มาเฟียคลั่งรัก | รักนี้ต้องได้ตัว>

🔥 ตอนที่ 1: “เจอกันครั้งแรก… เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก” “กรี๊ดดดด!! ขับรถภาษาอะไรของคุณ ไม่เห็นเหรอว่าคนกำลังจะข้ามทาง!?” เสียงหวีดร้องของหญิงสาวดังขึ้นทันทีที่เกือบถูกรถคันหรูเฉี่ยวเข้าอย่างจัง “ลงไปดูสิว่าเด็กบ้านไหน เดินตัดหน้ารถฉันแบบนี้! ฉันยิ่งรีบอยู่…” เสียงทุ้มดุดันดังจากเบาะหลังของรถ “ครับนาย” บอดี้การ์ดเดินลงมาเปิดประตู #เบล “ขับรถไม่ดูตาม้าตาเรือหรือไง!? คนตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมไม่มีน้ำใจเลยสักนิด! นี่มันทางสาธารณะนะคะ!” “เออ…คือ…” ชายหนุ่มในสูทดำส่งนามบัตรสีทองมาให้โดยไม่พูดอะไร “นี่คือนามบัตรของฉัน อยากได้เท่าไหร่…ติดต่อมา ขึ้นรถ” “ครับนาย” #เบล (คิดในใจ) ‘ซวยอะไรขนาดนี้วะวันนี้! อีตาบ้านั่นคิดว่าแค่มีเงินแล้วจะซื้อทุกอย่างได้หรือไง?’ ‘ว่าแต่…เขาเป็นใคร ทำไมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย…’ --- ตื๊ดๆๆ… (เสียงโทรศัพท์สั่น) “ฮัลโหลเบล! ถึงไหนแล้ว เร็วๆ หน่อยสิ อาจารย์จะมาแล้วนะ!” “ถึงหน้ามหา’ลัยแล้ว ฉันกำลังจะเดินขึ้นไปนะ” --- #เบล — เด็กหญิงวัย 22 ปี ผู้สู้ชีวิตและยอมรับโชคชะตา พ่อแม่เสียชีวิตตั้งแต่เธอยังเด็ก เธอเติบโตมากับยายแค่สองคน ใช้ชีวิตแบบประหยัดทุกบาทเพื่อให้เรียนจบและดูแลยายให้ดีที่สุด --- #พริม “คืนนี้เธอจะไปเสิร์ฟกับฉันไหม? พอดีรุ่นพี่แถวบ้านให้ฉันไปเสิร์ฟที่คลับใกล้บ้าน คืนนี้แค่ห้าทุ่มก็กลับแล้ว” “โอเค เดี๋ยวกลับบ้านพร้อมกันนะ ไปเปลี่ยนชุดแล้วค่อยออกไปเลย” --- สถานที่: Only Her Club “นี่ค่ะผู้จัดการ น้องสองคนนี้จะมาช่วยเสิร์ฟคืนนี้ค่ะ” “พาน้องเข้าไปรับแขกได้เลย” --- ภายในคลับ “โห…คนเยอะมากเลยแฮะ…” เบลพูดเบาๆ ขณะเดินสำรวจสายตาไปทั่วงาน ‘เอ๊ะ… ทำไมร่างนั้นมันคุ้นๆ จัง…’ ‘เหมือนเคยเห็นที่ไหน…’ ปัง! “โอ๊ย!! ขอโทษค่ะ!!” ฉันเงยหน้าขึ้น… ดวงตาสบเข้ากับนัยน์ตาคมกริบ ร่างสูงในสูทดำหรูที่เคยเจอเมื่อตอนกลางวัน… กำลังจ้องเธอเขม็ง สายตาดุคมกริบ พลางกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ > “เธออีกแล้วเหรอ… เด็กเดินตัดหน้ารถคนนั้นน่ะ” > “คุณ… มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง…” เสียงของเธอแผ่วเบา ขณะที่หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นไวน์อ่อนๆ ทำเอาเธอรู้สึกประหม่าแปลกๆ เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบข้างหู > “หรือว่า…เธอตั้งใจมาเจอฉัน?” เบลผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ > “บ้าเหรอคะ! ใครจะอยากเจอคุณ…” เธอรีบเดินเลี่ยงออกมาทันที แต่ยังไม่พ้นระยะ เขาก็คว้าแขนเธอไว้ # (เสียงนิ่ง แต่แฝงแรงกดดัน) > “มาทำงานงั้นเหรอ…ที่นี่มันไม่ใช่ที่สำหรับเด็กใสๆ อย่างเธอเลยนะ” > “มันก็ไม่ใช่เรื่องของคุณ!” เบลสะบัดแขนหลุด รีบเดินหนีออกมา แต่สายตาคมของเขาก็ยังจับจ้องเธอไม่วางตา ริมฝีปากเขาเผยยิ้มมุมปากอย่างสนุก… > “เด็กนั่น…กล้าดียังไงมาทำท่าทางแบบนี้ใส่ฉัน…” “บอกเด็กคนนั้น ให้มารินเหล้าให้ฉันที่ห้อง VIP” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตากลับลุกวาวอย่างคนคิดไม่ซื่อ ไม่นานนัก พนักงานคนหนึ่งก็เดินมาหาฉัน “น้องเบลคะ ไปช่วยเสิร์ฟที่ห้อง VIP หน่อย แขกเรียก” ฉันชะงัก...หัวใจเต้นแรงแปลก ๆ โดยไม่รู้สาเหตุ แต่ก็จำใจเดินไป เพราะมันคือหน้าที่ของฉันในคืนนี้ มือที่สั่นเล็กน้อยผลักประตูเข้าไปเบา ๆ และสิ่งที่ฉันเห็น...ทำเอาฉันแทบก้าวขาไม่ออก “อีกแล้วเหรอ… อีตาบ้านี่!” เขานั่งไขว่ห้างอย่างเหนือกว่า ยิ้มมุมปากที่คุ้นเคย พร้อมจ้องฉันไม่วางตา “เข้ามาสิ...เบล” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยเรียกเบา ๆ แต่มันกลับทำให้ขนลุกวาบทั้งตัว “ชื่อเธอ...มันเหมาะกับเธอดีนะ เบา...แต่ชวนลิ้มลอง” หลังจากที่ฉันหนีออกมาจากห้อง VIP ได้ ใจยังเต้นรัว… มือยังสั่นไม่หาย เขา... ผู้ชายคนนั้น ทำไมถึงทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้ทุกครั้งที่เจอ “เธอรู้ไหมว่า...เธอหนีฉันไม่ได้” เสียงทุ้มต่ำกระซิบอยู่ข้างหูฉันเมื่อฉันเดินเข้าหลังร้านได้ไม่ถึงสามก้าว “อ๊ะ!” ฉันหันขวับ — เขา! เขามายืนอยู่ด้านหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่!? “คะ…คุณเข้ามาได้ยังไง!?” “ฉันเข้าได้ทุกที่ที่อยากเข้า โดยเฉพาะที่ที่มี ‘เธอ’” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยหลังไปติดผนัง ดวงตาคมมืดคู่นั้นสบตาฉันแน่นิ่ง ก่อนเขาจะพูดอย่างจริงจัง… > “ชื่อฉัน...ภาคิน เวก้า” “มาเฟียเจ้าของเครือธุรกิจข้ามชาติ ทั้งคลับ โรงแรม และอาวุธ…” “แล้วยังเป็นเจ้าของ ‘ที่นี่’ ด้วย” เขายิ้มบาง ๆ พลางชูบัตรบริหารคลับให้ฉันดู ฉันแทบล้มทั้งยืน นี่ฉัน...ไปเสิร์ฟเหล้าให้กับเจ้าของคลับเหรอ!? “ฉะ…ฉันไม่รู้” ฉันตอบตะกุกตะกัก “แต่ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหม ว่าฉันเป็นใคร… และฉันต้องการอะไร” เขาโน้มหน้าเข้ามาอีกจนปลายจมูกแทบชนกัน “ฉันต้องการเธอ…ทั้งตัว…และหัวใจ” ฉันเบิกตากว้าง สะบัดตัวออก พยายามเดินหนี แต่เขากลับ…