิด จึงกลับลงไปนั่งที่สแตนด์เชียร์ตามเดิม " พายุ พายุ " เสียงโค้ท เรียกลูกศิษย์ที่ล้มลงไป เดินเข้ามาดูลูกศิษย์ที่ยังคงนอนอยู่ โค้ท ช่วยพยุงร่างพายุพาเข้าที่พักในสนาม "ผมขอโทษครับโค้ท ผมพลาด" พายุเอ่ยบอกโค้ท ยกมือไหว้ เสียงที่หอบเหนื่อย เขาหันไปมองยัยเด็กข้างบ้าน ที่เชียร์เขาเมื่อกี้ "เหอะ เธออีกแล้วหรอ" ใช่ครับนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ผมเลยเร่งฝีเท้าเดินพุ่งตรงมาที่เธอนั่ง หน้าตาเอาเรื่องของเค้า ใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ "ยัยผมเปีย ฉันบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาเชียร์ฉันตอนแข่ง เธอไม่เข้าใจรึไง" เขาตวาดเธอออกไปเสียงดัง จนคนที่นั่งข้างๆ ตรงนั้นหันมาสนใจเธอที่จุดเดียว "พี่พายุ น้องอินขอโทษ น้องอินดีใจที่พี่พายุเตะเข้า" น้องอินเองที่ยกมือไหว้ เสียงตวาดของเค้าทำให้เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หยดน้ำใสๆรินไหลออกมา น้ำหูน้ำตา แต่อีกคนกลับไม่ได้สงสารเลย "ฉันไม่ชอบคนร้องไห้ งอแง งี่เง่า หยุดร้องเดี๋ยวนี้ ต่อไปนี้เธอห้ามเข้ามาในสนามตอนที่ฉันแข่งอีก ฉันไม่ชอบ เพราะเธอฉันถึงแพ้" พายุที่ออกคำสั่งห้าม ไม่ให้ยัยเด็กคนนี้เข้าในสนามอีก และรีบเดินออกไป น้องอินที่โดนพี่ข้างบ้านตะโกนใส่ เธอรีบลุกจากสแตนด์เชียร์ รีบวิ่งออกจากสนามไปทันที พายุเองที่หัวเสีย พาลไปทั่วห้องพักนักกีฬา ความตั้งใจแต่แรก สลับสายขึ้นมาอีกก้าวแต่ได้สายเดิม "เพราะเธอ เพราะเธอ ฉันเกลียดเธอ ยัยผมเปีย" "ปะ กลับบ้านเถอะ พายุ" เสียงโค้ทเรียกให้ผมกลับบ้าน ผมเลยเก็บของ ใส่กระเป๋าเป้เดินออกมา ระหว่างทางที่เดินออกมาจากสนาม ผมเห็นยัยตัวปัญหานั่งร้องไห้อย่างหนักที่หน้าสนามกีฬา พอเธอเห็นผมเดินออกมาเธอรีบวิ่งมาจับมือผมไว้ "พี่พายุ น้องอินขอโทษ น้องอินไม่ได้ตั้งใจ อย่าโกรธน้องอินเลยนะ " น้องอินพูดไปร้องไห้ไป เสียงพูดปนมากับเสียงสะอื้น พายุแกะมือเธอออกจากมือของเขาทันที "อย่ามายุ่งกับฉัน" เขาเดินออกไป แต่น้องอินยังคงเดินตาม เขาไป จนเขาต้องหันกลับมาตวาดเธอ "เลิกเดินตามฉันสักที ฉันรำคาญ ฉันเบื่อเธอ ฉันไม่ชอบเธอ " เขาเดินต่อไปที่รถของเขา น้องอินที่ยังไม่ยอมหยุดเดินตาม เธอได้แต่ก้มหน้า เดินตามเงาของพี่ชายข้างบ้าน ตอนที่เขาหยุดกำลังจะหันกลับมาต่อว่าเธออีก พายุชนเข้ากับน้องอินอย่างแรง จนน้องอินที่เดินตามมาล้มลงไปกับพื้น แต่เขาโตกว่าไม่ได้รู้สึกอะไร "สมน้ำหน้า" พายุพูดออกมา ก่อนที่จะเดินขึ้นรถและขับออกไปทันทีโดยไม่สนใจ น้องอินที่นั่งอยู่ที่พื้น "ฮือ ฮือ พี่พายุใจร้าย พี่พายุใจดำ สักวันน้องอินจะทำให้พี่พายุรักน้องอิน แล้วน้องอินจะทิ้งพี่พายุเลยคอยดู" น้องอินที่ค่อยๆลุกขึ้นมานั่งรอคุณพ่อมารับกลับบ้าน ด้วยสภาพเลอะเทอะ พอคุณพ่อที่มาเจอลูกสาว จากที่จะดุ แต่พอเห็นใบหน้าลูกสาวที่น้ำตานองหน้า วิ่งเข้ามากอดผู้เป็นพ่อ " อย่าเพิ่งดุ น้องอินนะคะ น้องอินหกล้มเจ็บมากๆด้วย" น้องอินสะอึกสะอื้นโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อ "แล้วพายุละ เรามาเชียร์พายุนี่" พ่อเอ่ยถามถึงพี่ชายข้างบ้าน เพราะลูกสาวบอกจะมาเชียร์ "น้องอินทำพี่พายุโกรธอีกแล้วค่ะ พี่พายุแพ้เพราะน้องอิน พี่พายุโกรธมากๆ เหมือนพายุกำลังพัดเลยค่ะคุณพ่อ" "ไปชมพี่เค้าอีกแล้วสินะ ไม่เข็ดเลยลูกคนนี้ กลับบ้านไปก็ไปขอโทษ พี่เค้านะลูก" "ค่ะ พ่อ" คุณพ่อที่เห็นลูกสาวเดินกะเผลก เลยอุ้มขึ้นเหมือนอุ้มเด็กตัวเล็กๆ พาเดินมาที่รถ "เมื่อไหร่จะโตสักทีนะ พ่อยังต้องอุ้มอยู่เลย" "ไม่อยากโตแล้ว อยากกลับไปเป็นเด็กน้อยค่ะ โตแล้วเจ็บตัวบ่อย" "555" คุณพ่อหัวเราะออกมา พร้อมกลับวางน้องอินบนเบาะฝั่งคนนั่งด้านข้าง และปิดประตูรถให้ เดินอ้อมมาฝั่งคนขับ พากันกลับบ้าน