พ่อเลี้ยง

ปลายเดือนกรกฎาคมเป็นวันที่แม่ของนีรดาแต่งงานใหม่ คู่สมรสไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นคุณอาข้างบ้านที่ยามนี้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นพ่อเลี้ยงของเธอแล้ว พวกเขากำลังจับจูงมือกันเข้าพิธีอย่างหน้าชื่นตาบาน จนไม่รู้เลยว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งยืนถือกุหลาบด้วยสีหน้าซีดเผือด ตัดกับสีแดงของดอกไม้งามอย่างชัดเจน คุณากร หรือก็คือพ่อเลี้ยงของเธอในยามนี้ยังอยู่ในวัยหนุ่มแน่น ด้วยอายุเพียงสี่สิบต้นๆ ทำให้เขาดูหล่อเหลาภูมิฐาน ร่างสูงกำยำเพราะดูแลสุขภาพมาอย่างดี พออยู่ในชุดเจ้าบ่าวอย่างนี้ยิ่งขับให้เห็นถึงเสน่ห์ของบุรุษเพศเด่นชัด และเขาคนนี้คือรักแรกของนีรดา เป็นรักแรก และรักเดียวมาตลอด ทว่าตอนนี้รักแรกของเธอกำลังเข้าพิธีวิวาห์กับคุณแม่ แล้วนีรดาก็ต้องเรียกอีกฝ่ายว่าพ่อเลี้ยง เหอะ มันช่าง... มือเล็กบีบช่อกุหลาบจนน้ำหวานสีแดงเปรอะไปทั้งมือ กระนั้นเธอยังไม่รู้สึกตัว ตาคมสวยพร่าเบลอด้วยม่านน้ำมองไปยังคู่บ่าวสาว ในแววตานั้นไม่มีความสุข ไม่มีคำอวยพร พิธีมงคลสมรสนี้สำหรับเธอ เปรียบเสมือนงานศพ ใช่แล้วล่ะ ช่างไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย “นีลมานี่สิลูก มาจับมือแม่” มือเล็กถูกมารดาบีบกระชับ พอเธอเห็นว่ามันเปรอะไปด้วยคราบน้ำหวานสีแดงก็เช็ดให้แล้วล้อ “อะไรกันเด็กคนนี้ โตจนอายุสิบเก้าเข้าไปแล้วยังทำมือเลอะแบบนี้อยู่อีก” “หนูนีลคงตื่นเต้นสินะ มาค่ะ จับมืออาเอาไว้ แม่ของหนูอยากให้พวกเราเข้าพิธีพร้อมกัน” นีรดาตาวาว เข้าพิธีพร้อมกันงั้นเหรอ? นั่นสินะ ถ้าเธอเดินเข้าพิธีพร้อมพวกเขา เธอจะมีสิทธิ์เป็นเมียคุณากรอีกคนไหม พอความคิดบ้าๆ นี้ผุดขึ้นในหัว นีรดาก็โคลงศรีษะ บ้ารึไงยัยนีล แกจะมีผัวคนเดียวกับแม่ไม่ได้นะ เดวิลน้อยกลับโต้แย้ง ‘ได้สินีล ในเมื่อผู้ชายคนนี้เป็นของที่แม่แย่งเธอไป ทำไมเธอจะแย่งกลับคืนมาไม่ได้’ นั่นสิ ในเมื่อแม่แย่งของที่เธอหมายตาเอาไว้ไป เธอก็มีสิทธิ์ทวงคืนมันมา... ตาสวยหลุบลง วางมือเล็กให้ชายหนุ่มจับจูงสู่พิธีวิวาห์ สองข้างทางเต็มไปด้วยกลีบกุหลาบโปรยปราย จากนั้นฟังพวกเขากล่าวคำปฏิญาณ จะอยู่ร่วมกันตลอดไป รักเพียงกัน จับจูงกันไปชั่วฟ้าดินสลาย ผู้คนไม่รู้ คุณแม่ไม่รู้ คุณากรไม่รู้ ว่าตอนที่เจ้าสาวกล่าวคำปฏิญาณ มุมปากของหญิงคนหนึ่งขยับกล่าวไปพร้อมกัน รอจนเสร็จพิธี ส่งตัวเจ้าสาว ค่ำคืนนี้อาจไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคนที่เข้าหอ...