รักสำรองของคนหลายใจ

พิธีแต่งงานถูกจัดขึ้นเป็นการด่วน ภายในบ้านไม้หลังเล็กที่ตั้งอยู่ในหมู่บ้านชนบททางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ชาวบ้านนับห้าสิบคนมารวมตัวกันที่บ้านของนางสมรศรี มารดาของ "ช่อฟ้า" หญิงสาวหน้าตาสะสวยประจำหมู่บ้าน เธอนั่งอยู่เคียงข้างกับสารวัตรหนุ่มหล่อ "รัชชานนท์" ตำรวจหนุ่มจากเมืองกรุงที่มาประจำการที่นี่ได้เกือบหนึ่งปีแล้ว แทนที่เขาจะยิ้มแย้มอารมณ์ดี แต่กลับกลายเป็นว่าดูเครียดหนักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพราะต้องมารับผิดชอบหญิงสาววัยเพียงยี่สิบปีที่เขาแอบมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กับเธอมานานถึงห้าเดือนแล้ว จนตอนนี้เกิดเรื่องบานปลายหนักถึงขั้นที่ว่าเขาทำหญิงสาว "ท้อง" จนต้องถูกไล่ต้อนให้รับผิดชอบอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ "พี่นนท์ เป็นอะไรหรือเปล่า?" "เปล่าครับ ไม่ได้เป็นอะไร พี่แค่กำลังคิดว่าแต่งงานทั้งที ทำไมทางพี่ถึงไม่ได้พาญาติพี่น้องมาร่วมงานเลย" "ช่อขอโทษนะพี่นนท์ที่ทำให้เรื่องราวบานปลายจนพี่ต้องเดือดร้อนแบบนี้" แม้ตัวเองจะมีความสัมพันธ์กับเขาจนถึงขั้นท้องลูกของเขาอยู่ แต่เธอก็ไม่อยากให้แม่ต้องมามัดมือชกเพื่อที่ให้เขาต้องมารับผิดชอบชีวิตขนาดนี้ เพราะเป็นคนหัวสมัยใหม่ไม่เคยแคร์คำพูดหรือคำนินทาของคนในหมู่บ้านเลยสักนิด แต่ผิดกับคนเป็นแม่นักที่หน้าตาแสนบอบบาง อับอายไปกับทุกคำพูดของผู้คนที่อยู่รายรอบ จนเป็นเหตุทำให้ผู้กองหนุ่มต้องมารับผิดชอบชีวิตของเธอ ทั้งที่เธอก็เป็นคนผิดที่ยอมใจง่ายให้กับเขาเอง "ไม่เป็นไรหรอก ยังไงพี่ก็ผิด เรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้วพี่ก็ต้องรับผิดชอบช่อกับลูกสิ" หญิงสาวยิ้มให้กับเจ้าบ่าวของเธอ แต่ก็ยังแอบเป็นกังวลเพราะไม่ได้เห็นสีหน้าที่มีความสุขของคนที่จะมาเป็นอีกครึ่งของชีวิตเลย เธอไม่อาจรับรู้ได้ว่าเขากำลังมีปัญหาอะไรอยู่หรือเปล่า เหมือนมีเรื่องในใจแต่ไม่ยอมบอกให้ใครรับรู้ได้ "สารวัตรเดี๋ยวพิธีจะเริ่มแล้วนะจ๊ะ ผู้กองคงต้องนั่งพับเพรียบไปอีกครึ่งชั่วโมงไหวหรือเปล่าล่ะ?" นางสมรศรีได้แต่ยิ้มหน้าบาน แม้จะถูกผู้คนนินเรื่องลูกสาว แต่สุดท้ายนางก็ได้สารวัตรหนุ่มอนาคตไกลมาเป็นลูกเขย โดยหมดข้อครหาจากชาวบ้านที่อยู่ในละแวกนี้ แถมยังมีแต่เสียงชื่นชมยินดีเข้ามาแทนที่ นางจึงยิ้มปลื้มกับวาสนาของลูกสาวคนเดียวยิ่งนัก แม้จะทำสิ่งผิดพลาด ทำเรื่องงามหน้าไม่สมกับเป็นกุลสตรีที่ต้องรักนวลสงวนตัวก่อนเข้าประตูวิวาห์ก็ตามที "ผมไหวครับคุณแม่ แต่สินสอดทองหมั้นที่ผมมีให้ ผมรู้สึกว่ามันน้อยไปยังไงก็ไม่รู้สิครับ" ชายหนุ่มยังคงเป็นกังวล แม้ว่านางสมรศรีจะไม่ได้เรียกร้องหาสินสอดทองหมั้นมากมายนัก แต่เขาก็คิดว่าสิ่งที่เขามีให้มันก็ไม่ได้ควรค่ากับสิ่งที่ช่อฟ้าเสียไปเลย เพราะเงินสดแค่ห้าหมื่นบาทกับสร้อยคอทองคำรูปพรรณที่ติดตัวมา รวมกันแล้วยังไม่ถึงหนึ่งแสนบาทเลยด้วยซ้ำ เพราะเขาไม่อาจจะรู้เลยว่าในวันข้างหน้าช่อฟ้ากับลูกในท้องจะพออยู่พอกินและดำรงชีวิตได้ไปอีกนานแค่ไหน "แค่นี้เอง เงินทองไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตหรอก ขอแค่สารวัตรยอมรับผิดชอบยายช่อกับลูกในท้องมันก็พอ ไม่ให้มันเป็นขี้ปากของชาวบ้านแค่นี้ฉันก็พอใจมากแล้ว" รัชชานนท์ได้แต่ยิ้มเยื้อนส่งให้ แม้จะมีอะไรให้ขบคิดมากมายกับบางเรื่อง บางสิ่งบางอย่าง เขาก็ไม่อาจจะบอกหรือเล่าให้คนอื่นรับรู้ได้ ภาพลักษณ์ของเขาคือสารวัตรหนุ่มหล่อผู้ที่มีจิตใจดี มีความเมตตาเป็นธรรมให้กับทุกสิ่งทุกอย่าง คือสารวัตรหนุ่มโสดที่หล่อเหลาไม่แพ้ดาราเกาหลี เป็นที่หมายปอง เป็นขวัญใจของสาว ๆ ทั่วทั้งอำเภอ แต่จะมีสักคนล่ะที่รู้ว่าเขาไม่ได้โสดสนิท ไม่ใช่ชายหนุ่มที่ไม่มีพันธะกับชีวิตอย่างที่ทุกคนเข้าใจและนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาต้องคิดหนักจนรู้สึกปวดหัวมากในตอนนี้