"ระหว่างเส้นทางแห่งความรัก"

เสียงลมพัดแผ่วเบาผ่านใบมะม่วงในสวนหลังบ้าน ต้นไม้ที่สูงใหญ่พอจะสร้างร่มเงาให้ใครก็ตามที่อยากพักผ่อน นทีนั่งพิงโคนต้นไม้ สายตาเหม่อมองฟ้าครามที่เต็มไปด้วยเมฆขาว ลึกๆ แล้วในใจของเขาเหมือนมีบางอย่างที่ขาดหายไป “นที! ช่วยแม่หยิบผ้าจากตะกร้าทีลูก” เสียงแม่ดังขึ้นจากอีกมุมของบ้าน เด็กชายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ตะกร้าผ้าถูกลากมาวางข้างๆ ราวตากผ้า “พ่อยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ?” คำถามนั้นหลุดออกมาจากปากโดยไม่ทันคิด แม่หยุดมือที่กำลังจับผ้า ใบหน้าที่เคยสดใสดูหม่นหมอง แต่เธอพยายามฝืนยิ้ม “พ่อมีงานที่ต้องทำเยอะ… แต่แม่อยู่ตรงนี้ไงลูก” คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้นทีรู้สึกดีขึ้น เขารู้ว่าไม่ใช่แค่เรื่องงาน พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยจนกระทั่งพ่อหายออกจากบ้านไปเกือบเดือน นทีอาจจะยังเด็ก แต่เขารู้ดีว่าครอบครัวเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ตอนเย็นวันนั้น นทีเดินออกจากบ้านเพียงลำพัง เขาชอบเดินไปที่ลานวัดที่อยู่ไม่ไกลนัก มันเป็นที่ที่เงียบสงบและทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ริมลานวัด มีเด็กหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอกำลังอ่านหนังสือเล่มบางที่หน้าปกดูเก่ามาก นทีมองเธออย่างสนใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้ “อ่านอะไรอยู่?” เขาถามด้วยเสียงเรียบ เด็กหญิงเงยหน้าขึ้น เธอมีดวงตากลมโตที่ดูเหมือนจะพูดได้ “กลอนของสุนทรภู่…” เธอตอบพลางยิ้ม “เธอเคยอ่านไหม?” “ไม่เคย… ทำไมถึงชอบ?” “เพราะมันพูดแทนใจเราได้ดี อย่างบทนี้...” เธอพลิกหน้าหนังสือก่อนจะอ่านออกเสียงเบาๆ “จะสุขทุกข์คละเคล้ากันเท่านั้น อย่าผูกพันเพียงสิ่งใดให้คอยหา ชีวิตเหมือนแม่น้ำไหลไปมา ไม่หยุดยั้งเสียเวลาเพื่อคืนวัน” “ฟังแล้วเธอคิดว่าไง?” เธอถามกลับ นทีก้มหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “มันเหมือนบอกให้เราปล่อยวาง…” “ใช่! แต่ก็ไม่ง่ายเลยนะ” เธอยิ้มอีกครั้ง “ฉันชื่อใบพลู ย้ายมาอยู่บ้านข้างๆ เธอน่าจะเห็นฉันแล้วล่ะ” นทีกลับมาบ้านพร้อมกับความคิดใหม่ๆ ที่วิ่งพล่านอยู่ในหัว เขาไม่เคยคิดว่าคำพูดในหนังสือจะทำให้หัวใจของเขาเบาขึ้นได้ขนาดนี้ นทีนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือในห้องเล็กๆ ของตัวเอง คืนนี้เขาไม่อยากทำอะไรเป็นพิเศษ แต่คำพูดของใบพลูที่พูดถึงบทกวียังคงวนเวียนในหัว "ชีวิตเหมือนแม่น้ำไหลไปมา..." มันกระตุ้นความคิดของเขาในแบบที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน "ถ้าชีวิตเหมือนแม่น้ำจริง เราจะเลือกไหลไปทางไหน?" นทีพึมพำกับตัวเอง เสียงทะเลาะกันในครัวดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้นทีถอนหายใจยาว เขาหยิบกระดาษเปล่าขึ้นมาและเริ่มวาดรูปแม่น้ำ ร่องรอยเส้นดินสอที่ลากไปมาเหมือนจะช่วยปลอบใจเขาได้ "จะสุขทุกข์คละเคล้ากันเท่านั้น..." คำพูดของใบพลูวนกลับมาอีกครั้ง เขาไม่รู้ว่าทำไมเด็กผู้หญิงคนนี้ถึงพูดจาได้เหมือนผู้ใหญ่ แต่เธอก็ทำให้เขาเริ่มตั้งคำถามกับชีวิตตัวเอง วันถัดมา นทีไปที่ลานวัดอีกครั้งเพื่อหวังว่าจะได้เจอใบพลู เขาเห็นเธอนั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์เหมือนเดิม คราวนี้ในมือของเธอถือหนังสือเล่มใหม่ "วันนี้อ่านอะไรอีก?" เขาเริ่มบทสนทนา ใบพลูเงยหน้าขึ้นก่อนจะยิ้ม "นิยายค่ะ... เธอชอบอ่านหนังสือไหม?" "ไม่ค่อยอ่าน แต่ชอบวาดรูป" "งั้นเธอเป็นศิลปินสินะ? ฉันชอบศิลปินนะ เพราะพวกเขามีวิธีเล่าเรื่องผ่านภาพวาด" คำพูดของใบพลูทำให้นทีรู้สึกแปลกๆ มีคนเรียกเขาว่า "ศิลปิน" เป็นครั้งแรก และมันทำให้เขารู้สึกมีค่า "แล้วเธออยากเป็นอะไรในอนาคต?" เขาถามกลับ "อยากเป็นนักร้อง…" ใบพลูตอบพร้อมแววตาที่เป็นประกาย "ฉันอยากให้เสียงเพลงของฉันช่วยปลอบใจคนอื่น เหมือนที่บทกวีช่วยปลอบใจฉัน" นทีนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด "บางที... ชีวิตเราอาจจะต้องมีบทเพลงของตัวเองก็ได้นะ" ทั้งสองคนหัวเราะกันเบาๆ เสียงลมพัดผ่านกิ่งใบของต้นโพธิ์ สร้างบรรยากาศที่เหมือนทุกอย่างจะหยุดนิ่ง