ดวงใจทศกัณฐ์ #ทศกัณฐ์นที 18+

วันจัดเตรียมงาน ช่วงเวลาที่แสนวิเศษของชีวิตที่ใครหลายคนต่างคิดไม่ถึง ขนาดตัวของผมเองก็ยังตกใจในตอนแรกที่รู้เพราะไม่คิดว่าจะมีโอกาสดีแบบนี้เหมือนคนอื่นเขา นั่นคือการจัดพิธีวิวาห์ของงานแต่งตัวเอง ถึงแม้จะทำใจมาแล้วหลายวันแต่ผมกลับยังคงตื่นเต้นเหมือนวันแรกที่โดนขอแต่งงานกลางสวนสาธารณะ ความรู้สึกยังคงเดิมไม่หายไปไหน นึกถึงเรื่องในวันนั้นใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นอีกครั้ง ฮื่อออ เขินเป็นบ้า... พนักงานของโรงแรมร่วมถึงญาติผู้ใหญ่ต่างพากันชุลมุนวุ่นวายกับการเตรียมข้าวของในงาน รวมไปถึงของชำร่วยสำหรับแขกที่มาร่วมงาน “นที มึงมายืนยิ้มบ้าทำไมตรงนี้” เสียงตะโกนเรียกมาตั้งแต่ประตูทางเข้า เป็นเสียงที่คุ้นเคยมาตั้งแต่สมัยเด็ก มันเป็นเสียงของอิ่มเอมเพื่อนผมสมัยประถม เราสองคนเติบโตและผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน อิ่มเอมเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของผม เราสองคนสนิทกันมาก ไม่ว่าจะมีเรื่องเดือดร้อนอะไรเราสองคนต่างคอยช่วยเหลือและดูแลกันอยู่เสมอ “กูเดินตามหามึงทั่วงานเลย ที่แท้มาอยู่ห้องเก็บของ แล้วนี่เป็น’ ไรวะ ยืนเหม่ออย่างกับคนเมา นึกคิดเพ้ออะไรอยู่” อิ่มเอมว่า ยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดมันก็บ่นผมไปแล้วชุดใหญ่ ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนผมคงคิดว่ามันเป็นพ่อคนที่สองของผมแน่ ๆ “บ่นเก่งจริงนะพ่อคุณ” “มันน่าบ่นไหมล่ะ โทร’ หาแต่กลับปิดมือถือ กูก็อุตส่าห์เป็นห่วงนึกว่าเกิดอะไรขึ้น เลยรีบวิ่งตามหามึงทั่วงาน ร้อนจนเหงื่อเปียกเสื้อกูหมดแล้วเนี่ย” อิ่มเอมยืนบ่นตามประสาของมัน ผมเลยปล่อยให้มันพูดไปอย่างนั้น อีกมือหนึ่งผมยื่นแขนไปหยิบกระดาษทิชชูบริเวณโต๊ะข้าง ๆ เพื่อเอามาซับเหงื่อบนหน้าของเพื่อนสนิท “เออ เช็ดตรงนั้นด้วย” “ทราบแล้วคร้าบ คุณพ่อ” ผมพูดจาหยอกเย้ามันเล็กน้อย “เดี๋ยวเถอะมึง...กวนตีนนักนะ” อิ่มเอมเป็นคนตัวสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าเซนติเมตรซึ่งสูงเท่ากับผมพอดี แต่กลับขนาดตัวต่างกันมาก อิ่มเอมมีขนาดตัวที่หนาเพราะมันชอบฟิตหุ่นอยู่สม่ำเสมอแต่ไม่ถึงกลับตัวหนาเหมือนกับนักเพาะกายนะ ส่วนผมเองก็ไม่ถือว่าผอมบางอะไรมากมาย คิดว่าหุ่นน่าจะตามมาตรฐานของคนทั่วไปนี่แหละ ซึ่งผมเป็นคนที่ผิวขาวกว่าอิ่มเอมนิดหน่อยเพราะไม่ชอบออกแดด “ทุกคนอยู่ห้องนั่นหมดใช่ไหม” ผมว่า “ใช่ เขาอยู่ห้องโถงใหญ่กันหมด เหลือมึงคนเดียวเนี่ย” มือของเพื่อนสนิทลากแขนผมไปพร้อมกับบ่นผมไปตลอดทางเลยครับ จะว่ามันก็ไม่ได้ อิ่มเอมมันคอยดูแลผมมาตลอด ถึงจะบ่นเก่งแต่ก็นับว่าเป็นเพื่อนที่ดีมากเลยครับ ภายในงานถูกตกแต่งด้วยดอกไม้หลากหลายชนิด รวมถึงของตกแต่งสวยงามอื่น ๆ มากมาย ข้าวของส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่ผมกับทศชอบทั้งนั้น ถึงจะเป็นของที่ผมชอบเยอะกว่าก็เถอะ จะทำไงได้ ทศบอกว่าอยากให้ผมมีความสุขที่สุดในวันงานแต่งนี้ เจ้าตัวเลยจัดเต็มเพื่อผมโดยเฉพาะ “มาแล้วเหรอตัวเล็ก” เสียงเรียกมาทางด้านหลัง เป็นเสียงที่คุ้นเคยและได้ยินเป็นประจำทุกวัน นั่นคือเสียงของทศ แฟนหนุ่มของผมที่ปัจจุบันกำลังจะแต่งงานด้วยกันครับ แหะ ๆ บ้าจริง...ผมเขินอีกแล้วครับ เวลาแนะนำตัวทศทุกครั้ง ผมก็จะเผลอยิ้มออกมาเสมอ ยิ่งบอกว่าเป็นแฟนกันนะ ผมยิ่งเขินมากจนหน้าเกือบแดงทุกครั้ง เพราะทศคือแฟนคนแรกของผมครับ /// ผมกับทศเราอายุเท่ากันนะครับ แต่เจ้าตัวชอบเรียกผมว่า ‘ตัวเล็ก’ เป็นชื่อเรียกที่ผมชอบนะครับ ฟังแล้วรื่นหูดี ส่วนตัวผมก็เรียกทศกลับว่า ‘ยักษ์’ เพราะชื่อทศย่อมาจาก ‘ทศกัณฐ์’ ที่เป็นยักษ์ “อือ มาแล้ว ยักษ์รอนานไหม” ผมว่า คนตัวสูงกว่าไม่ตอบอะไร เพียงแต่ส่งยิ้มมีเสน่ห์มาที่ผม แล้วเดินมาจับผสานมือของผมเอาไว้ เราเดินชมผลงานกันอยู่สักพัก “เป็นไง ตัวเล็กชอบหรือเปล่า” “ชอบสิ ชอบมากกกเลย” ผมพูดพร้อมกับลากเสียงยาว ๆ “หึ...หมั่นไส้ อย่าน่ารักเยอะสิ หวงนะ” ทศพูดพร้อมกับเอามืออีกข้างที่ว่างอยู่มาลูบหัวของผมอย่างเอ็นดู และใช่ครับ ทศค่อนข้างหวงผมมาก เวลาไปไหนด้วยกันทศมักจะแสดงอาการหึงผมทุกครั้งที่เจอผู้คน หรือแม้กระทั่งครอบครัวผมด้วย... แต่ไม่ได้ถึงขั้นน่ารำคาญ หรือจุกจิกเกินขอบเขตนะครับ ทศเขาค่อนข้างใส่ใจความรู้สึกผมทีเดียว คู่อื่นผมไม่รู้นะครับว่าเป็นยังไง แต่สำหรับเราสองคนถือว่าทะเลาะกันน้อยมาก จนคนรอบข้างทักท้วงว่าเคยทะเลาะกันบ้างไหม ผมก็ตอบเหมือนเดิมตลอด ไม่ครับ...ไม่เคย คงเพราะใช้เหตุผลและพูดคุยมากกว่า “นที ทศลูก ทุกอย่างใกล้ลงตัวแล้ว ไม่ไปพักผ่อนกันเหรอ ไหนพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้ามาทำพิธีที่บ้านแม่อีก ระวังจะเพลียเอานะ” น้ำเสียงนุ่มนวลของหญิงวัยกลางคนกล่าวทักผม และทศที่ยืนดูสถานที่กันอยู่ นั่นคือเสียงของแม่ผมเองครับ ท่านก็มาช่วยงานของพวกผมด้วย ไม่ใช่แค่แม่นะครับแต่เป็นทุกคนที่บ้านต่างพากันมาช่วยงานหมดทุกคน “นั่นสิ ไปพักกันเถอะไป เดี๋ยวพ่อดูงานต่อให้เอง” พ่อผมพูดเสริมขึ้น “ไม่เป็น‘ไรเลยครับคุณพ่อ คุณแม่ แค่นี้สบายมากครับ เชิญคุณพ่อกับคุณแม่ไปนั่งพักก่อนดีกว่า อุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกล มาครับผมพาไป” ทศว่า ทศเขาพาพ่อแม่ผมไปนั่งพักเรียบร้อยแล้วครับ ส่วนผมก็เดินชมดอกไม้ในงานต่ออย่างตื่นเต้น ผมตื่นเต้นจนลืมความรู้สึกเหนื่อยไปเลย ไม่แปลกหรอกครับ งานแต่งของผมทั้งทีนี่นา ถึงจะมีความสุขมากแค่ไหนก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับวันพรุ่งนี้ มันจะเป็นวันที่สูบพลังผมมากที่สุด เพราะผมต้องเข้าวิวาห์สองสถานที่พร้อมกัน ที่แรกคือบ้านต่างจังหวัดของผมเอง และอีกทีก็เป็นโรงแรมแห่งนี้ ตามจริงจัดแค่สถานที่เดียวก็ได้นะครับแต่ทศเขาขอไว้ บอกว่าอยากจัดที่นี่ด้วย อ่า...ลืมบอกไปเลยว่าผมกับทศเรานับถือคนละศาสนากันนะครับ ทศเขาอยากให้จัดทั้งสองศาสนาเลยครับ “นที!” อิ่มเอมมันตะโกนเรียกผม “อ้าว ว่าไงมึง จะกลับแล้วเหรอ” “มึง...กูขอกลับก่อนนะ คนที่บ้านโทร.ตามว่ะ” “โชคดีมึง ขอบใจมากนะเว้ยสำหรับวันนี้” ผมพูดขอบคุณมัน “เออ ๆ เจอกันพรุ่งนี้มึง” มันบอกลาพร้อมเดินออกไปทันที สงสัยมันจะรีบกลับมาก เดินสับเท้าเข้าลิฟต์อย่างเร็ว พนักงานโรงแรมตกใจที่เห็นอิ่มเอมเดินผ่านหน้าพวกเขาไป ผมเดินสำรวจสถานที่จนพอใจ เดินกลับมาหาทศที่เหมือนจะยืนรอผมอยู่ไม่ไกลพร้อมกับในมือถือแก้วใส่น้ำบางอย่างไว้ “น้ำมะนาวครับตัวเล็ก” “ขอบคุณครับ” ใส่ใจผมขนาดนี้ จะหนีไปไหนพ้น... “ยักษ์จะกลับเมื่อไหร่” ผมว่า เริ่มง่วงแล้วสิ พลังงานผมกำลังลด “หึ ง่วงแล้วเหรอคนเก่ง” ทศจ้องหน้าผมพร้อมอมยิ้มเล็ก ๆ ผมก็อยากจะส่งยิ้มกลับนะครับ แต่ความง่วงมันมากกว่าจนรู้สึกล้า “อือ...” “ฮ่า ๆ เอาสิ” ทศยิ้มขำออกมาเล็กน้อย “ก่อนกลับไปแวะไหว้ลาพวกผู้ใหญ่กัน” “ครับ” 17 : 30 น. [เสียงโทรศัพท์] “ว่าไงมึง” [นที พรุ่งนี้กูจะเข้าไปหาตอนตีห้านะ] เสียงเพื่อนสนิทโทร.มาแจ้งเวลานัดผม “โอเค ใกล้เวลากูเปิดประตูไว้รอ” [มึงบอกสถานที่พวกช่างแต่งหน้ารึยัง] “เออ บอกแล้ว” จะให้ลืมได้ยังไงละครับ มันพูดกรอกใส่หูย้ำผมสามสี่รอบ ลืมก็บ้าแล้ว [ดี ๆ แล้วนี่ทำ ‘ไรอยู่วะ] “กำลังทำมื้อเย็น ทศบ่นว่าหิว” [หวานกันจริงนะ คนโสดอิจฉาเว้ยยย] เสียงตะโกนลั่นออกมาทางลำโพง ดูเหมือนจะมีเสียงอื่นแทรกมาติด ๆ เป็นเสียงของแม่ไอ้อิ่มเอมที่กำลังตะโกนบอกมันว่าเสียงดัง [ซวยละ แม่ด่ากู] “สมควร เสียงดังเกินเหตุมึงอะ” [แค่นี้ก่อนนะมึง แม่กูเรียกแล้ว] “อืม” ผมว่างสายแล้วก้มหน้าทำอาหารต่อ ผมที่มัวแต่ชิมอาหารอยู่ตรงหน้าไม่ทันได้ระวังตัว พรึ่บ อ้อมแขนหนาโอบกอดเข้าทางด้านหลังบวกกับกลิ่นกายประจำตัวที่คุ้นเคย เป็นกลิ่นกายที่ผมชอบมาก เพราะทุกครั้งที่ได้กลิ่นกายนี้ผมจะรู้สึกปลอดภัยอยู่เสมอ นั่นคือเจ้ายักษ์ของผม... “เมื่อกี้คุยกับใครครับ” ทศถามผม ทศก้มหน้าลงมามุดคอผมเชิงอ้อนเหมือนลูกสุนัขที่กำลังอ้อนเจ้านายเลยครับ ถามแบบนี้ คงหวงตามเคยสินะพ่อคุณ “คุยกับอิ่มเอมน่ะ” ผมว่า “อ่อ...” “ยักษ์เข้ามาพอดี ยกจานออกไปได้เลย” “ทราบครับผม” ฟอดดด! “อื้อ หอมแรงจังนะ” “ฮ่า ๆ ๆ มันเขี้ยวครับ” โต๊ะอาหาร “จริงสิ ที่ทำงานเขาจะจัดงานฉลองไหม ที่ยักษ์ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้า จัดจริงใช่ไหม” ปกติคนที่ได้เลื่อนตำแหน่งมักอายุประมาณสามสิบขึ้นไป แต่ยักษ์เป็นคนเก่งและขยันมาก ไม่แปลกใจเลยที่ได้เลื่อนตำแหน่งทั้งที่อายุยังไม่เยอะเท่าไหร่ “เห็นบอกว่าจัดนะ” ทศว่า “วันไหนเหรอ” ผมถามต่อ “สัปดาห์หน้าครับ ตัวเล็กอยากไปด้วยรึเปล่า” “คนนอกเข้าได้ใช่ไหม” “พาเข้าได้เฉพาะตำแหน่งหัวหน้างานขึ้น ระดับพนักงานทั่วไปเขาไม่อนุญาต ตัวเล็กอยากไปไหม ยักษ์จะได้บอกเขาเตรียมที่นั่งไว้ให้” “ไม่ดีกว่า...กลัวทำงานเลี้ยงกร่อย เข้าหาคนไม่เก่งด้วย” ได้ยินมาว่าเจ้านายของทศเขายังไม่เปิดกว้างเรื่องความหลากหลายทางเพศเท่าไหร่นัก เพราะหัวโบราณด้วยส่วนหนึ่ง แต่ไม่ถึงกับอคติหรือแสดงออกว่ารังเกียจนะครับ เขาแค่ไม่เข้าใจเฉย ๆ ที่ทำงานของทศก็มีหลายคนที่เป็นเพศทางเลือกเหมือนผม ถึงจะไม่กล้าเปิดเผยตัวแต่ก็พอมองออก ความจริงผมอยากไปนะครับ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจจะเกิดหรือไม่ก็ตามในอนาคต ผมควรหลีกเลี่ยงที่จะไปดีกว่า “ตามใจตัวเล็ก ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่บอกยักษ์นะ” “อือ” ผมกับทศไม่พูดอะไรต่อ ต่างพากันทานอาหารสลับกับตักกับข้าวให้กันและกันบ้างตามปกติที่ทำทุกวัน ผมเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อชำระล้างร่างกายเสร็จหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ทศเขาเห็นผมอาบน้ำเสร็จ เจ้าตัวเดินเข้าไปอาบน้ำทันทีพร้อมผ้าเช็ดตัวพาดไหล่ ผมเงยหน้าส่องกระจกเล็กน้อยก่อนจะทาครีมบำรุงบนใบหน้าต่อด้วยแขนและขา ความจริงผมไม่ใช่ผู้ชายเจ้าสำอางหรอกครับ เป็นเพราะอายุที่เพิ่มขึ้น ผมกำลังอายุเข้าเลขสามแล้ว อิ่มเอมมันเลยแนะนำให้ผมใช้ของพวกนี้จะได้ดูอ่อนวัยขึ้น แกร๊ก ทศเดินออกมาจากห้องน้ำบึ่งตรงมาทางผม “ตัวเล็กเช็ดผมให้ยักษ์หน่อย” โถ พ่อคุณ เห็นรีบออกมานึกว่ามีเรื่องเดือดร้อนอะไร ผมจับให้ทศนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิมที่ผมนั่ง หยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนค่อย ๆ เช็ดลงที่ศีรษะของคุณชายทศ สุดหล่อของผม เฮ้อ...หล่อ หล่อมากจริง ๆ ผู้ชายที่ดูดีมีเสน่ห์แบบทศ เหมือนผมฝันไปเลยครับ ไม่คิดไม่ฝันว่าเราสองคนจะลงเอยกันได้ ทศเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมมากครับ ครอบครัวก็มีหน้ามีตาในสังคม ถ้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน...ผมคงคิดว่าเขาเป็นพวกดาราอะไรทำนองนั้น ทศเป็นผู้ชายที่ใบหน้าหล่ออย่างกับพวกดาราเกาหลี อาจเพราะมีเชื้อสายจีนด้วยผิวพรรณเลยดูขาวมีออร่า เพราะต้นตระกูลของทศผิวขาวทุกคน ดวงตาสีน้ำตาลเข้ม รอยยิ้มมีเสน่ห์น่าหลงใหล สมบูรณ์แบบจริง ๆ “คิดอะไรอยู่ครับ ยิ้มมีความสุขเชียว” ทศเอ่ยถามขึ้น บ้าจริง ผมเผลอยิ้มออกมาอีกแล้ว “เปล่า...ไม่มีอะไรหรอก อะ เช็ดผมเสร็จพอดี” ผมยื่นผ้าเช็ดตัวให้ทศ ทศรู้หน้าที่ หยิบผ้าเช็ดตัวจากมือผมและเอาไปต่างที่ระเบียงเสร็จแล้วเดินกลับเข้ามาพร้อมดึงผมเข้ามานอนกอดซบอกเอาไว้ “พรุ่งนี้แล้วนะ ตัวเล็กพร้อมไหม” “พร้อม แต่กังวลด้วย ตื่นเต้นที่สุดในชีวิต” “หึ ๆ ยักษ์ตื่นเต้นเหมือนกัน ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ยักษ์เฝ้ารอมานานมาก สุดท้ายเราก็ทำมันได้สักทีนะ ยักษ์ยังจำวันที่ขอตัวเล็กแต่งงานได้อยู่เลย” “จำได้เหมือนกัน...ยังจำความรู้สึกนั้นได้ดีเลย” “ยักษ์มีความสุขมากตอนที่ตัวเล็กตอบตกลง” ฟอดดด “อื้อ มีความสุขเหมือนกัน” “รักนะครับตัวเล็กของยักษ์” “รักนะ...เจ้ายักษ์ของตัวเล็ก” “รีบนอนดีกว่าเนอะ พรุ่งนี้เราต้องรีบไปบ้านตัวเล็กแต่เช้าตรู่” “งั้น...ฝันดีนะเจ้ายักษ์” “ฝันดีเช่นกันครับ”