ธีรยา ยั่วรัก

โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ป้าพิไรถึงโรงพยาบาลแล้ว หมอได้เอ็กซ์เรย์ขาเเล้วมีข้อเท้าพลิกข้อเข่าเคล็ด หมอจึงให้นอนโรงพยาบาลดูอาการจนกว่าจะเีขึ้นนั่นเอง "แม่โดนรถชน! แม่ตอนนี้แม่อยู่โรงพยาบาลไหนแม่ แม่"ปลายสายละล่ำละลักด้วยความเป็นห่วงแม่อย่างที่สุด "ไอ้ยาแกใจเย็นเย็น ข้าไม่ได้เป็นอะไรมากเคล็ดขัดยอกเฉยเฉย คู่กรณีก็ใจดีพามาส่งโรงพยาบาล ค่าใช้จ่ายเขาก็ออกให้ แกจะโวยวายทำไม" ธีรยาสาวน้อยหน้าใสวัยกระเตาะเธอเพิ่งเรียนมหาลัยวิทยาลัยปีหนึ่ง อารมณ์เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะสักเท่าไร เวลาเกิดเรื่องอะไรป้าพิไรจะคอยห้ามปรามอยู่เรื่อยเรื่อย ธีรยาเป็นเด็กขยันทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนมาตั้งแต่เด็ก จนป้าพิไรยอมรับในตัวเธอ เธอทำทุกอย่างตั้งแต่เด็กเสริฟ สาวเชียร์เครื่องดื่ม หรือแม้กระทั่งพริ้ตตี้แสนสวยรายได้ดีที่สาวสวยนิยมทำกัน "งั้นเดี๋ยวหนูไปหาแม่ที่โรงพยาบาลนะ " "อ้าวแล้ววันนี้เอ็งไม่ต้องไปทำงานรึ" "งดก่อนแม่สักสองสามวัน..เดี๋ยวโทรไปลาเขาก่อน" "ตามใจเอ็ง" ธีรยานั่งแท็กซี่มาที่โรงพยาบาลด้วยความรีบร้อนเธอเป็นห่วงแม่ยิ่งกว่าอะไรดี พิมุกต์ ชัชวาลโสภณ หนุ่มใหญ่วัย45ปีจบแพทย์เฉพาะทางด้านศัลยกรรมมาได้หลายปีแล้วตั้งแต่เรียนจนจบมาในหัวมีแต่คำว่างานและงานตำแหน่งพ่วงท้ายของเขาคือเจ้าของโรงพยาบาลแห่งนี้นั่นเอง วันนี้เขาพาป้าพิไรมาส่งแล้ว ขอตัวไปทำธุระต่อฝากพยาบาลและหมอที่โรงพยาบาลดูแลแทน "แม่เป็นไงบ้าง..หนูเป็นห่วงแม่แทบแย่กลัวแม่จะหัวร้างช้างแตกขึ้นมาหนูจะทำยังไง" "ไอ้ยา แกใจเย็นข้ายังไม่ตายโว้ยยังอยู่บ่นแกได้อีกนาน" "แม่ก็.."ธีรยาคลายกังวลลงได้บ้าง สามวันผ่านไป "แม่คู่กรณีแม่นี่ใคร ไม่เห็นโผล่หัวมาให้เห็นหน้าบ้างเลยนะ หนูมาเฝ้าแม่ก็ตั้งสามคืนแล้วเนี่ย" ในขณะที่เธอกำลังนินทาเขาอยู่นั่นเอง เสียงฝีเท้าเดินมาเยี่ยมคนไข้เป็นหมอกับพยาบาลกำลังเดินมาที่ห้องป้าพิไรนั้นเอง "เป็นไงบ้างครับคุณป้าพิไร ผมหมอพิมุกต์นะครับ คู่กรณีของคุณป้าที่ขับรถชนวันนั้น ดีขึ้นรึยังครับ" ธีรยาเงยหน้ามองคนที่แนะนำตัวว่าเป็นหมอคู่กรณีของแม่เธอ พิมุกต์รูปร่าวสูงโปร่งคิ้วโค้งรับกับหน้าอย่างเหมาะเจาะ จมูกโด่งเป็นสันดูออกว่าเกิดจากธรรมชาติสร้างมา ผิวขาวสมกับบุคลิกหมอจริงจริง เธอเผลอมองเขาอยู่นานจนคนที่ถูกมองเริ่มรู้สึกตัวเริ่มหันมามองหน้าเธอ เธอก็เลยแก้เก้อด้วยการคุย "คุณนั่นเองที่ขับชนแม่ฉัน ทำไมเพิ่งมาวันนี้ฉันมาเฝ้าแม่สามวันแล้วคุณเพิ่งโผล่มา" "คุณคือ" "ลูกสาวป้าพิไรไง"ธีรยาลอยหน้าลอยตาใส่หมอพิมุกต์อย่างไม่เกรงใจท่าทางออกไปทางแนวอวดดีด้วยซำ้ เขาหันไปมองใบหน้าน้อยน้อยที่อ่อนเยาว์สะดุดตานั้นแต่คำพูดคำจา ช่างฉะฉานไม่กลัวใครเกินวัยเสียจริงจริง ถ้าเป็นลูกหลานจะตีก้นเสียให้เข็ด "ผมรับผิดชอบทุกอย่างจนคุณป้าจะหายจ่ายเงินชดเชยให้ด้วยระหว่างพักรักษาตัวที่นี่ คุณไปทำงานได้เลย ผมจะให้พยาบาลพิเศษมาดูแลแทนคุณเอง" "ก็ยังดี..ยังพอรับได้อย่างงี้ค่อยคุยกันได้หน่อย"เธอก็ยังคงความลอยหน้าลอยตาต่อ "สงสัยอะไรอีกไหมครับ" "ก็ไม่นะ.." "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับมีอะไรโทรหาผมเบอร์นี้ ได้ตลอด" ธีรยาเอื้อมมือรับไปอย่างเสียไม่ได้ เขายื่นให้เธอแล้วยิ้มยิ้มในความทำหน้าปนะชดประชันนั่นเอง "งั้นวันนี้หนูไปทำงานนะแม่ แม่อยู่กับพยาบาลก็แล้วกัน หนูไปก่อนละแม่" แล้วเธอก็รีบร้อนเดินออกไปอย่างรวดเร็ววันนี้เธอรับงานเชียร์เครื่องดื่มที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งไว้ต้องรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวให้ทันเวลางานเข้างาน ที่บ้านเพื่อนหมอพิมุกต์ "เฮ้ย..พิมุกต์ ว่างไหมวันนี้วันเกิดเพื่อนจำได้ไหมหรือทำแต่งานจนลืมเพื่อนไปแล้ว" "เออใช่..ขอโทษทีวะเพื่อน เพื่อนลืมสนิทเลย" "มาฉลองกันหน่อยสินานทีนะ ร้านนี้เดี๋ยวส่งพิกัดให้ ตามนี้นะเพื่อนแล้วเจอกัน" "โอเคร เจอกัน" ร้านอาหารที่หมอพิมุกต์กับเพื่อนนัดกันไว้ "เฮ้ย..พิมุกต์ ไม่เจอกันนานยังหล่อเท่ห์เหมือนเดิมเลย ขวัญใจสาวสาวในโรงพยาบาลสิแก แต่เมื่อไรแกจะมีเมียเป็นตัวเป็นตนสักทีนะ หรือจะให้เพื่อนหาแบบแซบแซบให้จนลืมอาชีพหมอไปเลย" "แกก็บ้า ก็มันยังไม่ถูกใจนี่นา ก็อยากจะมีครอบครัวเหมือนกันแหละ ส่วนนายสบายดีนะ" "เราสบายดีจนลูกเราโตหมดแล้ว นายรีบมีเร็วเร็วเถอะ เมียนะ" "อาชีพบังคับนะ ทั้งทำงานและบริหารไม่มีเวลาเงยหน้ามองใครเลย" "โอเคร เดี๋ยวก็เจอถ้าฟ้าเหวี่ยงมาให้เจอกัน" ขณะที่หมอพิมุกต์คุยอยู่คมสันต์เพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนอยู่นั้นเขาก็เห็นหญิงสาววัยรุ่นร่างบางตัวน้อยกะทัดรัดขนาดกำลังเหมาะมือ เดินผ่านไปแว้บแว้บจนต้องหันไปมองซ้ำ "เอ..ตาเราฝาดรึเปล่าเหมือนยัยเล็กพริกขี้หนูลูกสาวป้าพิไรเลย แต่งตัวซะเป็นสาวเกินวัยจริงจริง" เกินวัยของหมอพิมุกต์คือ อวบอัดไปทุกสัดส่วนสะโพกหน้าอกหน้าใจ มันช่างดูจะเต็มไม้เต็มมือไปหมด "เฮ้อ..เราแอบคิดทะลึ่งแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยหรือเราจะร้างจากการไม่มีใครมานานพอเจอเด็กสาวแต่งตัวยั่วยวนหน่อยของก็ขึ้นซะแล้ว" แล้วหมอพิมุกต์ ก็สลัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัวโดยเร็วหันมาดื่มกับเพื่อนต่อ "น้องครับน้องคนนั้นนะ"คมสันต์เรียกธีรยาที่กำลังเดินผ่านมาพอดี "รับเครื่องดื่มเพิ่มหน่อยครับ" ธีรยาหันไปเจอพิมุกต์พอดี ตาที่กลมโตค้อนขวบไปที่เขาอย่างแรงจนคนถูกค้อนมองด้วยสายตาที่สวนทางกับตากลมโตคู่นั้น "อย่ายั่วโมโหผมนะสาวน้อย"เขาคิดในใจ "อ้าวหมอดื่มเป็นเหมือนกันหรือคะ นึกว่าฉีดยาผ่าตัดเป็นอย่างเดียว" "ฉีดยาถนัดครับ..อยากลองสักเข็มไหมเข็มโตโตเลย " ไม่ว่าความหมายมันคืออะไรธีรยาก็หน้าแดงไว้ก่อนไม่คิดว่าหมอที่มาดนิ่งนิ่งจะยิงมุขให้เธอเขินขึ้นมาได้ "เอาไว้ฉีดให้คนที่บ้านเถอะ หมอบ้า" ปากน้อยบ่นอุบอิบ รับกับขนตาที่กระพริบชึ้นลงเพราะความหงุดหงิดใจตามประสาวัยรุ่นใจร้อนนั่นเอง หมอพิมุกต์มองตามเธอ เขาโลมเลียเธอด้วยสายตาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน สัดส่วนของเด็กน้อยมันช่างยั่วใจหมอหนุ่มเช่นเขาเหลือเกินความรู้สึกนี้มันเริ่มกลับมาอีกครั้งแสดงว่าไฟเขายังไม่มอดไหม้ไปซะทีเดียว #หมอหล่อ#หมอมีอายุกับเด็กสาว#หมอหลงเด็ก#เด็กยั่วหมอ