แสนรัก

ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้น เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยในชุดนักศึกษาเดินออกมาจากอาคารเรียน สายตาคู่สวยมองไปรอบ ๆ คล้ายว่าหาอะไรบางอย่างอยู่ "คุณรักษ์ ทางนี้ครับ" เสียงชายชรายกมือขึ้น ก่อนจะเดินไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ วาดรักษ์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะยกมือไหว้ลุงสรรค์คนของไร่ล้อมรัก "สอบเป็นไงบ้างครับคุณรักษ์?" "ลุงสรรค์เรียกรักษ์เหมือนเมื่อก่อนเถอะ เรียกรักษ์แบบนี้ รักษ์ไม่ชอบเลย" หญิงสาวบอกชายชราด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เธอมันไม่ได้สูงส่งถึงจะให้ใครมาเรียกแบบนี้เสียหน่อย "ได้ที่ไหนกันครับ ถ้านายน้อยได้ยินคงไม่พอใจ กลับไร่กันเลยไหมครับ สอบเสร็จหมดแล้ว" เมื่อรู้ว่าต้องกลับไปที่นั่น ใบหน้าสวยถึงกับรู้สึกเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก เธอปิดเทอมอยากจะเตรียมตัวหาที่ฝึกงาน เพราะอีกไม่กี่เดือนหญิงสาวก็จะเรียนจบปริญญาตรีแล้ว แต่นี้อะไรกันสอบเสร็จยังไม่ได้ไปกินเลี้ยงกับเพื่อนเลย ทางไร่ล้อมรักก็ส่งคนมารับเธอกลับไปเสียแล้ว "รักษ์กลับอาทิตย์หน้าไม่ได้เหรอคะลุงสรรค์ รักษ์มีธุระที่ต้องทำอีก" "งั้นคุณรักษ์โทรบอกนายน้อยรึยังครับ ถ้านายน้อยไม่เห็นคุณรักษ์กลับพร้อมลุง คงเป็นเรื่องแน่" แค่ได้ยินชายชราเอ่ยถึงชายอีกคนใบหน้าสวยก็มุ่ยลง ถึงจะขอก็คงไม่ได้ เขาก็คงให้เธอกลับไปอยู่ดี "งั้นช่างเถอะค่ะ กลับก็กลับค่ะ" หญิงสาวไม่อยากพูดต่อ จำต้องรีบขึ้นรถไปนั่ง เพื่อกลับไร่ล้อมรัก ไร่ที่เธอเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ทุกคนต่างรู้จักเธอดี ยัยรักษ์หลานป้าแก้ว แม่บ้านของไร่ล้อมรัก เธอเหมือนวัยรุ่นทั่วไปใช้ชีวิตในไร่ ว่างจากเรียนก็มาช่วยป้าเธอทำงานบ้าน พอเรียนจบม.ปลายความคิดที่อยากเรียนต่อก็ต้องจบลง จนกระทั่งพันแสน นายน้อยของไร่ ชอบพอในตัวเธอจึงขอหมั้นหมายกับป้าของหญิงสาว ในตอนแรกอยากจะปฏิเสธ แต่คำของผู้เป็นป้าทำให้เธอคิดได้ 'ถ้าเอ็งอยากเรียนอยากจบสูง ๆ ก็ต้องหมั้นกับนายน้อย เพราะปัญญาป้าไม่มีพอส่งเอ็งเรียนหรอกนะรักษ์ นายน้อยก็ดูรักเอ็งมาก ไม่สู้ให้นายน้อยเป็นผู้ปกครองเอ็งไม่ดีรึไง อีกอย่างนายหญิงของไร่ไม่ใช่ใครก็จะได้เป็นง่าย ๆ นะ' เพราะคำพูดนั้นทำให้เธอยอมหมั้นหมายกับพันแสน ถึงเขาจะแสนดีกับเธอมาก แต่ทว่าสำหรับวาดรักษ์แล้วกับไม่ได้รักไม่ได้ชอบพอชายหนุ่มสักนิด ไม่ใช่เพราะพันแสนไม่หล่อหรืออะไรหรอก ตรงกันข้ามชายหนุ่มเป็นผู้ชายหล่อเหลา ผิวคล้ำ เพราะทำงานกลางแจ้ง แต่ก็ยังดูดีในอีกแบบ ผู้หญิงในตำบลต่างหลงใหลในใบหน้าคมเข้มของเขาไม่น้อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันที่จู่ ๆ เขาถึงเลือกเธอ อยากได้เป็นภรรยา รถกระบะสีดำเลี้ยวเข้ามาในเขตรั้วไร่ ทำให้หญิงสาวในชุดนักศึกษาที่ไม่มีแม้เวลาจะเปลี่ยน นั่งหัวใจเต้นสั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก อีกไม่นานก็ต้องเจอเขาแล้วสินะ ถึงแม้จะเจอทุกครั้งหลังปิดเทอมแต่เธอก็ยังไม่ชินอยู่ดี ใบหน้าหล่อเหลาแต่แฝงไปด้วยความดุดัน เธอมองทีไรก็กลัวไม่น้อย "ถึงแล้วครับ" ระยะทางจากในเมืองมายังไร่ล้อมรักเกือบร้อยกิโลได้ นั่งรถไม่ถึงชั่วโมงก็มาถึงที่ไร่แล้ว หญิงสาวในชุดนักศึกษายกมือไหว้ขอบคุณชายชรา ก่อนจะมองเข้าไปในบ้านไม้สองชั้นทรงสวยตั้งสง่าอยู่กลางไร่ คนงานผ่านไปผ่านมาหันมายิ้มให้กับหญิงสาวด้วยความเป็นมิตร หญิงสาวยิ้มตอบเล็กน้อย ก่อนจะมองไปรอบ ๆ ไร่ล้อมรักไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด ยิ่งมาเป็นพันแสนจัดการดูแลด้วยแล้วทำให้ไร่แห่งนี้ได้ผลผลิตเยอะขึ้นสร้างกำไรให้กับไร่ไม่น้อย "มาถึงแล้วเหรอรักษ์?" ชายหนุ่มในชุดทำงานเสื้อลายสกอตกางเกงยีนเดินมาหาหญิงสาวในตอนที่เห็นรถเลี้ยวเข้าไร่มา วาดรักษ์ยกมือไหว้ชายหนุ่มที่อายุห่างตนถึงสิบปี "สวัสดีค่ะคุณแสน" ถึงแม้จะเป็นคู่หมั้น แต่ทว่าหญิงสาวกลับไม่เคยเรียกเขาว่าพี่แสนเลยสักครั้ง "เข้าบ้านสิ แม่น่าจะรออยู่" ชายหนุ่มจับมือเรียวก่อนจะจูงพาเดินเข้าไปในบ้านของตน มือหนาไม่วายเปลี่ยนมาโอบกอดเอวบางไว้แน่น เขาคิดถึงเธอใจจะขาด "อ้าว ปิดเทอมแล้วรึหนูรักษ์? ดูสิโตขึ้นเป็นกองเลย" นายหญิงใหญ่ของไร่เอ่ยถามลูกสะใภ้ที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะนายหญิง รักษ์สอบเสร็จแล้วค่ะ" "งั้นก็ใกล้จบแล้วสิ ดี ๆ จะได้จัดงานตบแต่งให้เรียบร้อยสักที ต่อไปจะได้มาเป็นนายหญิงไร่ล้อมรักตามที่ลูกชายแม่ต้องการเสียที พี่แก้วไปไหนไม่เห็นออกมาเลย แจ๋วไปตามพี่แก้วมาหน่อย บอกว่าหนูรักษ์กลับมาแล้ว" ชายหนุ่มอมยิ้มออกมาเมื่ออีกไม่นานหญิงสาวก็จะเรียนจบสักที เขาอยากจะแต่งงานกับเธอตั้งแต่วาดรักษ์จบม.ปลายแล้ว แต่หญิงสาวขอร้องอยากเรียนต่อมหาลัย เขาเลยจำต้องยอมตามใจว่าที่ภรรยาสักหน่อย ไม่งั้นหญิงสาวงอแงไม่ยอมแต่งงานด้วยคงแย่ ใบหน้าสวยยิ้มแห้งออกมา เธอไม่รู้จะพูดจะบอกชายหนุ่มยังไงว่ายังไม่พร้อมที่จะแต่งงาน ถ้าพูดออกไปเขาจะโกรธรึเปล่ากันนะ แค่คิดในใจหัวสมองของเธอก็ปวดขึ้นมาเสียแล้ว "เป็นอะไรไปไม่ดีใจหรือที่เจอหน้าพี่?" เมื่อจับสังเกตหญิงสาวตรงหน้าได้ว่าเจ้าหล่อนรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยตั้งแต่เดินเข้ามาในบ้าน ท่าทีของหญิงสาวสร้างความไม่พอใจให้กับชายหนุ่มไม่น้อย