ตอนที่ 5 พูดไม่หยุด

1545 คำ

“ว้าย!” เจด้าถึงกับร้องตกใจเมื่อเธอตั้งใจจะหันหลังวิ่งไปเทสีเพิ่มก็ต้องมาชนพายุที่เดินมาข้างหลังเธอจนเขานั้นล้มหงายหลังลงพื้นโดยมีเจด้านอนทับไว้แถมเนื้อตัวเขาตอนนี้ก็เปื้อนไปด้วยสีจากฝีมือเจด้าเรียบร้อย ส่วนพายุที่ตั้งใจจะเดินมาหาเธอก็ได้แต่แสดงสีหน้าเจ็บออกมาเมื่อโดนเจด้านั้นล้มทับตัวเขาเต็มๆ “ขอโทษค่ะๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เอ้า! คุณนั่นเอง” เจด้ารีบพูดขอโทษคนที่ตัวเองล้มทับด้วยความรู้สึกผิดแต่ก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าคนที่ตัวเองนอนทับไว้อยู่ก็คือคนหล่อที่ทำให้เธอนั้นมองไม่วางตาที่โรงอาหาร “ลุกออกไปสักที ฉันหนัก” พายุพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายเพราะเขาเจอเธอทีไรมักจะเจ็บตัวตลอด เมื่อได้ยินคำพูดของพายุ เจด้าก็รีบลุกออกจากตัวเขาแล้วช่วยพยุงแขนพายุขึ้นแต่ก็ต้องตกใจเมื่อพายุนั้นสลัดแขนออกจากมือเธอแล้วลุกขึ้นยืน เจด้าจึงลุกขึ้นยืนตามทันที “โอ้ยๆ เลอะหมดเลยพ่อหนุ่ม เสื้อขาวซะด้วย” ลุงยามพูดขึ้นด้วยความตกใจจนเจด้านั้นรู้สึกผิดที่ทำให้เสื้อนักศึกษาเขาเปื้อนสี “ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ เดี๋ยวฉันไปหาเสื้อมาให้เปลี่ยนนะคะ” เจด้าพูดขอโทษพายุอย่างรู้สึกผิด “ไม่เป็นไร รีบทาสีช่วยลุงจะได้เสร็จ เสื้อเดี๋ยวฉันไปหาเปลี่ยนเอง” พูดจบพายุก็แบมือมาหาเจด้า จนเจด้าถึงกับงงว่าเขาแบมือมาให้เธอทำไม “อะไรคะ” เจด้าถามพายุด้วยความสงสัย “เอาแปรงทาสีมา” พายุตอบกลับเจด้าสั้นๆ เสียงเรียบ เจด้าจึงยื่นแปรงทาสีให้เขาแล้วตั้งท่าจะไปหยิบแปรงทาสีอันใหม่แต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของพายุ “เธอไปกินข้าวแล้วค่อยมาทำ” พายุพูดขึ้นเสียงเรียบเมื่อเห็นเจด้าตั้งท่าจะไปหยิบแปรงทาสีอีกอัน “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวทาสีเสร็จค่อยกินก็ได้” เจด้าพูดกับพายุด้วยรอยยิ้มแต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อเห็นพายุมองมาที่เธอด้วยสายตาดุดัน “กินข้าวซะ รีบกินแล้วรีบมาช่วยทำ” พายุพูดเสียงดุใส่เจด้า แต่เจด้าไม่ได้มีท่าทีตกใจกลัวเสียงดุของเขาเลยแม้แต่น้อย “ฉันกินก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องตอบคำถามฉันสองข้อก่อน” “คำถามอะไร” พายุถามเจด้ากลับด้วยความสงสัย “คุณชื่ออะไรคะ” เจด้าเริ่มคำถามแรกขึ้นทันที เพราะเธอรู้สึกถูกชะตากับพายุเป็นอย่างมาก ยิ่งพายุมีท่าทีนิ่งๆ ไม่สนใจเธอยิ่งทำให้เธอชอบเขามากกว่าเดิม “ไม่ต้องรู้หรอก” พายุบอกปัดเจด้าไป เพราะคิดว่าไม่จำเป็นที่ต้องทำความรู้จักกัน “งั้นฉันไม่กิน ทำงานต่อดีกว่า” เจด้าพูดขึ้นด้วยสีหน้าชิวๆ แล้วก้มหยิบแปรงทาสีตั้งท่าจะเดินไปทาสีอีกจุดหนึ่งแต่ก็ต้องหยุดชะงักยิ้มกว้างขึ้นด้วยความดีใจเมื่อได้ยินคำพูดของพายุ “พายุ” พายุตอบชื่อตัวเองสั้นๆ เสียงเรียบเมื่อเห็นเธอไม่ยอมกินข้าว “แล้วเรียนคณะไหนคะ ปีไหนหรอคะ” เจด้าถามพายุอีกครั้งด้วยความอยากรู้ “วิทย์กีฬา ปีสี่” “เป็นรุ่นพี่หรอกหรอเนี่ย หนูชื่อเจด้านะคะ เรียนวิศวะคอม ปีสาม ว่าแต่...” “เธอถามครบสองข้อแล้ว ไปกินข้าว” พายุพูดตัดบทเจด้าทันทีเมื่อได้ยินเธอจะถามต่อ จนเจด้าถึงกับอ้าปากค้างกลางอากาศเมื่อเขาเดินไปทาสีโดยไม่สนใจเธอ แต่ก็เปลี่ยนมายิ้มกว้างขึ้นอย่างอารมณ์ดี “คนอะไรโคตรนิ่ง แต่ก็โดนใจ อิอิ” เจด้าพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแล้วนั่งลงกินข้าวด้วยความเร่งรีบเพราะอยากไปช่วยทาสีให้เสร็จเร็วๆ เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วเจด้าก็รีบมาช่วยลุงยามและพายุทาสีต่อทันที “พี่ไม่มีเรียนหรอคะ ถึงได้มาช่วยลุงยาม” เจด้าถามพายุขึ้นขณะที่ทั้งสองกำลังทาสีอยู่ เพราะอยากหาเรื่องชวนพายุคุย “ไม่มี” พายุตอบกลับสั้นๆ เสียงเรียบ “ใช่หรอคะ พี่โกหกรึเปล่า ถ้าไม่มีเรียนก็ต้องกลับบ้านแล้วสิ จะเดินมาทางตึกเรียนทำไมกัน” เจด้าถามพายุต่อด้วยความสงสัย “พี่พายุ พี่โดดเรียนมาใช่มั้ยคะ” “อยู่บ้านไม่มีเพื่อนคุยรึไง ถึงพูดไม่หยุด” พายุพูดใส่เจด้าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเมื่อเธอนั้นถามเซ้าซี้เขาไม่เลิก “ทำไมพี่รู้ งืออ หนูอยู่คอนโดคนเดียวเหงาปากมากเลย” พายุถึงกับส่ายหน้าเอือมระอาเมื่อได้ยินคำพูดของเจด้า เพราะเขานั้นตั้งใจพูดประชดเธอ แต่เธอกลับตอบเขาโดยไม่มีท่าทีโกรธเลยแม้แต่น้อย จึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรต่อแล้วก้มหน้าก้มตาทาสี “พี่คงจะไม่ชอบพูดกับใครสินะคะ” เจด้าถามพายุอีกครั้งด้วยรอยยิ้ม “อืม” พายุตอบเจด้าสั้นๆ โดยไม่ได้หันไปมองเธอ “ทำไมหรอคะ พี่พูดไม่เก่งหรอ” “อืม” “พูดไม่เก่ง แสดงว่าพี่ไม่ชอบความวุ่นวายใช่มั้ยคะ” “อืม” “แล้วเวลาอยู่ห้องเรียนพี่ก็เงียบๆ ไม่คุยกับใครเลยหรอคะ” “อืม” “ไม่รู้สึกอึดอัดหรอคะ ที่ไม่ค่อยคุยกับใคร” “ไม่” “แล้วพี่มีแฟนรึยังคะ” “เธอจะถามอะไรนักหนา ทาสีแบบเงียบๆ ไม่ได้เลยรึไง” พายุหยุดทาสีแล้วหันไปถามเจด้าด้วยความไม่พอใจเมื่อความอดทนเขาหมดขีดจำกัดแล้ว เขาพยายามตอบเจด้าอย่างไม่สนใจแต่เธอก็ไม่ละความพยายามถามนุ่นถามนี่เขาไม่เลิกจนคนที่ชอบความเงียบอย่างเขาถึงกับหมดความอดทน “พูดยาวได้สักที อิอิ นึกว่าจะอดทนได้นานกว่านี้ซะอีก โอเคๆ ค่ะ ไม่แกล้งแล้ว หนูจะไปทาสีทางนู้นต่อนะคะ” เจด้าพูดกับพายุด้วยรอยยิ้มแล้วเดินไปอย่างอารมณ์ดีเมื่อทำให้พายุยอมพูดยาวๆ กับเธอได้ ถึงจะเป็นประโยคที่ไม่พอใจก็ตามทำเอาพายุถึงถอนหายใจใส่เจด้าอย่างเอือมระอาเพราะเขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อนจึงพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองแล้วตั้งใจทาสีต่อจนผ่านไปสักพักพายุก็หันไปมองเจด้าเพราะไม่ได้ยินเสียงพูดของเธอ เมื่อหันไปมองก็เห็นเธอนั้นทาสีอย่างตั้งใจใบหน้าดูจริงจัง รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูมีฐานะอย่างเธอจะทำงานแบบนี้โดยไม่บ่นสักคำซึ่งเขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน ทางด้านเจด้าเมื่อรู้ว่าพายุกำลังจ้องมองเธออยู่ก็หันไปส่งยิ้มหวานให้จนพายุรีบหันหน้าหนีด้วยความตกใจทำเอาเจด้านั้นถึงกับหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างชอบใจเมื่อแกล้งเขาได้ พายุและเจด้าช่วยลุงยามทาสีฟุตบาทจนถึงบ่ายสองก็เสร็จ “เย้! เสร็จแล้ว ทันเวลาเลยค่าลุง” เจด้าพูดกับลุงยามด้วยความดีใจเมื่องานเสร็จก่อนเวลา “ขอบใจทั้งสองมากเลยนะที่มาช่วยลุง ไม่งั้นลุงคงทำไม่ทันแน่ๆ ไว้ลุงจะเลี้ยงข้าวตอบแทนนะ” ลุงยามพูดขอบคุณเจด้ากับพายุด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องเลี้ยงข้าวก็ได้ แค่ลุงดูแลความปลอดภัยให้นักศึกษาอย่างเราก็เป็นการตอบแทนแล้วค่ะ” เจด้าพูดกับลุงยามด้วยรอยยิ้ม ส่วนพายุก็ได้แต่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ไม่พูดอะไร “ขอบใจมากจริงๆ นะ งั้นลุงไปก่อนนะพ่อหนุ่มแม่หนู” “ค่า/ครับ” เมื่อคุยกันเสร็จลุงยามก็เดินไปทันที พายุก็ตั้งท่าจะเดินไปแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเรียกของเจด้า “เดี๋ยวก่อนสิคะพี่พายุ ไปเปลี่ยนเสื้อก่อนมั้ยคะ เดี๋ยวหนูออกไปซื้อเสื้อข้างนอกให้” “ไม่เป็นไร” พายุปฏิเสธเจด้าแล้วตั้งท่าจะเดินไปแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเจด้านั้นมากอดแขนเขาไว้ “นี่เธอทำบ้าอะไร ปล่อยฉันนะ” พายุพูดโวยวายใส่เจด้าด้วยความไม่พอใจเมื่อเขาสลัดแขนยังไงเธอก็ไม่ยอมปล่อยแขนออก “หนูไม่ปล่อยจนกว่าพี่จะยอมไปเปลี่ยนเสื้อกับหนูค่ะ” “ปล่อยฉัน” พายุพูดเสียงดุใส่เจด้าด้วยความไม่พอใจ “ไม่ปล่อยค่ะ” เจด้าพูดตอบพายุพร้อมกับกอดแขนเขาไว้แน่นกว่าเดิมอย่างไม่ยอม “ฉันบอกให้ปล่อย” “ไม่ปล่อยค่ะ ว้าย...อุ๊บ” เจด้าที่กำลังดื้อไม่ยอมปล่อยพายุก็ต้องตกใจเมื่อเขานั้นพยายามออกแรงจับแขนเธอออกจนเธอนั้นต้องขยับตัวไปชิดเขามากกว่าเดิมแต่ขากลับไม่รักดีสะดุดขาเขาจนทำให้ทั้งสองเสียหลักล้มทั้งคู่และตัวเธอก็เป็นฝ่ายล้มทับเขาอีกตามเคยแถมตอนนี้ปากเธอยังไปประกบกับปากเขาอย่างไม่ตั้งใจอีกด้วย

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more