บทที่ 4 ไม่ยอมอีกต่อไป
1027 คำ
บทที่ 4
"ของๆคุณ จะไม่อยู่ในห้องของพราวอีกต่อไป"ฉันยอมรับว่าฉันรักคุณคามิลมากและเขาคือผู้ชายคนเดียวและคนแรกของฉัน ความรู้สึกที่ฉันมีตอนนี้ มันเจ็บปวดที่สุดและฉันก็เสียใจที่ฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายฉันเก็บเสื้อผ้าของเขาที่หลงเหลืออยู่ในหอใส่ถุงดำเพื่อที่จะเอาทิ้งของอะไรที่เป็นของเขาฉันจะไม่เก็บไว้
แคร๊ก!! "พี่คามิล"ในขณะที่ฉันกำลังจะเปิดประตูหอ เพื่อที่จะเอาถุงขยะลงไปทิ้ง แต่พี่ตามิลนั้นอยู่หน้าประตูห้องฉัน
"เรามีเรื่องที่จะต้องคุยกันพราว เข้าไป"ฉันถูกพี่คามิลผลักเข้ามาในห้อง ก่อนที่เขาจะแทรกตัวเข้ามาพร้อมกับปิดประตูและล็อคห้องของฉัน
"ออกไปจากห้องของเราเดี๋ยวนี้"ฉันชี้มือขวาโดยที่ใช้นิ้วชี้ชี้ไปทางประตูเอ่ยไล่ผู้ชายที่ฉันรัก
"ผู้ชายคนที่มาส่งมาเป็นใคร"
"ผัวใหม่พราวเองจบไหมคะ" ฉันกัดฟันแล้วจ้องมองหน้าพี่คามิลพูดคำหยาบออกมาด้วยถ้อยคำที่น่าเกลียด ฉันอ้างว่าพี่เขยของฉันเป็นสามีใหม่ ฉันรู้ว่าทำให้เขาไม่พอใจและกำลังโกรธฉันมาก
"พราว!! พี่บอกกับพราวแล้วไม่ใช่หรอว่าให้ใช้เวลา และรอทุกอย่างไม่ใช่แบบนี้ที่ด่วนการเสียใจเอาเอง"
"นี่พราวตัวตัดสินใจเอาเองหรอ..เราเป็นคนผิดอย่างนั้นหรอคะ ที่ผู้หญิงคนนั้นประกาศ ทั้งโซเชี่ยวและสื่อมวลชนทุกอย่าง ว่ากำลาจะคบกับพี่พราวเป็นคนผิดหรอ"
"เดี๋ยวนี้ขึ้นเสียงใส่พี่หรอพราว"
"ค่ะ! กรุณาออกไปจากห้องของพราวก่อนที่พราวจะโทรแจ้งตำรวจ"ฉันใช้นิ้วชี้ซ้ายมือของฉันชี้ไปทางหน้าประตู เชิญพี่คามิลออกไปจากห้องของฉัน
"เดี๋ยวนี้กล้าชี้หน้าพี่แล้วหรอพราว"ฉันไม่ได้ร้องไห้เพราะว่ากลัวเขาจะทิ้ง แต่ที่น้ำตาฉันไหลเพราะฉันกลัว กลัวพี่คามิลเขาจะทำฉันแรงเหมือนทุกๆครั้งที่เขาโกรธฉัน
"พราวรู้ใช่ไหมว่าถ้าพี่โกรธ! พราวจะเจออะไร และตอนนี้พี่โกรธมาก"จากที่พี่คามิลจับข้อมือของฉันเบาๆเขาเริ่มบีบแรงขึ้นเรื่อยๆ
"ถ้าพี่ทำอะไรพราว พราวจะบอกทุกคนว่าพี่นิสัยอย่างไง และบอกกับสังคมว่าพี่คบกับพราวเอาสิคะ เรามาแลกกันในเมื่อพราวรักและเคารพพี่ แต่พี่กับไม่เห็นหัวพราวเลย พราวก็ไม่จำเป็นจะต้องเดินไปต่อกับพี่หรอก ใช่พราวจนพราวไม่มีหน้าไม่มีตาทางสังคมไง แต่ไม่ใช่ว่าจะทำอะไรกับพราวก็ได้นะ"ฉันออกแรงสะบัดแขนออกจากมือของพี่คามิล
"กล้าขู่คนแบบพี่หรอพราว"ฉันรีบก้าวถอยหลังหนี และเอื้อมมือไปหยิบมีดปลอกผลไม้มาชี้หน้าเขา
"เอาสิคะ! พราวไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ถ้าพี่ไม่ตายอย่างน้อยพี่ก็ต้องมีบาดแผล"
"พะพราว"เสียของพี่มิลตะกุกตะกักแววตาของเขาเลิกลั๊กใช่ ไม่มีใครไม่กลัวหรอกที่มีมีดมาชี้หน้า
"ออกไปสิ!ออกไปจากห้องของพราว"
"พราวไหนพราวบอกว่ารักพี่ไง ทำไมถึงทำกับพี่แบบนี้ ทำไมพราวไม่ฟังเหตุผลพี่"ฉันยอมรับว่าฉันรักเขามาก ให้เขาได้ทุกอย่างแต่เขาไม่เห็นค่าเรา และไม่ได้คิดจะจริงจังกับเรา แถมทางครอบครัวเขายังรับในตัวเราสถานะทางบ้านเราไม่ได้ เราจะทนไปเพื่ออะไร
"ใช่ค่ะพราวรักพี่ แต่พราวไม่ใช่ควายที่จะให้พี่หลอกไปวันๆ"
"อืมพี่ก็ไม่จำเป็นต้องง้อพราวหรอก เพราะชีวิตพี่มีแต่ผู้หญิงเข้าหา สวยกว่าพราวก็เยอะ อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วพี่จะยอมพราว"
"ค่ะฮึ๊ก!! ไปสิออกไปก่อนที่พราวจะบ้า"ฉันกลั้นหยดน้ำตาไว้ไม่ไหวจริงๆ เมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของเขา
"หึ"เขาสะแยะยิ้มแบบผู้ชนะและเดินออกจากห้องไป ฉันจึงรีบมาล็อคกลอนหน้าประตู มือของฉันแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงขาฉันอ่อนจนยืนไม่อยู่ นั่งลงทั้งยืนหลังพิงประตูไว้
"ฮื่อๆ กรี๊ด!! พราวไม่คิดว่าพี่จะเป็นคนแบบนี้"ฉันเสียใจที่สุดที่ได้รู้ว่าผู้ชายที่ฉันรักเป็นคนแบบนี้ กว่าฉันจะนึกถึงคำสอนแม่ทุกอย่างก็สายไปแล้ว แม่ฉันพร่ำสอนเสมอว่าอย่าหลงเชื่อผู้ชาย เพราะคำพูดของเขามันจะทำให้ฉันเสียใจและเสียตัวฟรีๆ
"พราวขอโทษค่ะแม่ฮื่อๆ" แทบจะไม่มีสติแล้ว ทุกอย่างมืดมนไปหมดเหมือนหมดหวังและสิ้นหวัง
"ฮื่อๆ แล้วพราวจะทำให้พี่เห็นว่าผู้หญิงธรรมดาจนๆคนนี้ จะเป็นหงส์ที่ยืนอยู่บนดาวให้ดู"มือขวาของฉันยกขึ้นปาดน้ำตาตัวเอง ฉันต้องลุกขึ้นสู้และทำให้ผู้ชายแบบเขาเสียดายไม่ใช่มานั่งร้องไห้ฟูมฟายแบบนี้
ครืด!!! มือถือของฉันดังขึ้นในตอนแรกฉันจะไม่รับสายแต่พอหันไปเห็นว่าเป็นเบอร์ของเฮียพงษ์พัฒพี่เขยของฉันจึงกดรับสาย
"ค่ะเฮีย"
"เป็นไงบ้าง คือเฮียเป็นห่วงพราว"
"ไม่เป็นไงค่ะเฮีย พราวจะนอนแล้วขอบคุณเฮียมากๆนะ"
"ของๆพี่พราวจะทิ้งให้หมด"ฉันหยิบถุงของที่ฉันจะเอาไปทิ้งอีกครั้งและเดินลงมาจากหอตรงมาที่ถังขยะหน้าหอ
พรึ่บ!! "ฮึ๊ก! ลาก่อนนะคะพี่คามิล"ถ้าฉันยังอ่อนแอฉันก็จะโดนรังแกแบบนี้ไปตลอด ฉันต้องสู้และเข้มแข็งเท่านั้น
- ผู้เขียน
