ล่ามรักเจ้าสาวมาเฟีย

"เลิกดื้อสักที.....มานั่งในตักฉัน" เป็นประโยคที่แสดงออกชัดว่ากำลังคุกคามฉัน มือขาวสะอาดนั้นไล่วนที่บั้นท้าย เขาทำแบบนี้อีกแล้ว และทุกๆทีก็แปลกเหมือนกันที่ฉันต้องยอม "เอามือออกไปน่าอิคคิว....เคยบอกไปแล้วว่าฉันยังไม่พร้อม" "ยังไม่พร้อมงั้นเหรอ?" ใบหน้าขาวสะอาดนั้นยื่นเข้ามาใกล้ แขนแข็งแรงรั้งเอวฉันให้ขยับไปแนบกาย เขาทำแบบนี้หนักข้อขื้นทุกทีในขณะฉันร้อนๆหนาวๆไปทั้งร่าง ภาวนาให้เขาหยุด งับ!!! นั่นไง เอาอีกแล้ว เรียวปากทรงกระจับนั้นใช้ฟันขาวสะอาดเรียงสวยงับลงมาที่ไหล่ฉัน ออกแรงกัดฝังคมเขี้ยวลงบนบ่า ฉันหันไปออกแรงผลักร่างที่กอดเกี่ยวฉันไว้อย่างถือสา เขาควรหยุดสร้างรอยประหลาดๆนี่บนตัวฉันสักที "ปล่อยฉันเถอะน่า....วันนี้นายควรฝึกทำข้อสอบนี่ให้เสร็จ ฉันจะได้ตรวจแล้วส่งคะแนนกลับไปให้คุณน้าโซเฟียร์รับรู้พฤติกรรมนาย" คุณน้าโซเฟียร์คือแม่ของเขาล่ะ คุณหญิงใจดีเจ้าของไร่กุหลาบที่ส่งเสียให้ฉันได้เรียนหนังสืออย่างที่ไม่น้อยหน้าใครๆเลย "รู้แล้วน่า....เรื่องนั้นน่ะ เลิกพูดถึงมันก่อนน่า" เขาว่าในขณะที่มัดร่างกายฉันที่ดูยังไงก็ไม่มีทางสู้แรงผู้ชายสูงโปร่งแต่หนั่นแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ คราวนี้เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ล๊อกใบหน้าฉันไว้ มือเรียวนั้นไล้วนที่ข้างแก้มก่อนจะฉกจูบลงมาที่ริมฝีปากฉัน ลงมือจูบฉันอย่างป่าเถื่อน!! ใช่แล้วล่ะ...จูบของเขาป่าเถื่อน....ที่บอกว่าป่าเถื่อนคือชอบกัด จูบไปกัดไป มันเจ็บมันซ่าน เขาทำแบบนี้ทุกที แล้วทุกครั้งมันเรียกน้ำตาฉันให้ไหลซึมออกมา "หวานเป็นบ้า...เธอนี่มันอร่อยสมกับที่อดทนรอมาจริงๆ" เค้าใช้คำว่าอดทนรอ.....อาจเพราะฉันเป็นเด็กในบ้าน อยู่กับครอบครัว "อรรถบริรักษ์" ในฐานะเด็กรับใช้ ไม่ใช่ก็เกือบๆใกล้เคียงเพราะคุณน้าโซเฟียร์ย้ำนักย้ำหนาว่าให้ฉันคอยดูแลการเรียนให้อิคคิว คอยรับใช้ทุกๆเรื่องทั้งความเป็นอยู่และรองรับความเอาแต่ใจของคุณชายหมาป่าคนนี้ "พะ...พอแล้ว....พอแล้วอิคคิว" ฉันผลักร่างเขาออกอย่างวิงวอน สายตาจ้องมองเขาด้วยน้ำตาระรื้น เขาไม่เคยบีบบังคับแต่ก็กระทำกับฉันราวกับหมาป่ากระหาย เอาแต่ถามย้ำๆด้วยคำถามเดิม "พร้อมหรือยังนาเดียร์....เมื่อไหร่จะพร้อมกัน...ฉันไม่ไหวแล้ว" เขาไล้สัมผัสตัวฉันหนักหน่วง เรียวปากนั้นฝังลงลำคอฉันอีกครั้ง คราวนี้เขาขบเม้มเบาๆก่อนจะเพิ่มแรงกัด คราวนี้มันแสบซ่านไปหมด ฉันหัวสมองขาวโพลนไปหมดเมื่อเขารุกไล้นิ้วเข้าไปในเนินเนื้อใต้ร่มผ้า กระโปรงนักเรียนลายสก๊อตที่ฉันสวมถูกรุกราน และแม้จะมีชั้นในขวางกันอยู่ถึงสองชั้นเขาก็ใช้นิ้วลากไล้เล่นตรงร่อง กลางกายฉันที่กำลังแฉะชื้นทุกทียามที่เขาสัมผัสกายฉันอย่างแปลกๆ "อื้อ....อิค...อิคคิว.....ตอนนี้ไม่ควร อย่าทำมากกว่านี้นะ...เพราะฉันจะไม่พูดกับนายอีก!!" ร่างกายฉันเกร็งกระตุกยามที่เขาขยับนิ้ว ทุกๆครั้งมันดูดดึงวิญญาณฉันให้หลุดปลิว และต้องร้องห้ามออกมาเขาถึงจะยอมหยุด ฉันหายใจหอบกระชั้น ถึงทุกๆครั้งมันจะมาจากการบังคับ แต่พอเขาทำแบบนี้ทุกครั้ง มันน่าหงุดหงิดที่ฉันก็เสร็จทุกครั้ง ใบหน้่ฉันคงเก็บอาการไม่มิดตอนที่ร่างกายฉันมันถึงจุดสุดยอด เขาถึงชอบทำมันซ้ำๆเพราะคงคิดว่าฉันชอบ….หงุดหงิดตัวเองจริงๆที่ไม่รู้จะหนีไปไหนให้พ้นจากผู้ชายแสนเจ้าเล่ห์คนนี้ "ได้สิ....สนุกดี ไล่บี้เธอวันละนิดๆวันละนิดอย่างนี้" เขาว่าพร้อมกับคลายวงแขนออก ฉันลุกขึ้นยืนหายใจเข้าลึกๆ เขารุกรานฉันมากขึ้นทุกทีแล้วกลับหยุด ไม่เคยบอกว่ารู้สึกเช่นไรหรือจะบอกว่าจีบอย่างคนปกติทั่วไปก็ไม่มี คุณน้าโซเฟียร์ก็ไม่ได้ห้ามในความสัมพันธ์ประหลาดนี้ และแม่ฉันก็ดูเหมือนพอรู้ พวกเขาปล่อยให้หมาป่าเจ้าเล่ห์ตัวนี้เติบโตและฝากรอยคมเขี้ยวไว้บนร่างกายฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ฉันจะกลับห้องแล้ว" "ได้สิ....ถ้าวันนี้พระจันทร์เต็มดวง...หมาป่าอาจจะกลายร่างอีกนะ" เขาบอกทิ้งท้ายอย่างมีความนัย มันหมายถึงอย่างนั้น หากค่ำคืนไหนที่เขาหิวกระหายก็จะไปหาฉันที่ห้อง ฝังคมเขี้ยวไว้....รุกรานร่างกายฉัน และหากไม่ห้าม ก็คงเลยเถิดแน่ๆ "พรุ่งนี้มีสอบ....ฉันจะล๊อกประตูนอน ฉันควรได้นอนอย่างเต็มที่" "ถ้าล๊อกประตู....บางทีอาจต้องเคาะประตูด้วยเจ้านี่" เขายกปืนสั้นมันแปลบทำด้วยโลหะสะท้อนแสงขึ้นมา ลูบไล้มันเบาๆก่อนจะส่งยิ้มยะเยือกคืนกลับมา สิ่งนั้นคือปืน!!!หมอนี่ขู่ฉันด้วยปืน บ้าจริง ทำไมฉันต้องมาดูแลผู้ชายเอาแต่ใจที่โตมาจากเด็กมีปัญหาคนนี้ด้วย….แต่ละวันต้องมาคอยลุ้นกันว่าจะหาวิธีไหนมารับมทอกับเขา "ไม่ทำอะไรมากกว่ากอดหรอกน่า....อย่าดื้อไปหน่อยเลย" มือนั้นเชยคางฉัน ออกแรงบีบแบบที่ทำเอาฉันนิ่วหน้า "ตามใจนายละกัน....โรคจิต" เป็นอีกครั้งที่ต้องยอมให้หมาป่าร้ายกาจตัวนี้ เขายกยิ้มพึงใจและยอมปล่อยฉันออกมาจากห้องนอนสีทึบที่อวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมประหลาดที่แค่สูดเข้าไปก็รับรู้ถึงความเกรี้ยวกราด ขณะเดียวกันก็แสนเย็นชาดุดัน เขาชอบทำเหมือนว่าโลกนี้มีแต่เขาอยู่คนเดียว ในสานต่ของเขาเหมือนไม่เคยมองเห็นฉัน แต่ทุกทีพอฉันจะหนีไปให้ไกลเขากลับทำตัวเป็นเสือไล่ตะปบเหยื่อทุกที เหมือนว่าอยู่ก็ไม่สำคัญแต่ถ้าจะหนีไปให้ไกลสายตาก็ไม่ยอม เขายกมือที่แปดเปื้อนร่องรอยน้ำหวานจากกลางกลีบกายฉันที่เขาล้วงลงไปใต้กระโปรงนักเรียนละเลียดมันมาสูดดมพร้อมกับเอ่ยตามหลังฉันมา "หอมหวานขนาดนี้....ต้องตามไปกินถึงที่ห้องเธอให้อิ่มแล้วล่ะ" เขาบอกอย่างนั้น ฉันรีบก้าวฉับๆออกมาให้พ้นเขตห้องทันได้ยินคำสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "อาบน้ำเสร็จแล้วใส่ชุดนั้นรอฉัน!!" นาเดียร์เย็นไปตามแนวสันหลังวาบ ชุดนั้นที่เขาบอกวาบหวามแค่ไหนหล่อนรู้ดี คืนนี้คงไม่พ้นถูกเขารังแกอีกแน่ๆ ........................................................................... ฝากอิคคิว&นาเดียร์ไว้ให้คิดถึงเล่นๆนะงับ