Chapter 18
เสื้อผ้าชุดเก่าที่เปื้อนน้ำผมถูกถอดออกและส่งให้แม่บ้านนำไปซักอบแห้งให้ ในตอนนี้ผมจึงต้องสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นอย่างไม่มีทางเลือก เนื่องจากเสื้อผ้าของผมร่างเดิมนั้นหากจะนำมาให้ลูกบุญธรรมใส่เลยก็ออกจะเกินหน้าเกินตาไปสักหน่อย ผมจึงได้เพียงขุดเอาชุดสำรองในรถของคิรามาใส่แก้ขัดไปเสีย
หลังจากผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว พวกเราทั้งสามคนก็ยังนั่งกันอยู่ที่ห้องอาหารที่เดิม โดยมีสิตาที่จงใจกันผมออกจากบทสนทนาโดยสมบูรณ์ เจ้าตัวไม่แม้แต่จะปรายตาหรือส่งหางเสียงมาทางผมที่ยังกะพริบตาปริบ ๆ เลยสักนิด และถึงแม้ว่าคิราจะแสดงออกด้วยท่าทางที่หันมามองผมอยู่ตลอด สิตาก็ยังคงไม่ยอมแพ้
"หิวหรือยังครับ พี่คิรา" สิตาหันไปมองนาฬิกาเรือนหรูบนผนัง แล้วเปิดบทสนทนาขึ้นมาอีกครั้งอย่างมีความพยายาม คิราก็ช่างใจร้าย เขาจับมือผมไปวางไว้บนตักก่อนจะบีบนวดเบา ๆ ดวงตาคู่คมจับจ้องกันมาด้วยความอ่อนโยนก่อนจะถามผมว่า
