สัญญารักมัดใจยัยเลขา

โรงแรม GG Hotel "เฮ้อ... ช่างเป็นเช้าวันจันทร์ที่น่าเบื่อหน่าย" เสียงถอนหายใจดังขึ้น จากชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ของท่านประธานบริษัท ดูท่าเหมือนว่าเขาไม่อยากจะรับตำแหน่งที่ทุกคนอยากได้เลยแม้แต่น้อย "เป็นอะไรคะ ถอนหายใจแต่เช้าเลย" หญิงสาวแสนสวยที่อยู่ในห้องเดียวกัน ถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม เมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่ม "เบื่อครับ ไม่เคยต้องมานั่งทำงานอยู่กับที่แบบนี้นาน ๆ ก็เลยเบื่อนิดหน่อย ว่าแต่พี่แดนเป็นยังไงบ้างครับ มีวี่แววว่าจะหายแพ้ท้องแทนเมียแล้วกลับมาทำงานได้หรือยังครับ ผมไม่ชอบงานแบบนี้เลยจริง ๆ" ชายหนุ่มพูดกับหญิงสาวที่อายุน้อยกว่า แต่มีศักดิ์เป็นถึงพี่สะใภ้ของเขา ตอนนี้มุกดากำลังตั้งท้องได้ 3 เดือน แต่เธอไม่เป็นอะไรเลย โน่น... คนที่เป็นนอนอยู่ที่เพนต์เฮาส์ข้างบนโน่น เพราะพี่ชายของเขาแพ้ท้องแทนเมียจนทำงานไม่ไหว เขาจึงต้องมาทำงานแทน "ยังไม่ดีขึ้นเลยค่ะ อาเจียนทั้งวัน แล้วก็บ่นแต่เวียนหัว มุกจะพาไปหาหมอก็ไม่ยอม บอกว่าไม่ได้ป่วยอะไร" มุกดายิ้มแห้ง ๆ ให้น้องชายสามี และเล่าถึงอาการของแดเนียลให้ไมเคิลฟังตามความจริง "โอเคครับ เพื่อหลาน ผมยอมทำงานแทนก็ได้ ว่าแต่เลขาผมยังไม่มาเหรอครับ นี่ก็สายมากแล้วนะครับ" ไมเคิลมองไปที่กล้องวงจรปิดในจอ แต่ไม่เห็นมีใครนั่งอยู่ที่หน้าห้องเลย "เอ่อ... ยัยขิงบอกว่ารถติดค่ะ และก็มีอุบัติเหตุกลางทาง อาจจะมาช้านิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องงานนะคะ เดี๋ยวมุกจะเป็นคนไปเตรียมเอกสารให้ก่อนเอง" มุกดายิ้มแห้ง ๆ รอบสอง เพราะตอนนี้น้องสาวคนเก่งที่จะมาทำหน้าที่เลขาของไมเคิลนั้น ยังมาไม่ถึงที่ทำงานสักที ทั้งที่วันนี้เป็นวันแรกที่เจ้านายโดยตรงของน้ำขิงมาทำงาน... น่าตีจริง ๆ เลยน้องคนนี้ "ไม่เป็นไรครับ เช้านี้ไม่มีอะไรมาก น้องมุกก็ไม่ต้องทำงานมากหรอก กำลังท้องกำลังไส้ เดี๋ยวถ้าเกิดน้องมุกกับลูกเป็นอะไรไปเพราะทำงานช่วยพี่ มีหวังคนถ้ำมองที่คอยส่องมาจากเพนต์เฮาส์คงจะมาฆ่าพี่แน่ ใช่มั้ยพี่แดน" ไมเคิลพูดกับมุกดา แต่ก็เงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดที่ติดไว้เกือบทั้งห้อง และคนที่มองผ่านระบบกล้องวงจรปิดก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แดเนียล... พี่ชายของเขาและสามีของมุกดานั่นเอง "เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวยัยขิงก็คงจะมาแล้ว งั้นมุกขอออกไปเตรียมเอกสารที่ด้านนอกนะคะ" มุกดาพูดขึ้นและทำท่าจะออกไปจากห้องทำงานของแดเนียลที่ตอนนี้ไมเคิลยึดไว้ชั่วคราว ในตำแหน่งรองประธาน แต่ทว่า... 'น้องมุกจะไปไหนครับ ไม่ต้องออกไปทำงานข้างนอกนะ ทำในห้องนี้แหละ เดี๋ยวไปนั่งข้างนอกแล้วเป็นอะไรขึ้นมา ไม่มีคนคอยช่วย' เสียงที่ดังขึ้นมาจากลำโพงในห้องทำงานหรูนั้น ก็คือเสียงของแดเนียลนั่นเอง "เฮ้ย... พี่แดน ถ้าจะขนาดนี้ลงมาทำงานเองเลยมั้ยครับ ทำไมทำตัวเป็นพวกถ้ำมองอยู่ได้ น่ารำคาญ" ไมเคิลที่ได้ยินเสียงพี่ชายก็กลอกตามองบนไปที่กล้อง และพูดขึ้นอย่างรำคาญ 'ทำไม ฉันจะมองจนกว่าเมียฉันจะขึ้นมาบนห้อง แกมีอะไรมั้ยไมเคิล' แดเนียลไม่สนใจในความขี้บ่นของน้อง "มาทำเองมั้ยล่ะ ผมก็ไม่ได้อยากทำสักหน่อย" ไมเคิลพูดกับกล้องอีกครั้ง 'ไม่เอาอะ ฉันว่าถ้าฉันหายแพ้ท้องแล้ว จะพาเมียไปฮันนีมูนรอบโลกบ้าง ไปดูงานโรงแรมที่มีสาขาทั่วโลก งานที่ไทยแกก็ทำไปก็แล้วกัน' แดเนียลส่งเสียงตามลำโพงบอกน้องชายของเขา "โอ๊ยยย เอาเปรียบน้องสุด ๆ เบื่อคนคลั่งรักจริง ๆ เลย" ไมเคิลพูดขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก สวัสดีครับ ผมชื่อไมเคิล กิ๊บสัน อายุ 26 ปี หรือเรียกง่าย ๆ ว่าไมค์ ก็ได้ครับ... ผมเป็นน้องชายสุดที่รักของพี่แดเนียล ที่ตอนนี้ถูกคำสั่งจากแด๊ดและมัมให้มาทำงานแทนพี่แดนที่มีอาการแพ้ท้องแทนเมีย ตอนนี้ผมจึงดำรงตำแหน่งรองประธานโรงแรมในเครือ GG Hotel ที่สาขาประเทศไทยทั้งหมด ผมว่าพี่ชายผมไม่ได้แพ้ท้องแทนเมียหรอก ก็แค่ผู้ชายคลั่งรักที่ห่างเมียไม่ได้เท่านั้นเอง มีด้วยเหรอแพ้ท้องแทนเมีย ตลกแล้ว... อาการของพี่ชายที่แพ้ท้องแทนเมียทำให้ผมต้องทิ้งบริษัททัวร์ที่ผมลงทุนร่วมกันกับเพื่อน เพื่อมาทำงานแทนพี่ชาย พี่แดนชอบว่าผมเที่ยวลอยไปลอยมา นั่นไม่ใช่เลย เพราะจริง ๆ แล้ว ผมลงทุนเปิดบริษัททัวร์กับเพื่อน ๆ นั่นจึงทำให้ผมท่องเที่ยวไปเรื่อย ๆ โดยเฉพาะการท่องเที่ยวทางทะเล การดำน้ำดูปะการัง และทุกที่ ที่ผมพาลูกทัวร์ไปเที่ยวนั้นก็เข้าพักที่โรงแรมในเครือ GG ตลอดเลยนะ "พี่ไมค์รับกาแฟหรือของว่างมั้ยคะ วันนี้มีขนมที่มุกทำไว้ด้วย เดี๋ยวมุกไปเตรียมมาให้" มุกดาที่เห็นไมเคิลเริ่มหงุดหงิดก็ถามขึ้นอย่างเอาใจ "ครับ ขอบคุณนะครับ น้องมุก" ไมเคิลที่ได้ยินว่าจะได้กินขนมอร่อยนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ 'น้องมุกไม่ต้องไปตามใจมันครับ รีบทำงานแล้วรีบขึ้นมาหาพี่ดีกว่าครับ' เสียงของแดเนียลดังขึ้นมาอีก "พี่แดนคะ ถ้าสบายดีขนาดมานั่งมองได้นาน ๆ แบบนี้ มาทำงานเองมั้ยคะ มุกเริ่มจะไม่ไหวแล้วนะคะ" คราวนี้เป็นมุกดาที่กลอกตามองบนและเงยหน้าพูดกับกล้องอย่างเอาเรื่อง 'โอเคครับ ไม่ส่องแล้วครับเมีย งั้นพี่ไปนอนก่อนนะครับ เวียนหัวจัง' เมื่อถูกเมียดุ ท่านประธานโรงแรมก็ทำเสียงอ่อนลงทันที แล้วเสียงก็เงียบไป นั่นทำให้ไมเคิลถึงกับส่ายหัวให้กับความเยอะของพี่ชาย "พี่ว่าพี่จะให้คริสมาเอากล้องพวกนี้ออกดีกว่า ไม่ไหวจริง ๆ รู้สึกเสียวสันหลังตลอดเวลาเลย" ไมเคิลพูดขึ้นบ้าง 'ถ้าแกเอากล้องออก ฉันจะไม่ให้น้องมุกลงไปทำงานอีกเลย' "หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะคะ พี่แดน" มุกดาดุขึ้นมาอีกครั้งเมื่อแดเนียลส่งเสียงมาอีกแล้ว "โอเค ต่อไปน้องมุกก็ไม่ต้องมาช่วยงานพี่ก็ได้ครับ เดี๋ยวเลขาพี่ก็มาแล้วใช่มั้ย เห็นว่าน้องมุกสอนงานให้ตั้ง 2 เดือนแล้ว น่าจะไม่มีปัญหาอะไร" ไมเคิลตัดสินใจ ตัดความรำคาญด้วยการไม่ให้พี่สะใภ้มาช่วยทำงานแล้ว และเขาจะปิดระบบกล้องวงจรนี้ด้วย เพราะเผื่อสาว ๆ ของเขามาหา เขาก็ไม่อยากถูกถ้ำมองนะ ส่วนยัยเลขานั่นก็น่าจะทำงานได้ เพราะผ่านการฝึกงานมา 3 เดือน และเรียนรู้งานเลขามาอีก 2 เดือน เธอถูกวางตัวให้มาเป็นเลขาของผม แต่ทำไมป่านนี้ยังไม่มา แบบนี้จะไหวจริงเหรอ "ค่ะ มุกขอโทษนะคะ งั้นเดี๋ยวมุกไปดูก่อนว่ายัยขิงมาหรือยัง ป่านนี้น่าจะมาแล้ว" พูดจบมุกดาก็เดินออกไปที่หน้าห้อง "อ้าว ยัยขิง มาสักทีนะ" เมื่อเดินออกมา มุกดาก็เจอกับน้องสาวข้างบ้านอย่างน้ำขิง ที่กำลังเดินแกมวิ่งเข้ามาพอดี "ขอโทษนะคะพี่มุก รถมันติดมาก แถมมีอุบัติเหตุอีก ขิงเลยมาสาย" น้ำขิงยกมือไหว้ขอโทษพี่สาวคนสวยทันที "ไม่เป็นไร แต่อย่ามาสายแบบนี้อีกนะ เราต้องกะเวลาเผื่อไว้ด้วย คุณไมเคิลมารอตั้งแต่เช้าแล้ว รีบไปพบเจ้านายเถอะ" มุกดาโบกมือไปมา เหมือนกับบอกว่าไม่เป็นไร แต่ก็อดที่จะอบรมสั่งสอนไม่ได้ในเรื่องของเวลา "ค่ะ พี่มุก" น้ำขิงรับฟังการสั่งสอนของพี่สาว เพราะวันนี้เป็นเธอเองที่มาสายจริง ๆ ก๊อก ก๊อก~ "เชิญครับ น้องมุก" ไมเคิลเอ่ยปากอนุญาตเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองพี่สะใภ้คนสวยที่เดินเข้ามา และข้างหลังมีเด็กสาว ย้ำนะว่าเด็กสาว เขาคิดว่าเด็กคนนี้เกี่ยวอะไรด้วย แล้วเลขาของเขาล่ะ ยังไม่มาอีกเหรอเนี่ย... "มุกพาน้องมาแนะนำให้รู้จักค่ะ คนนี้น้ำขิง สุวรรณเมฆา หรือขิง จะมาทำงานเป็นเลขาของพี่ไมค์ค่ะ น้ำขิง นี่คุณไมเคิลนะ จะมาทำงานแทนคุณแดเนียลชั่วคราว และขิงจะต้องเป็นเลขาให้คุณไมเคิล" สิ้นคำแนะนำของมุกดา ไมเคิลก็มองเลขาของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เพราะถึงแม้จะแต่งตัวอย่างเป็นทางการอยู่บ้าง แต่ใบหน้าที่ไม่มีเครื่องสำอาง และผมหน้าม้ายังกับทรงผมเด็กนักเรียนมัธยมนี่มันคืออะไร แล้วแบบนี้จะทำงานไหวจริง ๆ ใช่มั้ย เวลาไปติดต่องาน จะมีความน่าเชื่อถือมั้ยเนี่ย... "อายุเท่าไรแล้ว" ไมเคิลคิดในใจ แต่อดไม่ได้ที่จะเผลอถามออกไป "สวัสดีค่ะ น้ำขิงอายุ 22 ปีค่ะ" น้ำขิงยกมือไหว้เจ้านายและตอบกลับไปอย่างงง ๆ แล้วอายุมันเกี่ยวอะไรกับการทำงานล่ะ "วันแรกก็มาสายเลยนะ ต่อไปหัดรู้เวลาด้วย เพราะนี่คือการทำงาน ไม่ใช่กิจกรรมของเด็กมหาวิทยาลัย ที่จะมาทำตอนไหนก็ได้" ไมเคิลพูดขึ้นเพื่อเตือนสติ เพราะการทำงานนั้น การตรงต่อเวลาก็สำคัญมากเหมือนกัน "ค่ะ ขอโทษค่ะ ต่อไปขิงจะไม่มาสายแบบนี้อีกแล้วค่ะ" น้ำขิงก้มหน้าตอบอย่างยอมรับผิด "เอ่อ... มุกเตรียมเอกสารไว้ให้แล้ว เดี๋ยวมุกให้น้ำขิงเอางานและของว่างมาให้นะคะ เพราะมุกต้องไปซื้อขนมให้พี่แดนแล้ว" มุกดาที่รู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มจะมาคุ ก็รีบพูดขึ้นทันที "ครับ น้องมุกไปเถอะ เดี๋ยวพี่แดนจะโทรมาตามตัวอีก และฝากบอกด้วยว่า พี่จะถอดกล้องวงจรปิดออกแล้วนะครับ ไม่ต้องมาส่องอีก" ไมเคิลพูดพร้อมกับมองกล้องไปด้วย กริ๊ง กริ๊ง~ "นั่นไง พูดไม่ทันขาดคำ โทรมาแล้ว น้องมุกไปเถอะครับ" ไมเคิลมองโทรศัพท์ของตัวเองแล้วพูดขึ้น "ค่ะ ไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" มุกดาพูดขึ้นเสียงดังให้คนในกล้องได้ยิน เมื่อเดินมาที่ข้างนอก มุกดาก็สอนงานน้ำขิงอีกรอบ บอกว่าจะต้องดูข้อมูลของไมเคิลจากตรงไหน และสอนการชงกาแฟและของว่าง "เอาล่ะ พี่ต้องไปแล้ว ขอให้ขิงตั้งใจทำงานนะ สู้ ๆ มีอะไรก็โทรหาพี่ได้ตลอดเวลา แล้วอย่าทำให้พี่ขายหน้า ที่การันตีเราไว้ล่ะ" มุกดาพูดขึ้นในตอนที่สอนงานน้ำขิงเสร็จแล้ว "ค่ะ ขอบคุณพี่มุกมากนะคะ" น้ำขิงยกมือไหว้พี่สาวข้างบ้านอย่างนอบน้อม จากนั้นมุกดาก็เดินลงไปที่ชั้นล่าง เพื่อซื้อขนมให้คนที่แพ้ท้องแทนเธอ