วิวาห์รักจอมร้าย

มาธวีชักจะรู้สึกว่าอาการของตัวเองเริ่มไม่ไหวมากขึ้นทุกที... เธอพะอืดพะอม อยากอาเจียนในทุกเช้า ร่างกายอ่อนเพลีย สมองไม่ฉับไวอย่างที่เคย แรกเริ่มเธอคิดว่าที่ตนเองมีอาการอย่างนี้อาจจะเป็นเพราะเธอเครียดหนักก็เป็นได้ ทว่าเมื่อย้อนกลับไปคิดถึงสาเหตุที่ทำให้เธอเครียดนั้น ใครบ้างจะไม่เครียดหนักอย่างเธอ อาการนี้ดำเนินมาเป็นสัปดาห์กระทั่งไม่กี่วันก่อน เธอถึงได้เอะใจอาการของตัวเอง มันไม่ใช่แค่ความเครียดแล้ว ถ้าคิดถึงความเป็นไปได้ เพราะมันมีอะไรอย่างอื่นประกอบกันเข้ามา และในที่สุดสิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นจนได้ ‘ท้อง...’ พอคิดถึงสิ่งนั้นแล้ว เธอก็ได้แต่สะท้อนใจ ตัวชา และหวาดกลัวกับอนาคตของตนเองเสียจนพูดอะไรไม่ออก พร้อมกับตำหนิตัวเองที่ประมาทอย่างโง่ๆ เพราะคิดว่าเขาป้องกัน แถมยังหน้าบาง กลัวและอายที่จะไปซื้อยาคุมฉุกเฉินเพื่อป้องกันตัวเองอีกชั้น ก่อให้เกิดความผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่านับตั้งแต่คืนนั้น คืนนั้นเป็นค่ำคืนของความผิดพลาด...เขาเมา มันเลยเกิดเรื่องขึ้น เธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะจดจำเรื่องในคืนนั้นได้หรือไม่ ทว่าเมื่อเขาไม่พูด เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เศรษฐกิจแบบนี้ ต่อให้ใช้ชีวิตตัวคนเดียวไร้พ่อขาดแม่อย่างเธอก็ใช่ว่าจะยอมให้ตัวเองตกงานได้ง่ายๆ มาธวีจึงทำเหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น ที่ทำได้ในช่วงเวลาหลังจากนี้คือพยายามหลบเลี่ยงหนีหน้า ‘เขา’ ให้มากที่สุด แม้ว่าจะทำอย่างนั้นไม่ค่อยได้ก็ตาม เพราะเธอกับ ‘เขา’ มีสถานะเป็นเจ้านายกับผู้ช่วยเลขาฯ ยากจะหลบหน้าเขาได้จริงๆ! ทว่าถึงอย่างนั้น กว่าสองเดือนที่คลาดกับเขาเพราะเขาจำเป็นต้องเดินทางไปอเมริกาเพื่อไปธุระของสาขาใหญ่ของบริษัท และเจอหน้ากันในระยะไกลๆ ไม่ถึงสิบครั้งก็ทำให้มาธวีพลอยสงบลงไปบ้าง กระทั่งวันก่อนที่เธอเพิ่งรู้ตัวถึงสาเหตุการป่วยของตนเองนั่นแหละ จึงทำให้จิตใจของหญิงสาวกระวนกระวายขึ้นมาอีกครั้ง มาธวีก้มหน้า พยายามกล้ำกลืนอาการแพ้ท้องที่กำเริบหนักขึ้นทุกทีของตนเองลง เธอไม่กล้าบอกใครว่าตนเองแทบจะทนกลิ่นกาแฟไม่ได้เลย แต่เธอก็ยังต้องอดทน เพราะไม่ต้องการให้ใครรู้ทั้งนั้นว่าเธอกำลังท้อง หญิงสาวแกะห่อลูกอมรสน้ำผึ้งมะนาว ซึ่งเธอค้นพบว่ามันช่วยให้เธอระงับอาการอยากจะอาเจียนได้ เธอเพิ่งไปคลินิกแถวที่พักเมื่อวานนี้เพราะได้เลิกงานตามเวลา และได้รับการยืนยันแล้วว่าเธอตั้งครรภ์ได้เจ็ดสัปดาห์แล้วจริงๆ อันที่จริงหมอพบว่าเธอร่างกายอ่อนแอ เธอเป็นคุณแม่ที่น้ำหนักน้อยกว่าเกณฑ์จนน่าเป็นห่วง เขาต้องการให้เธอพักผ่อน แต่เพราะต้องทำงานตั้งแต่จันทร์ถึงเสาร์ ช่วงนี้กำลังวุ่นวายปลายปี เธอที่เป็นแค่ผู้ช่วยของเลขาฯ ยังงานเยอะขนาดนี้ ไม่ต้องไปพูดถึงเลยว่าคนทำงานหลักจะงานเยอะขนาดไหน เธอถึงต้องทำงานล่วงเวลาจนถึงวันเสาร์ตามที่ได้รับแจ้งมาตั้งแต่ต้นเดือน ส่งผลให้กว่าจะเลิกงานเธอก็เหนื่อยจนแทบสลบ กลางคืนก็เครียดนอนไม่ค่อยหลับเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองท้อง ใช่ว่าเธอจะไม่อยากพักผ่อนหรือกินอะไร แต่เธอกินไม่ลง ซ้ำยังไม่มีเวลาจะไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลอีกด้วย มาธวีส่งลูกอมเม็ดนั้นเข้าปาก ขยำพลาสติกห่อลงถังขยะ รสชาติหวานอมเปรี้ยวช่วยให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาได้จริงๆ แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น เพราะเธอยังเวียนหัวอยู่ และรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว นี่อาจจะเป็นผลจากความเครียดตั้งแต่รู้ว่าเธอท้อง เธอนอนแทบไม่หลับ และเพลียเสียจนฝืนร่างตัวเองไม่ไหวแล้ว โชคดีที่วันนี้คือวันเสาร์...และพรุ่งนี้เป็นวันหยุดของเธอแล้ว เธอจะได้ไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาล และเผื่อหมอจะช่วยให้อาการแพ้ท้องของเธอดีขึ้น หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือเล็กของตัวเอง นาฬิกาเธอหลวมขึ้นอีกแล้ว แต่มันไม่สามารถรัดจนแน่นได้มากไปกว่านี้แล้ว ตอนนี้เป็นเวลาใกล้เที่ยง อีกสิบห้านาทีจะถึงเวลาพัก ตอนนั้นเธอน่ะจะหลบกลิ่นกาแฟของพี่อาร์ต เลขาฯ ของเจ้านายที่เธอทำงานเป็นผู้ช่วยของเขาได้ หาที่งีบสักครึ่งชั่วโมงเพราะเธอคิดว่าตนเองฝืนสังขารไม่ไหวแล้วจริงๆ “ผึ้ง ช่วยเอาเอกสารของแบรนด์เดย์ดรีมเข้าไปส่งให้คุณทริสตันด้วยนะ” เสียงของพี่อาร์ตหรืออาชวิน เพื่อนร่วมงานของเธอดังขึ้น เดย์ดรีมที่เขาพูดถึงคือแบรนด์ร้านขนมหวานชื่อดังในเวลานี้ สาขาแรกของพวกเขาเปิดที่อเวนิวแห่งหนึ่งในย่าน CBD ลูกค้าแน่นเอี้ยดและรีวิวแนะนำด้านบวกเยอะมาก เจ้าของเป็นไฮโซหนุ่มชื่อดัง ได้รับรางวัลหนุ่มโสดเนื้อหอมอะไรไม่รู้ ทำให้ร้านของเขามีชื่อเสียงขึ้นมา กระทั่งทางห้างสรรพสินค้าในเครือฟีนิกซ์อยากได้เดย์ดรีมเข้ามาเปิดที่นี่ แน่นอนว่าประวัติของเดย์ดรีม รวมถึงเจ้าของนั้นเธอทำการรวบรวมข้อมูลเองมากับมือ เลยรู้เรื่องนี้ค่อนข้างละเอียดแล้วส่งให้อาชวินเช็กอีกที ซึ่งอีกฝ่ายคงจะตรวจเรียบร้อยแล้วถึงได้ไหว้วานเธอเช่นนี้ มาธวีเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขา “ค่ะพี่อาร์ต” เธอตอบรับ แล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ใจจะไม่อยากเข้าไปในห้องทำงานของเจ้านายใหญ่ แต่เธอเลี่ยงได้ที่ไหนกัน เธอยังต้องทำทุกอย่างให้เป็นปกติ เพราะไม่อย่างนั้นเธอจะถูกสงสัยเอาได้ “ไม่สบายหรือเปล่าผึ้ง หน้าซีดๆ นะ” อาชวินทักในตอนที่เงยหน้ามองเธอ ขณะที่มาธวีฝืนยิ้มให้เขา ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ดวงตาของเธอพร่าพรายเพราะรู้สึกวูบไปชั่วขณะเนื่องจากลุกขึ้นเร็วเกินไป “ปวดหัวนิดหน่อยค่ะพี่อาร์ต สงสัยไมเกรนกำเริบ” มาธวีตอบอีกฝ่ายกลับไป ขณะยื่นมือไปรับแฟ้มหนาจากมือของเลขาฯ หนุ่ม “อ้อ” อาชวินขานรับ ดวงตาอ่อนโยนมองเธอด้วยความห่วงใย “ถ้าไม่ไหวบอกพี่นะ เดี๋ยวพี่ขอลากับคุณทริสตันให้” อาชวินทำงานกับเธอมาสามปี เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของเธอ ถึงตอนเรียนจะไม่ได้เจอกัน เพราะอีกฝ่ายห่างกับเธอถึงเจ็ดรุ่น แต่เพราะเป็นสายรหัสเดียวกัน รวมถึงคุ้นหน้าเพราะอาชวินเป็นเด็กกิจกรรมที่แม้จะเรียนจบก็ยังเป็นที่ปรึกษาให้รุ่นหลังๆ เข้าไปช่วยเหลือรุ่นน้องที่คณะอยู่แทบทุกปี ทำให้สายสัมพันธ์ระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้องของสายรหัสเธอไม่ได้ขาดไป “ถ้าผึ้งหยุดใครจะช่วยพี่ล่ะคะ ช่วงนี้งานเร่งจะตาย” เพราะมีโครงการจะปรับปรุงพื้นที่ร้านอาหารใหม่ในต้นปีหน้า ผังและการวางแผนร้านอาหารรวมถึงการต่อสัญญากับร้านต่างๆ จึงทำให้ทริสตันที่ดูแลด้านนี้มีงานเพิ่มมากขึ้น จากที่หนักมากอยู่แล้ว ไม่รวมว่าเขายังต้องปลีกเวลาคอยจัดการงานที่อเมริกาซึ่งเริ่มรับช่วงจากบิดาของเขามาดูแลแล้ว ตารางงานของทริสตันจึงยิ่งแน่นเข้าไปอีก คนที่งานหนักกว่าเธออย่างอาชวินจะรับมือไหวหรือ อาชวินได้ยินอย่างนั้นก็พลันชะงัก ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อคิดถึงจำนวนงานมหาศาลที่ทำให้เขาแทบจะกินอยู่หลับนอนที่ออฟฟิศ นิ้วเรียวของอีกฝ่ายชี้หน้าเธอสั่นไปมาแล้วสั่งเสียงเข้มว่า “งั้นผึ้งห้ามตายนะ ห้ามป่วย ห้ามพัก ห้ามตาย เข้าใจไหม” มาธวีเลยหัวเราะออกมา กอดแฟ้มหนานั้นไว้แนบอกแล้วหมุนตัวไปยังห้องทำงานของเจ้านายซึ่งอยู่ด้านหลังเธอนี่เอง ทั้งชั้นนี้มีแต่ห้องของประธานกับรองประธานเท่านั้น ทว่าส่วนใหญ่รองประธานซึ่งเป็นฝาแฝดของเจ้านายเธอไม่ได้นั่งประจำอยู่ที่นี่ เพราะเขาไปนั่งเป็นประธานของโรงแรมในเครือเดอมารีน่ามากกว่า ไม่ค่อยเข้ามายุ่งในส่วนของห้างสรรพสินค้าในเครือฟีนิกซ์เท่าไรนัก สองพี่น้องสลับกันบริหารงานของตระกูลแมคไกวร์ในไทย ซึ่งมีสองกิจการหลักก็คือโรงแรมและห้างสรรพสินค้า ทว่าถึงอย่างนั้นต่างก็รู้ดีว่ากิจการในประเทศไทยนั้นเป็นแค่เศษเสี้ยวหนึ่งของเครือฟีนิกซ์...เครือโรงแรมและกาสิโนชื่อดังระดับโลกนี้เท่านั้น ทว่าเพียงเพราะคนตระกูลแมคไกวร์รุ่นก่อนหน้านี้ได้แต่งงานกับภรรยาชาวไทย และปักหลักอยู่เมืองไทยมากกว่า พวกเขาจึงทำงานที่นี่เป็นหลัก แล้วสลับไปดูแลงานที่อเมริกา แต่วงในหรือคนทำงานใกล้ชิดต่างรู้ดีว่า เวลานี้การบริหารงานเริ่มถ่ายทอดจากรุ่นพ่อสู่รุ่นลูกมานานหลายปีแล้ว คีธ แมคไกวร์ เริ่มวางมือแล้ว ปล่อยให้ลูกชายสองคนของเขาเข้ามาบริหารกิจการของตระกูลต่อจากเขา ส่วนตัวเขาผันตัวเองไปเป็นที่ปรึกษาอาวุโส คอยช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังทายาททั้งสองคนของเขา มาธวีรับรู้เรื่องนี้เพราะเธอเป็นผู้ช่วยของเลขาฯ ที่ทริสตันไว้ใจที่สุดอย่างอาชวิน เธอทำงานกับทริสตันสามปี และงานของเธอเริ่มขยายขอบเขตเพิ่มมากขึ้นในปีที่สอง กระทั่งช่วงหลังบางครั้งอาชวินก็บ่นกับเธอว่างานของเขาหนักเกินไปแล้ว และทริสตันอาจจะต้องย้ายไปดูแลเครือฟีนิกซ์ที่อเมริกาเป็นหลัก ส่วนงานที่เมืองไทยเขาจะถ่ายโอนให้น้องชายฝาแฝดของเขา เนื่องจากฝ่ายนั้นสะดวกที่จะอยู่เมืองไทยมากกว่า เพราะเพิ่งเข้าพิธีวิวาห์ไปอย่างครึกโครมเมื่อช่วงต้นปี เจ้านายของเธออาจจะต้องเปลี่ยนคน มาธวีไม่เคยมีความคิดเห็นตรงนี้ เพราะเธอทำงานกับใครก็ได้ตราบเท่าที่ไม่ทำให้เธอตกงาน ตอนนี้เธอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว เธอตกงานไม่ได้ และ...ยิ่งหวังอย่างสุดหัวใจว่าทริสตันจะทิ้งงานทางนี้ไปรับช่วงต่อเครือฟีนิกซ์สาขาใหญ่ที่อเมริกาในเร็ววันนี้ ก่อนที่ ‘ความลับ’ ของเธอจะเปิดเผยออกมา .....................................................................................