NTR เพื่อนพ่อ

Chapter : 1 ในห้องนอนเล็ก ๆ ที่ตกแต่งด้วยโทนสีพาสเทลละมุนตา ตุ๊กตาตัวใหญ่หลายตัวนั่งเรียงรายอยู่บนเตียงราวกับผู้เฝ้ามองความลับที่ซ่อนเร้น หญิงสาววัย 18 ปีในชุดนอนผ้าซาตินสีอ่อนกำลังนอนพิงหมอน ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์ซึ่งประดับด้วยแว่นตากลมโตสะท้อนแสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊ก ผิวขาวเนียนเหมือนหยวกกล้วยไล้แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง เผยให้เห็นถึงความไร้เดียงสาที่ซ่อนอยู่ในตัวเธอ ปรางค์ ลูกสาวคนเดียวของทัศน์ เป็นเด็กสาวที่ใคร ๆ ต่างก็ชื่นชมในความเก่งและความเรียบร้อย ในสายตาของคนทั่วไป เธอสอบติดมหาวิทยาลัยชื่อดังได้ด้วยคะแนนสูงลิ่ว เป็นที่รักของอาจารย์และเพื่อน ๆ ด้วยบุคลิกที่น่ารักและอ่อนโยน แต่คืนนี้…เธออยู่คนเดียวในโลกเล็ก ๆ ของเธอ และในโลกใบนี้ เธออนุญาตให้ตัวเองปลดปล่อยสิ่งที่ซ่อนเร้นเอาไว้ ปลายนิ้วของเธอลากผ่านผิวเนียนละเอียดช้า ๆ พร้อมเสียงครางแผ่วเบาที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ หน้าจอที่ฉายภาพเร่าร้อนเบื้องหน้าทำให้แก้มขาวของเธอแดงระเรื่อ ริมฝีปากบางเม้มแน่นราวกับจะปิดกั้นเสียงที่ไม่ควรจะดังเกินไป มันเป็นด้านหนึ่งที่ไม่มีใครรู้—ด้านที่ขัดกับภาพลักษณ์แสนบริสุทธิ์ที่ทุกคนเห็น ภาพบนหน้าจอโน้ตบุ๊ค แสดงให้เห็นชายหนุ่มรุ่นพ่อกับหญิงสาวรุ่นลูกที่กำลังหลอมรวมกันบนเตียงนอนในท่วงท่าที่เย้ายวนและเร่าร้อน ไม่เพียงแต่กอดรัดกัน ประกบปากกันและแลกลิ้นกันเท่านั้น ทว่าสองคนในคลิปวิดีโอดังกล่าวยังพูดคำหวานหูใส่กัน ขณะที่ปล่อยให้ร่างกายของกันและกันได้ผสานกันอย่างกลมเกลียว ปรางค์ที่เหม่อมองภาพเหล่านั้นโดยไม่กระพริบตา ตวัดนิ้วเร็วขึ้นและแรงขึ้นตรงส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของเธอ ทำให้ร่างกายบอบบางนี้สั่นสะท้าน ขณะที่มืออีกข้างที่ยังว่างก็ไม่อยู่เฉย เธอนำมันไปถกเสื้อขึ้นเปิดเผยดอกบัวคู่โตของเธอกับยอดประทุมถันสีชมพูหวานสุดจะยั่วยวนนั้น หญิงสาวไม่ได้เปิดเพื่อระบายอากาศจากความร้อนรุ่มภายในกาย แต่ทว่าเธอเปิดมันขึ้นมาเพราะต้องการที่จะระบายอารมณ์เ****นง่านที่อัดอั้นมานาน ว่าแล้วปรางค์ก็ทำการบีบคลึงหน้าอกของตัวเอง ขณะที่พยายามช่วยเหลือตัวเองอย่างถึงที่สุด เพื่อนำพาร่างกายนี้ให้ไปถึงจุดสุดยอดที่ถวิลหา... ณพิชญ์ ผู้เป็นเจ้าของบริษัทด้านความปลอดภัยกำลังนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างกับ ทัศน์ เพื่อนสนิทของเขา ซึ่งเป็นพ่อของปรางค์เอง ณพิชญ์เป็นชายวัย 40 ปีที่สูงถึง 190 ซม. รูปร่างสมส่วนเหมือนรูปปั้นหินอ่อนยุคเรอเนซองส์ ผิวขาวผ่องเหมือนกระเบื้องเคลือบ ดวงตาคมดุแฝงไปด้วยความเยือกเย็น และร่องรอยของความเด็ดเดี่ยวจากประสบการณ์ชีวิต เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ดูเรียบหรู แต่ถูกปลดกระดุมสองเม็ดบนเผยให้เห็นลำคอและแผ่นอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ค่ำคืนนี้ไม่ได้ทำให้เขาเศร้าโศก แต่ทิ้งความสะเทือนใจไว้ในจิตใจลึก ๆ การถูกภรรยาที่อยู่กินกันมานานหลายปีทิ้งไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่กับผู้หญิงอีกคน อาจไม่ใช่เรื่องที่เขายอมรับได้ง่าย ๆ แต่ในแบบของณพิชญ์ ความเสียใจไม่ใช่สิ่งที่เขาแสดงออก เขาเพียงนั่งเงียบ ดื่มวิสกี้ในแก้วคริสตัลที่สะท้อนแสงไฟอ่อน ๆ แทนคำพูด บนโต๊ะไม้โอ๊คกลางห้อง เครื่องดื่มราคาแพงวางอยู่ข้าง ๆ แก้วของเขา และขวดนั้นเหลือเพียงครึ่งเดียว ทัศน์เอนหลังพิงพนักโซฟา หัวเราะเบา ๆ ขณะพูดถึงลูกสาวคนเดียวของเขา “มึงรู้ไหมปรางค์มันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงลิ่วขนาดไหน มันแม่งทำให้กูภูมิใจจนพูดอะไรไม่ออกเลย...” ณพิชญ์เพียงยิ้มบาง ๆ เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มอีกครั้ง “เด็กนั่นน่ารัก และดูเป็นคนที่ตั้งใจจริง มึงน่าจะสบายใจได้แล้วล่ะมั้ง...ที่สำคัญปรางค์มันคงไปได้ไกลกว่านี้อีกมาก...” “ไม่ใช่แค่ตั้งใจเรียนนะเว้ย แต่มันยังดูแลตัวเองได้ดีมากอีก ทั้งไม่เที่ยว ทั้งไม่ดื่มเหล้าเมายา ไม่สูบบุหรี่ ทำอาหารก็เป็น ใครเห็นก็ต้องชอบกันทั้งนั้น” ทัศน์พูดต่อด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “เรื่องเดียวที่น่าเป็นห่วงคือมันจะหาแฟนได้ไหมนี่สิ เพราะมันดูไม่ค่อยจะสนใจเรื่องพรรค์นี้เลย...” ณพิชญ์ไม่ได้ตอบอะไร เขามองแก้วในมืออย่างครุ่นคิด ภรรยาของเขา แม้เขาจะมอบทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่เธอก็ยังเลือกเดินออกจากชีวิตเขา ความสัมพันธ์ของพวกเขาแตกหักอย่างไม่อาจซ่อมแซมได้ ไม่ใช่เพราะเงินทองหรืออำนาจ แต่เพราะหัวใจของเธอไม่ได้ต้องการเขาตั้งแต่แรก เวลาผ่านไปไม่นาน ทัศน์ที่ดื่มหนักพอสมควรก็หลับไปบนโซฟา ส่วนณพิชญ์ลุกขึ้นด้วยความตั้งใจจะไปเข้าห้องน้ำ แต่ในขณะที่เขาเดินผ่านบันได เสียงบางอย่างที่ดังแว่วออกมาจากชั้นบนกลับทำให้เขาหยุดฝีเท้า เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่ในความเงียบของบ้าน มันชัดเจนราวกับเรียกให้เขาเดินตรงไปยังต้นเสียง หน้าประตูห้องของปรางค์ยังคงปิดสนิท แต่เสียงที่เล็ดลอดออกมาทำให้ณพิชญ์รู้สึกสงสัย เขายื่นมือไปแตะลูกบิดโดยไม่ทันคิด และเมื่อผลักเบา ๆ ประตูไม่ได้ล็อค มันเปิดออกเผยให้เห็นภาพที่เขาไม่คาดคิด แสงจากหน้าจอโน๊ตบุ๊คนั้นฉายบนใบหน้าแดงระเรื่อของปรางค์ เธอไม่ได้สวมเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว เผยทุกสัดส่วนที่เย้ายวน และเห็นได้ชัดถึงผิวขาวเนียนละเอียด ที่มันวาวด้วยเหงื่ออ่อน ๆ เส้นผมดำสนิทของเธอร่วงลงมาเล็กน้อย เสียงหอบหายใจของเธอและท่าทางที่ไม่คาดฝันทำให้ณพิชญ์ยืนนิ่งไปชั่วขณะ เขาควรจะออกไป แต่กลับปิดประตูอย่างเบามือ ลมหายใจหนักของเขาแทรกอยู่ในความเงียบของห้อง ราวกับช่วงเวลานี้ถูกหยุดไว้โดยสมบูรณ์ To be continued...