ยอดยาหยีภรรยาสุดที่รัก

ตอนที่ 1 เคียงข้าง ตฤณชายหนุ่มจากต่างจังวันผันตัวเองเข้ามาทำงานในกรุงเทพเพราะมารดาจากไปอย่างกะทันหัน ทำให้เขาไม่อยากอยู่คนเดียว เขาเข้ามาสมัครงานเป็นฝ่ายรักษาความปลอดภัยหรือที่คนทั่วไปเรียกว่ายาม ดุจดาวแม่ค้าขายเข้าแกง เธอพบรักกับตฤณได้เพียงปีเดียวก็ตัดสินใจใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน โดยไม่มีงานแต่งานไม่มีการจดทะเบียนสมรส เพราะเธอก็ไม่มีทั้งพ่อและแม่เหมือนกับชายหนุ่ม ทั้งสองคนเช่าห้องอยู่ด้วยกัน อีกฝ่ายก็ทำหน้าที่ยาม อีกฝ่ายก็ขายข้าวแกง จากตอนแรกที่ขายเฉพาะช่วงเช้าถึงบ่ายโมง ตอนนี้ดุจดาวก็ขายช่วงเย็นด้วยแต่ขายเป็นแบบแกงถุง ความจนที่ทำให้ทั้งคู่อยากหลุดพ้น ตฤณเองก็มักจะเข้าวเวรแทนเพื่อนถึงแม้จะได้เงินเพียงไม่กี่ร้อย แต่สำหรับเขาเมื่อมันรวมกันหลาย ๆ ครั้งมันก็กลายเป็นหลักพัน “วันนี้พี่ไปแล้วกลับเย็นอีกวันเลยนะ ชดมันจ้าง200 พี่หั่นหมูใส่ช่องแช่แข็งไว้ให้แล้ว ส่วนหมูทอดก็หมักแล้ว พี่ไปก่อนนะ” ตฤณจะช่วยแบ่งเบาภาระของภรรยาทุกครั้งที่พอมีเวลาเพราะเขารู้ว่าดุจดาวเหนื่อยแค่ไหน รายได้จากการเป็นยามและรับจ้างอยู่เวรเดือนหนึ่งก็หมื่นกว่าบาท แต่สำหรับชีวิตแม่ค้าอย่างดุจดาวที่ตอนนี้ขายทั้งเช้าทั้งเย็นเดือนหนึ่งก็ได้หลายหมื่น แต่อย่างว่าถ้าวันไหนไม่ขาย ฝนตกก็ไม่ได้หรือได้น้อยลง “พี่ตฤณพักบ้างก็ได้นะ เดือนนี้ควงกะมาสามรอบแล้ว เดี๋ยวร่างกายไม่ไหวจะแย่เอา” ดุจดาวเดินมากอดสามีด้วยความเป็นห่วง เพราะชายหนุ่มอดนอนติด ๆ กันมาหลายวัน “พี่ก็แอบหลับในป้อมบ้างไม่ต้องห่วง แล้วเจอกันนะ ” ตฤณเขาเป็นผู้ชายรูปร่างหน้าตาดี โดยเฉพาะผิวพรรณ สาวๆ ในโรงงานพยายามจะมาจีบเขากันหลายคนแต่ก็ไม่มีใครทำให้เขาอ่อนไหวได้ เพราะทั้งหัวใจเขาให้ดุจดาวไปหมดแล้ว “พี่ตฤณอยู่เวรเช้านี้และคืนนี้อยู่ด้วยไหม” หัวหน้าคนงานฝ่ายผลิตโรงสองถามเพราะเห็นชายหนุ่มอยู่มาหลายวันแล้ว “อยู่ครับกลับบ้านอีกทีวันพรุ่งนี้เลย” “บ่ายนี้พวกหัวหน้าไม่อยู่หลายคน แอบงีบบ้างก็ได้นะพี่ เดี๋ยวจะเป็นลมไป ดุจดาวมันจะเป็นหม้ายเสีย ทำงานลืมสงสารร่างกายเลยนะพี่” คำพูดของคนคุ้นเคยทำให้ชายหนุ่มอดคิดตามไม่ได้ เขาทำงานไม่หยุดแบบนี้ถ้าวันหนึ่งร่างกายทนไม่ไหวขึ้นมา ภรรยาเขาจะอยู่กับใคร สองคนผัวเมียทำงานหนักกันแบบนี้สามปีเต็ม ๆ จนในที่สุดทั้งคู่ก็ซื้อบ้านมือสองต่อจากพนักงานในโรงงานที่ลาออกแล้วกลับไปอยู่บ้านในราคาที่ไม่แพง ทั้งคู่ใช้เงินเก็บทั้งหมดจ่ายไปแต่ยังเหลืออีกหนึ่งแสนบาทที่ต้องผ่อน ตฤณจึงกู้ธนาคารเพราะเขามีอาชีพที่มีเงินเดือนประจำ “เรามีบ้านกันแล้วนะพี่ ต่อไปดาวก็ไม่ต้องนั่งทำกับข้าว หลังห้องอีกแล้ว มีครัวเป็นของตัวเอง ดาวว่าจะทำขนมสักสองอย่างขายเพิ่มด้วย หลังบ้านมีที่ว่างอยู่หน่อย วันไหนพี่หยุดปลูกผักที่ต้องใช้บ่อย ๆ ให้ดาวด้วยนะ โดยเฉพาะพริก” ดุจดาวยืนกอดเอวสามี มองบ้านของเธอกับเขาที่ได้มันมาจากน้ำพักน้ำแรง “เราต้องผ่อนอีกเดือนละห้าพันอีกหลายปีเลยนะ” ตฤณทำท่ากังวล “ปกติก็เช่าห้องเดือนละสองพันห้า ค่าน้ำค่าไฟก็ไม่ได้คิดตามจริง ดาวคิดว่ารวม ๆ แล้วมันก็เป็นรายจ่ายที่มากกว่าเดิมไม่เท่าไหร่”