มาเฟียคลั่งรัก

"ถ้าคุณยอมลงทุนกับบริษัทของเรา ผมรับรองเลยว่า สิ่งที่คุณจะได้รับกลับไปมันคุ้มค่าอย่างแน่นอน" "คุ้มค่าที่คุณว่า มันคืออะไร? เงินหรือว่าทอง?" คิ้วเข้มเลิกสูงถามอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย นัยน์ตาสีเข้มมองคู่สนทนาอย่างไร้ความรู้สึก ประโยคนั้นของมาร์คัสทำให้ห้องประชุมขนาดใหญ่ตกอยู่ในความเงียบ นิ้วเรียวยาวเคาะลงโต๊ะตามจังหวะของเข็มนาฬิกาบนฝาผนัง รอคำตอบจากอีกฝ่ายอย่างใจเย็นและไม่คาดหวังอะไร นานพอสมควรที่บริษัทตรงข้ามเอาแต่เงียบก่อนจะเสนอสิ่งที่คุยโม้ไว้ให้มาร์คัสฟัง มาร์คัส นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เป็นเจ้าของบริษัทหลายแห่งทั้งในประเทศและนอกประเทศ ด้วยฐานะทางบ้านที่ดีอยู่แล้วทำให้เขาไม่ต้องทะเยอทะยานอะไรมากมาย แถมเขายังประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจของตัวเองตั้งแต่ยังเริ่มเรียนมหาวิทยาลัยปีแรก เบื้องหน้าเป็นนักธุรกิจเพอร์เฟกต์ส่วนเบื้องหลังเป็นมาเฟียทำธุรกิจมืดหลายอย่าง อาทิ ค้าอาวุธสงคราม ยาเสพติด บ่อนคาสิโน และอีกหลายอย่างที่ผิดกฎหมายเขาทำมาหมด "สรุปง่ายๆคือเงิน?" "นอกจากเงินแล้ว คุณมาร์คัสต้องการอะไรอีกครับ" "เงินผมมีมากจนไม่รู้จะเก็บไว้ตรงไหน ที่ทางคุณเสนอมามันแค่เศษเงินของผม" "หมายความว่า..." "ผมไม่ลงทุนกับเศษเงินที่ทางคุณเสนอมา" เขาพูดจบก็ลุกออกไปทันที โดยไม่รอให้ใครเชิญออกจากที่ประชุม ทิ้งให้ทางบริษัทที่มาขอให้ลงทุนด้วยนั่งหน้าชา ท่ามกลางพนักงานตำแหน่งต่างๆในบริษัทมาร์คัส "ยาที่ให้ทดลองกับผู้หญิง ไปถึงไหนแล้ว" "ตัวยาไม่ได้ออกฤทธิ์แรงมากแต่ได้ผลดีในระดับหนึ่ง นายอยากดูตอนคนของเราใช้ยานี้กับผู้หญิงไหมครับ" "อืม" เขารับโทรศัพท์จากออแลนด์มาดูผลงานชิ้นโบว์แดงล่าสุด พลางยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจในผลงานตัวเองจากนั้นส่งโทรศัพท์คืนออเเลนด์ "นายหญิงติดต่อนายไม่ได้เลยติดต่อผ่านผม นายหญิงต้องการเจอนายภายในวันนี้ครับ" "บอกไปว่ากูติดธุระ" "นายหญิงบอกอีกว่าถ้านายไม่ว่างจะมาหาเองถึงที่" "...." เขาไม่ตอบ เบือนใบหน้ามองนอกกระจกรถยนต์หรู แม่ของเขาคงไม่อยากเจอเขาแค่เพราะคิดถึงหรอกต้องมีอะไรมากกว่านั้น ไม่งั้นคงไม่อยากเจอเขาภายในวันนี้หรอก แสงไฟหน้ารถสว่างวาบเมื่อมาถึงเส้นทางมืดสลัว มาเฟียหนุ่มปรายตามองเบอร์ที่ชูขึ้นมาเพียงนิด โดยไม่หยิบมารับสาย ปล่อยให้สั่นแบบนั้นจนหายไปเอง จากนั้นก็สั่นใหม่อีกรอบจนอีกฝ่ายส่งข้อความกลับมา บอกให้เขารับสาย มาร์คัสก้าวขาลงจากรถหรูเมื่อตัวเองมาถึงจุดหมาย ร่างสูงในชุดภูมิฐานเดินเข้ามาในบ่อนคาสิโน สายตากวาดมองผู้คนมากมายที่มาใช้บริการอย่างเฉยชา สาวสวยที่เดินผ่านต่างโปรยเสน่ห์ให้เขาผ่านสายตายั่วยวน ทว่ากลับต้องถอดสีหน้าทันทีที่ได้สบตากับมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ "อ๊า~ อ๊ะๆๆๆๆ ขอแรงๆค่ะซี๊ดด เสียวมากๆเลยค่ะ" เสียงครางปานจะขาดใจดังออกจากห้องทดลองของชั้นใต้ดิน นัยน์ตาสีเข้มมองภาพนั้นอย่างไร้ความรู้สึก สาวสวยในสภาพเปลือยเปล่ากำลังโดนชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำสามคนตักตวงความสุขจากคนๆเดียว "ยาตัวใหม่มีระยะเวลาการใช้งานกี่ชั่วโมง" "ทั้งวันเลยครับ" มาร์คัสไม่ตอบ แอบภูมิใจเล็กๆที่ผลงานตัวเองเป็นไปอย่างคาดหวัง เขายืนดูภาพนั้นราวห้านาทีกับออแลนด์ก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ลูกน้องตัวเองหาความสุขจากผู้หญิงลำพัง เขานั่งลงโซฟาในห้องๆหนึ่ง เบื้องหน้ามีผู้ชายคนหนึ่งนั่งคุกเข่า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลและคราบเลือด โดยมีลูกน้องเขาสี่คนยืนคุมก่อนหน้าเขาจะมาถึง ปึก! "จัดการตัวเองซะ" เขาโยนปืนให้คนเบื้องหน้าจัดการกับตัวเอง หยิบบุหรี่ออกมาสูบอย่างสบายใจขณะที่อีกคนนั่งจ้องปืนตรงหน้าอย่างหวาดกลัว "บอกตามตรงนะ กูไม่ได้เสียดายของที่มึงขโมยไปหรอกแต่กูแค่อยากทำให้คนที่มันส่งมึงมา รู้ว่าไม่ควรมาต่อกรกับคนอย่างกู" "...." "มึงจะจัดการตัวเองหรือให้คนของกูจัดการก็เลือกเอา" ชายคนนั้นครุ่นคิด สายตาไม่ยอมละไปจากปืนตรงหน้า ความโกรธแค้นจากมาร์คัสสั่งให้เขาคิดจากจัดการตัวเองเป็นจัดการคนเบื้องหน้าแทน แกร๊ก! "หึ พวกคนโง่ ก็ยังโง่อยู่วันยังค่ำ" "มึงหลอกกู!" "กูไม่ได้บอกมึงตั้งแต่แรกว่าปืนที่ให้ไม่มีกระสุน ตรงไหนที่กูบอกว่าหลอกมึง?" "ไอ้มาร์คัส! มึง!" ชายคนนั้นพุ่งเข้าไปหามาร์คัส หวังจะทำร้ายแต่ไม่ทันถึงตัวมาร์คัส ออแลนด์ได้ใช้เข็มฉีดยา ทิ่มลงลำคอชายคนนั้นจนของเหลวภายในแท่งกระบอกหมดลง ชายคนนั้นลงนอนไปดิ้นทุรนทุรายด้วยความทรมาน ใบหน้าแดงเถือกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มาร์คัสนั่งมองภาพนั้นอย่างเย็นชาไม่ต่างจากเหตุการณ์อื่นๆ ชายคนนั้นเริ่มนอนแน่นิ่งดวงตาเบิกโพลงน่ากลัว "เอามันไปจัดการให้เรียบร้อย" "ครับ" "นายครับ แม่นายโทรมา" เขารับโทรศัพท์จากออแลนด์มากดรับสายแม่ วันนี้ถ้าเขาไม่รับสายแม่เขาคงไม่ยอมหยุดโทรตาม "(มัวทำอะไรอยู่ แม่โทรมาหาตั้งหลายสาย ส่งข้อความไปหาก็ไม่เห็นวี่แววลูกชายเดียวของแม่จะติดต่อกลับ)" "ผมยุ่ง" "(วางที่ลูกทำก่อน แล้วมาคุยกับแม่สักสิบนาทีจะได้ไหม)" ช่วงนี้มาร์คัสตีตัวออกห่างจากครอบครัว สนใจแต่งานตัวเองจนอาจจะลืมไปเลยด้วยซ้ำว่ามีพ่อแม่อยู่ "ครับ แม่พูดธุระมาเถอะ" "(แม่อยากให้มาร์คแต่งงาน)" "...." ประโยคนั้นของคนเป็นแม่ ทำเอามาร์คัสนิ่งเงียบ เรื่องแต่งงานไม่เคยมีอยู่ในหัวสมองของเขาเลยตั้งแต่จำความได้ "(แม่ขอมาร์คมากไปรึเปล่า?)" "ผมไม่เคยคิดจะแต่งงาน" "(แม่อยากให้มาร์คมาเจอเธอก่อน แม่ว่ามาร์คต้องชอบเธอแน่ๆถ้าได้เจอกัน)" "แปลว่าแม่รู้จัก?" "(ลูกสาวเพื่อนแม่เองชื่อหนูคามิลล่า เรียนเก่ง นิสัยดีแถมยังสวยและน่ารักอีกต่างหาก)" "คามิลล่า?" เขาทวนชื่อนั้นอีกครั้งจากคนเป็นแม่ น้ำเสียงที่เอื้อนออกไปฟังดูเย็นเยือกจนคนปลายสายรับรู้ได้ "(ไม่ว่าลูกคิดจะทำอะไร แม่ขอห้ามเลยนะมาร์ค)" "รู้เหรอ ว่าผมจะทำอะไรผู้หญิงคนนั้น" "(แม่เลี้ยงของแม่มา ทำไมแม่จะไม่รู้จักนิสัยใจคอลูกตัวเอง แม่ไม่ห้ามถ้าลูกจะทำร้ายคนอื่น แต่ต้องไม่ใช่หนูคามิลล่า)" "หึ แค่นี้นะครับ" เขาตัดสายจากแม่ลงส่งโทรศัพท์คืนให้กับออแลนด์ "ตามหาผู้หญิงที่ชื่อคามิลล่า ลูกสาวเพื่อนแม่กูให้เจอภายในคืนนี้" "ได้ครับนาย" ออแลนด์ตอบรับ โค้งศีรษะให้มาร์คัสแล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้มาร์คัสนั่งแสยะยิ้มคนเดียวพร้อมใช้สายตามองแก้วไวน์ในมือ...คามิลล่าจะได้รู้ว่านรกไม่ได้อยู่ในโลกหลังความตาย แต่มันกำลังจะไปหาเธอในเร็วๆนี้!