07
2128 คำ
"เห้ย...น้อง...รถเป็นอะไรอ่ะ" :) แล้วสวรรค์ก็ส่งอัศวินมาช่วยฉันจริงๆ แต่.....
ฉันตกใจทันทีเมื่ออัศวินขี่ม้าขาวที่ฉันพึ่งขอพรจากสวรรค์ไปปละดูเหมือนว่าสวรรค์จะเห็นใจส่งเขาลงมา..แต่... กลับเป็นเขาคนนั้น...
"พะ...พี่น๊อต" ใช่!!! เขาคือพี่น๊อตวิศวะคนที่ฉันพึ่งไปขอจูบเขาเมื่อคืนนี้...อิพี่หน้าตายคนนั้นแหละที่บอกว่าจูบฉันไม่มีประสบการณ์อ่ะ
"................" เขาถอนหายใจแล้วมองหน้าฉันนิ่ง นิ่งอีกแล้ว?
"พี่มาได้ไงเนี่ย?" ฉันถามเขาออกไปอย่างงงๆเพราะทำไมฉันถึงมาเจอเขาอีกได้ นี้มันโลกกลทเกินไปใช่ไหม?
"แหกตาดูดิ..ว่ายืนอยู่คณะไหน!" แล้วคนหน้านิ่งก็พูดออกมาน้ำเสียงเรียบ แต่เดี๋ยวนะ... ฉันยืนทบทวนกับคำพูดของเขาก่อนจะมองไปรอบๆบริเวณ ซึ่งนี้มันหน้าคณะวิศวะนิ... เออ..แล้วฉันมาที่นี้ได้ไง อ่อ ก็เพราะคณะนี้คือทางผ่านไงล่ะและนางพอลลีน่าก็ดันมาเสียที่หน้าคณะนี้อีก หน้าอายชะมัดเลยถามเขาว่าเขามาได้ไงทั้งๆที่เขาอยู่คณะนี้ ส่วนตัวเองนี้สิมาที่นี้ได้ไง...
"แล้วรถเป็นไร นี้ก็จะค่ำล่ะ " แล้วพี่น๊อตหน้าโหดก็ถามฉันขึ้นมา
"รถเสีย ขับมาดีๆก็จะระเบิดอ่ะ" ฉันรีบอธิบายอาการของพอลลีน่าให้เขาฟังอย่างตั้งใจ ก็แบบมันก็ยังตกใจอยู่อ่ะ ซึ่งเขาก็พยักหน้า..
"งั้นเปิดกระโปรง" ฉันอ้าปากค้างทันทีที่เขาบอกให้ฉันเปิดกระโปรงมันจะบ้าหรอ จะมาขอดูขาอ่อนอันขาวเนียนของฉันเนี่ย ไม่มีทางหรอกนะ โรคจิตชะมัด
"เธอจะยืนเอ๋อทำไม..ฉันหมายถึงกระโปรงรถ" อ่อออ ฉันอ่อขึ้นมาทันทีก่อนจะพยักหน้ารับอายชะมัดเลยที่คิดว่ากระโปรงที่เขาหมายถึงคือกระโปรงนักศึกษาของฉันอ่ะ ฉันนี้มันคิดเข้าข้างตัวเองเก่งจริงเลย ฉันไม่รอช้ารีบเดินไปดึงที่เปิดฝากระโปรงรถให้เขาทันที แบะพอเขาเปิดเท่านั้นแหละ ควันนี้ล้นทะลักออกมาเลย
"มันจะระเบิดดดด" ฉันหลุดร้องออกมาอย่างตกใจกลัวกับควันอันมากมายที่มันอยู่ในรถฉัน
"ยัยหมวยเธอเลิกโวยวายดิ" แต่ก่อนที่ฉันจะเป็นกระต่ายตื่นตูมไปมากกว่านี้ อยู่ๆพี่น๊อตก็พูดออกมาน้ำเสียงหงุดหงิดใส่ฉัน เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้เขาเรียกฉันว่าอะไรนะ...หมวยงั้นหรอ?
"นี้พี่ หนูชื่อหมวยแพม หรือเรียกสั้นๆว่า..แพม..ค่ะ" ฉันยินดีนำเสนอชื่อของตนเองให้เขาได้เรียกให้ถูกต้อง
"หม้อน้ำน้ำลดเกินเกณฑ์และเหมือนท่อยางหม้อน้ำจะบวม คงต้องเรียกช่างแหละ" นี้เขาไม่สนใจสิ่งที่ฉันแนะนำตัวเลยหรอ? แต่...เขาบอกว่าต้องรอช่างหรอ
"หนูโทรหาช่างแล้ว แต่ไม่ใครรับ" ฉันรีบบอกเขาไปทันที ซึ่งคำตอบของฉันก็ทำให้เขามองหน้าฉันนิ่งก่อนจะถอนหายใจออกมา และเขาก็หยิบมือถือของเขาออกมากดโทรหาใครสักคน
"เออ..เฮียวันนี้ว่างป่ะ คือแบยมีรถเสียในมอว่ะ..เฮียส่งคนมาดูหน่อยดิ"
.........
"อีกตั้งสองชั่วโมงเลยหรอ? เออๆงั้นฝากด้วยนะเฮีย ..เดี๋ยวหลานรหัสจะไปเลี้ยงเหล้าเอง"
..........
แล้วพี่น๊อตก็วางสายไป...แล้วก็หันมามองหน้าฉันนิ่ง..นิ่งอีกแล้วววว
"ช่างจะมาอีกประมาณสองชั่วโมง" ห๊ะ...ฉันตกใจกับคำพูดที่ว่าช่างจะมาอีกประมาณสองชั่วโมง...
"สองชั่วโมงเลยหรอ?" ฉันถามย้ำเขาไปอีกรอบและเขาก็พยักหน้าตอบฉันแค่นั้น โอ๊ยยย นี้มันวันบ้าอะไรของฉันเนี่ย มือถือก็มาแบตหมดอีก สายชาร์ตก็ไม่ได้เอามา แถมจำเบอร์ใครก็ไม่ได้อีก แงงงงง
"เธอก็โทรให้เพื่อนมารับดิ ส่วนรถถ้าช่างมาถ้าเจาเห็นว่าซ้อมไม่ได้เดี๋ยวเขาก็เอารถมาลากไปไว้ที่อู่เอง อู่หน้ามอนิแหละ" แล้วพี่น๊อตก็พูดขึ้น
"แบตหมด" ฉันตอบเขาหน้าบึ้งอย่างอารมณ์ไม่ดี หื้ออออ ฉันควรทำยังไงดีนี้หน้าคณะวิศวะนะกว่าจะเดินออกไปหน้ามอนี้..ไกลมากอยู่นะแถมฟ้าก็มืดด้วย มีผีรึเปล่าก็ไม่รู้ แล้วถ้าฉันโดนแอบดักฉุดระหว่างทางฉันจะทำยังไง คงจะได้เป็นผีเฝ้ามหาลัยนี้แน่ๆเลย ไม่เอาาาาาาาา ดังนั้นฉันตัดสินใจแล้วว่าฉันจะนั่งรอช่างอยู่นี้แหละ อย่างน้อยก็มีไฟและอุ่นใจที่มีรถถึงรถจะเสียก็เหอะ... แต่มันก็ต้องมีรุ่นพี่บางคณะแหละที่เลิกภาคดึก และมียามแน่นอน ดังนั้นฉันจะไม่เดินไปเสี่ยงหรอกค่ะ ฉันจึงตัดสินใจเดินมานั่งตรงริมฟุตบาทด้านหน้ารถอย่างเลือกไม่ได้...
"ฉันให้ยืมโทรศัพท์" แล้วพี่น๊อตก็เดินมายื่นมือถือเขาส่งให้ฉัน ซึ่งหน้าฉันก็ยังคงงอเหมือนเดิม
"หนูจำเบอร์ใครไม่ได้เลย" ฉันพูดอย่างกะคนสิ้นหวัง เห้ออออ จะมีวันไหนแย่กว่าวันนี้อีกไหมถามจริง????
"แล้วจะเอาไง?" พี่น๊อตถามฉันขึ้นอีกรอบ
"หนูจะรอช่างอยู่นี้แหละ..พี่กลับเลย" ฉันบอกเขาออกไป ก็บุญแล้วที่เขาโทรตามช่างให้ฉัน ดังนั้นเขาก็ควรกลับไปทำธุระส่วนตัวของเขาได้แล้ว
เห้ออออ...
เสียงคนตัวสูงที่ยืนเท้าเอวอยู่ถอนหายใจขึ้นอย่างเอือมระอาก่อนจะเดินลงมานั่งใกล้ๆฉันแต่รักษาระยะห่างอยู่พอสมควร เดี๋ยวนะ...เขามานั่งทำไม แทนที่เขาจะกลับ..
"พี่ไม่กลับหรอ?" ฉันถามเขาขึ้นมาเมื่อเห็นว่าเขานั่งลงแถมทำหน้าตายเหมือนเดิมไม่พูดไม่จาสักคำ
"ก็รอเป็นเพื่อนเธอไง..."
"มะ..ไม่ต้องก็ได้" ฉันรีบปฏิเสธเขาทันที คือแบบ..มันไม่คุ้นชินที่จะอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าอ่ะ ถึงจะมั่นใจว่าคนแบบพี่น๊อตไม่ทำอะไรฉันแน่ๆ แต่ฉันก็แอบเกร็งอยู่เหมือนกันนะเพราะไม่สนิทกับพี่เขาเลย
"ขืนปล่อยไป มีหวังเธอโดนลากไปข่มขืนแน่ๆ ดูเธอแต่งตัวดิ..อ่อยเสืออ่อยจระเข้อ่ะ" พี่น๊อตพูดออกมา มันทำให้ฉันรีบมองสำรวจการแต่งตัวของตนเอง ซึ่งมันก็ไม่ได้โป๊สักหน่อย ก็แค่เสื้อนักศึกษารัดรูป กระโปรงทรงเอสั้นเลยเข่ามาเกือบสองคืบ แหวกข้างด้วยแค่นั้นเอง
"อ่ะ...นี้.." แล้วอยู่ๆพี่น๊อตก็ถอดเสื้อช็อปสีน้ำเงินเจ้มของเขามาส่งมาให้ฉัน ซึ่งฉันก็งงๆว่าเขาส่งมาให้ฉันทำไม
"คลุมไว้ส่ะ ไม่อยากมองมันเสียลูกตา" ฉันอ้าปากค้างทันทีเมื่อพี่น๊อตพูดออกมาแบบนี้แน่นอนว่ามันหมายถึงการแต่งตัวของฉัน เสียลูกตางั้นหรอ? หุ่นฉันนี้นางแบบเลยนะ...อิพี่ปากไม่ดี
"ชิ" ฉันจิปากใส่เขาแต่ก็ยอมรับเสื้อช็อปเขามา ก่อนจะสวมมันทับเสื้อนักศึกษา แต่... พี่เขาตัวใหญ่หรือฉันแต่งตัวโป๊จริงน่ะ เพราะพอฉันสวมมันปุ๊บมันปิดชุดนักศึกษาฉันมิดเลย เอาง่ายๆความยาวของมันยาวกว่ากระโปรงนักศึกษาของฉันอีก ส่วนแขนมันนี้ถึงศอกฉันเลยด้วย..พี่เขาตัวใหญ่แหละ
"แต่งตัวแบบนี้ก็น่ารักดี" ฉันตกใจรแบที่ล้านแปดเมื่ออยู่ๆคนหน้าตายก็พูดขึ้นมาลอยๆ
"พี่ชมหนูหรอ?" ฉันถามเขาขึ้น แต่ครั้งนี้เขาเงียบไปก่อนจะหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาเล่นอย่างไม่สนใจฉัน ชิ...ขี้เก๊กชะมัดเลย จากนั้นเราสองคนก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกเลย เพราะพี่น๊อตก็เหมือนคุยแชทกับใครบางคน ส่วนฉันก็นำไม้มาเขี่ยถนนเล่นอย่างคนไม่มีอะไรจะทำ เห้ออออ
อืดดดด อืดดดด [เสียงเรียกเข้า]
แล้วเสียงมือถือของพี่น๊อตก็สั่นขึ้น
"ว่าไงเฮีย"
(..............)
"ห๊ะ..แบบนั้นคงรอไม่ไหว"
(..............)
"เออๆงั้นฝากด้วยนะเฮีย"
แล้วพี่น๊อตก็วางสายก่อนจะหันมามองหน้าฉันอีก อะไรอีกเนี่ย..สรุปเขาจะมองหน้าฉันแล้วนิ่งแบบนี้ถึงเมื่อไรกัน
"ลูกน้องในอู่เฮียแกจะมาสามทุ่ม ตอนนี้ทั้งอู่ไม่มีใครว่าง" ห๊ะ.. นี้มันแค่ทุ่มนิดๆเอง แล้วจะให้นั่งรอจนถึงสามทุ่มอ่ะหรอ?
"มีอู่อื่นอีกไหมอ่ะ" ฉันถามเขาออกไปซึ่งพี่น๊อตก็ส่ายหน้า
"อู่อื่นคงปิดแล้ว " พี่น๊อตบอกฉัน เห้ออออออ จากนั้นพี่น๊อตก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะก้มมามองหน้าฉันอีก
"ป่ะกลับ...เดี๋ยวฉันไปส่ง" พี่น๊อตพูดขึ้น เดี๋ยวนะ ไปส่งงั้นหรอ?
"จะนั่งหน้าเอ๋ออยู่อีกนานป่ะ..จะกลับไหม"
"กะ..กลับๆ" ฉันรีบพยักหน้าก่อนจะพาร่างของตัวเองลุกขึ้นยืน คือแบบ.. ฉันก็คงรอไม่ไหวหรอกตั้งสามทุ่ม ดังนั้นฉันไม่มีทางเลือกอะไรมากมายนิ แล้วพี่น๊อตก็บอกให้ฉันล็อครถ ก่แนจะพาฉันเดินเข้ามาในคณะวิศวะ โห่ววว นี้คือครั้งแรกของการเหยียบคณะนี้ของฉันเลยนะ แต่คณะนี้กว้างกว่าคณะของฉันมากๆเลย กว่าจะเดินมาถึงที่ที่พี่น๊อตจอดรถ ก็ทำเอาขาฉันแทบลาก พอมาถึงรถพี่น๊อตก็จัดการขึ้นคร่อมมอไซต์
"มะ...มอไซต์" ฉันอุทานออกไปเมื่อรู้ว่ารถของพี่น๊อตคือมอไซต์บิ๊กไบร์ทสีดำสนิทหน้ากลัวก็ข่าวมันดังโครมๆว่าอุบัติเหตุส่วนใหญ่มาจากรถแบบนี้อ่ะ แล้วฉันจะเอาชีวิตอันน้อยๆไปฝากไว้กับเขาได้ไงกัน
"อะไรอีก" พี่น๊อตหันมาถามฉันพร้อมสายตาคมที่กำลังคิ้วขมวด
"นะ...หนู..ไม่เคยนั่งมอไซต์ อีกอย่างเดี๋ยวผมพัง หน้าพังอีกอ่ะ" ฉันรีบบ่นออกไปทันทีก็ทั้งชีวิตของฉันไม่เคยนั่งมอไซต์มาก่อนเลยนิ แล้วแน่นอนว่าฉันกลัว
"เธอจะเยอะไปไหนเนี่ยยัยหมวย ก็แค่ขึ้นๆมารึจะไม่กลับ" เขาถามฉันออกมาเสียงแข็ง มันทำให้ฉันยืนลังเล ใจก็อยากกลับแต่ก็ไม่แยากนั่งมอไซต์
"ถ้าไม่กลับก็อยู่นี้ละกัน" อ้าววว พูดจบเขาก็สตาร์ทรถทันที นี้เขาคิดจะทิ้งฉันเขาก็ทิ้งง่ายๆแบบนี้หรอ?????
"กะ...กลับ" เอาว่ะ ฉันไม่มีอะไรจะเสี่ยงกว่านี้ล่ะ อย่างน้อยกลับถึงคอนโดมันยังจะดีกว่าอยู่แบบนี้
"ก็ขึ้น" จากนั่นพี่น๊อตก็สั่งฉัน ผู้ชายอะไรสั่งๆๆๆๆๆๆอยู่ได้ ชิ ฉันค่อยๆยักที่เหยียบก่อนจะนั่งลงในท่าเบี่ยงข้าง คือกระโปรงฉันทรงเอไงนั่งคร่อมแบบเขาได้ที่ไหนกัน
"อ้ะ..." แล้วพี่น๊อตก็ยื่นหมวกกันน๊อคสีดำขนาดใหญ่มาให้ฉัน หื้มมม หนักชะมัดแถมหน้ากลัวอีก แล้วเขาใส่กันยังไงล่ะ....
"หนูใส่ไม่เป็น!!!"
"เธอนี้มัน....จริงๆเลยยัยหมวย" แล้วอิพี่น๊อตก็ทำท่าเอือมระอาใส่ฉันก่อนจะหันกลับมาสวมหมวกกันน๊อคให้ฉัน
........ เดี๋ยวนะ....ใจทำไมเต้นแรงแบบนี้... แค่เขาหันมาสวมหมวกกันน๊อคให้แถมสบตาฉันผ่านๆอีก ทำไมฉันถึงมีอาการแบบนี้ได้ ...อาการแบบนี้ฉันไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเรียกมันว่าอะไรน่ะ...
"อ๊ะ..เสร็จแล้ว...แล้วก็จับดีๆรถพี่มันแรง" เขายักคิ้วข้างซ้ายส่งให้ฉันหนึ่งทีก่อนจะหันกลับไปเขาเกียร์รถ ซึ่งมันกระตุกแรงมากจนฉันรีบจับเสื้อยืดสีดำของเขาไว้แน่นทันที นี้ฉันเลือกถูกแล้วใช่ไหมที่มากับเขาเนี่ย เอาจริงตอนนี้คือเกร็งไปทั้งตัวเลยกลัวตก กลัวไปหมด ก็ประสบการณ์ครั้งแรกที้ได้ซ้อนมอไซต์แถมมอไซต์ที่ซ้อนก็เป็นรถบิ๊กไบร์ทอีก แถมอิพี่น๊อตนี้พาขับชนิดที่ว่าลืมวัวควายไว้รึไงกันก็ไม่รู้ แน่นอนว่ามันหวาดเสียวทุกตอน ฮือออออ พระเจ้าช่วยลูกด้วย.
- ผู้เขียน
