มีนาพารัก

2 ปีก่อน.. “สวัสดีครับ มาคนเดียวหรอ” ชายนิรนามเดินเข้ามาทักหญิงสาวในชุดรัดรูปเกาะอกสีชมพูหวานที่กำลังซ่อนใบหน้าเศร้าโดยการก้มลงมองแก้วเหล้าในมือ เสียงทักทายทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองคนมาใหม่ เพียงครู่เดียวสีหน้าหม่นหมองของเธอก็กลับมายิ้มยั่วยวน แก้วในมือบางถูกยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่รู้สิคะ ขึ้นอยู่กับว่าใครถาม” “หึหึ จริงหรอ” ชายหนุ่มนิรนามหัวเราะในลำคออย่างถูกใจ แค่นี้เขาก็ถูกใจในสเน่ห์ของคนตรงหน้าอย่างจัง “คุณมีแฟนรึยังครับ” “ใครเค้าถามเรื่องแบบนี้กันคะ” หญิงสาวเอ่ยพลางเบือนหน้าหนีอย่างมีจริต เล่นเอาคู่สนทนาไปไม่เป็น เพราะเธอมีสเน่ห์และดูมีจริตจะก้านเหลือเกิน น่าจะเป็นสายเที่ยวแน่ๆ "ผมขอเลี้ยงเหล้าคุณคืนนี้นะครับ" "ค่ะ" หญิงสาวตอบรับอย่างไร้เดียงสาเพราะคิดแค่ว่าชายหนุ่มต้องการเพียงเลี้ยงเหล้าตามที่บอกเท่านั้น แต่ทว่าเขากลับหวังมากกว่านั้น มีน หรือ มีธนา หญิงสาวราศีมีนผู้ซึ่งเป็นลูกสาวคนโตที่ประสบความสำเร็จในทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน ที่เธอสอบได้ที่หนึ่งมาตลอด และตอนเรียนก็ได้ทุนเรียนฟรี และมีไปแลกเปลี่ยนอยู่บ่อยๆ หรือว่าเรื่องการงาน ที่ไม่ว่าไปฝึกงานหรือทำงานที่แรก เธอก็ทำได้ดี และเป็นที่รักของหัวหน้าทุกครั้ง แต่เพราะพ่ออยากจะให้บริหารธุรกิจ มีนจึงต้องลาออกมาช่วยธุรกิจของพ่อ แม้เธอจะเพิ่งเริ่มต้นเข้ามารับช่วงต่อ แต่ตะวันผู้เป็นพ่อก็ไว้วางใจที่จะให้มีนบริหารเองมากขึ้น เพราะเห็นว่าเธอทำได้ดีนั่นเอง แต่มีเรื่องนึงที่มีนล้มเหลวตลอดมาคือเรื่องความรัก เพราะตั้งแต่วัยรุ่น คนที่คบด้วยล้วนแต่นิสัยแย่ ชอบเอาเปรียบ เห็นแก่ตัว และเจ้าชู้อีกต่างหาก แม้ล่าสุดเธอจะพยายามประคับประคองความรักให้ยืดยาวมาได้เกือย 2 ปี แต่มันกลับพังลงอีกครั้งโดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัว และเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอหนีมากินเหล้าคนเดียวแบบนี้ จริงๆเมื่อไม่กี่ชั่วโมง แฟนหนุ่มที่กลายเป็นอดีตแฟนไปแล้วอยู่ดีๆก็นัดเธอไปดินเนอร์บนโรงแรมหรูริมแม่น้ำอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทันทีที่ปรึกษาเพื่อนสาว ทุกคนก็แทบจะประสานเสียงออกมาด้วยความดีใจ เพราะทุกเสียงลงความเห็นว่าเธอต้องถูกขอแต่งงานอย่างแน่นอน จอย หนึ่งในเพื่อนสาวแสนเปรี้ยวจึงให้ยืมชุดเกาะอกรัดรูปสีชมพูหวานเพื่อให้มีนสวยที่สุดในวันพิเศษของเธอ แต่ใครเลยจะรู้ว่าเธอกลับถูกบอกเลิก ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาจำเป็นต้องไปแต่งงานกับลูกสาวนักธุรกิจชื่อดังเพื่อต่อยอดคอนเนคชั่นให้กับที่บ้านนั่นเอง ตัดภาพไปที่อีกมุมหนึ่ง แก๊งสามหนุ่มสุดหล่อจากคณะวิศวะที่มากินเหล้ากันหลังสอบเสร็จ จริงๆมากัน 5 คน แต่โดนแฟนตามกลับไปแล้วหนึ่ง อีกหนึ่งที่หายไปน่าจะได้สาวแล้ว จึงเหลือแค่ ธัน จุน และเคนนั่นเอง แต่ดูท่าเคนก็กำลังจะทิ้งพวกเขาไปอีกคน เนื่องจากตอนนี้น้องสาวคนสุดท้องโทรตามให้กลับบ้านแล้ว “ฮัลโหลล โอเคๆ พี่จะกลับละ แค่นี้ครับ” เคนมองหน้าเพื่อนสองคนอย่างรู้สึกผิด จริงๆเขาสัญญากับจุนไว้ว่าจะช่วยหิ้วธันกลับบ้าน เพราะปกติแล้วเวลาเหล้าเข้าปาก ธันจะกินจนแทบประคองสติไม่ได้ ซึ่งปกติสองคนหามยังยาก นี่เหลือคนเดียว ทำให้เคนอดรู้สึกผิดไม่ได้ “กูขอโทษนะ โดนตามละเรากลับกันเลยมั้ย กูจะได้แบกมันไปส่งบ้านกับเมิงก่อน” “ม่ายยยย เหล้า ยางง ม่าย โหมดดด” “มึงเมาละนะธัน ครั้งนี้พอเหอะหว่ะ กูต้องไปแล้วจริงๆ” “กูวว กลับบบ เองงงง ด้ายยยย” “ได้ก็แย่ละ” “เออ ไม่เป็นไรหรอกเมิง เดี๋ยวกูพามันกลับเอง” จุนเอ่ยออกมาเพื่อให้เพื่อนสบายใจ “ม่ายย มาววว ม่ายย กลาบบบบบ” “กูว่าอีกสามแก้ว เมิงไปเหอะ ตอนมันหลับพากลับง่ายกว่าตอนมันเรื้อน” “เอางั้นอ่อวะ” เคนลังเล “อือ กูไม่มีใครตาม ไม่งั้นก็นอนบ้านมัน แม่มันไม่ว่าอยู่ละ” “โชคดีนะจุน” “เออ ไปเหอะๆ” จุนแทบจะไม่แตะเหล้าอีกเลย เพราะคืนนี้ต้องรับผิดชอบพาเพื่อนกลับบ้าน สายตามองไปรอบๆอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะสะดุดกับสองคนที่อยู่อีกมุมหนึ่ง ผู้ชายนั้นแม้เขาจะไม่รู้จักดี พอจะได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง เพราะพี่คนนี้คือ พี่เคน หรือ เสือเคน รุ่นพี่เทอมที่แล้วเรียนเลกเชอร์ด้วยกัน แม้จะห่างกันประมาณ 6 ปี เนื่องจากพี่เคนนั้น เป็นคนที่บ้านรวยแต่โดนสปอยล์หนักมาก จึงใช้เวลาไปกับการเที่ยวเล่น เรียนบ้างไม่เรียนบ้าง จึงใช้เวลาในการเรียนไปคำนวณแล้วถ้าไม่จบภายใน 4 ปีนี้ก็น่าจะถูกส่งไปเรียนปริญญาตรีที่ต่างประเทศแน่นอน เพราะทางมหาวิทยาลัยให้สิทธิ์ในการเรียนเพียงแค่ 8 ปีเท่านั้น แน่นอนว่าความรวยย่อมมากับผู้หญิง จุนได้ยินมาว่าเคนสาวเยอะมาก และเปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำ ทำให้จุนอดเป็นห่วงสาวข้างกายเคนไม่ได้ เพราะผู้หญิงคนนั้นคือมีน พี่สาวของไอ้คนที่เมาพับอยู่ข้างๆ สายตาทั้งคู่บ่งบอกว่ากำลังเคลิ้ม แต่อะไรบางอย่างในใจทำให้จุนรู้สึกว่าควรเดินเข้าไปห้าม “ธัน นั่นเจ้เมิงอ่ะ มากับพี่เคน เราไปห้ามหน่อยมั้ย” “เคน? เคนหนายว้า อ้ายเคนมานกลาบไปแล้วเน่” ธันพูดเสียงอ้อแอ้ “นู่น ดูสิ” ธันพยายามลืมตามอง แต่สุดท้ายแล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาก่อนจะนอนหลับไป ทิ้งจุนไว้กลางทางซะอย่างงั้น “อ้าว ไอ้นี่” จุนมองเพื่อนสลับกับพี่สาวเพื่อนก่อนจะเดินไปหาทั้งคู่ทันที “สวัสดีครับพี่เคนมากับสาวที่ไหนเนี่ย” “ใครวะ รู้จักพี่ได้ไง” “ผมจุนไง เทอมที่แล้วเราเรียนเลคเชอร์ด้วยกัน แก๊งเดียวกับไอ้ซีอ่ะพี่” “อ่อ แก๊งเดือนอ่ะนะ จำได้” “มากับสาวที่ไหน.. อ้าวเจ้มีน” “ใครอ่ะ อ้อ ไงจุน โลกกลมจังเลย” มีนที่มึนหัวได้ที่เพราะโดนเคนมอมหนักมากนึกสักพักก่อนจะทักทายเพื่อนน้อง “พอดีเจอ ‘จารย์เคน เลยจะเข้ามาทักสักหน่อย อยากได้กลยุทธ์จีบสาวอยู่พอดี” “พูดไปเรื่อยไอ้นี่” “น่าจะจีบสาวเก่งน่าดูสินะคะ” “อยู่ที่คำตอบของมีนด้วยครับ” ชายหนุ่มเริ่มมือซุกซน สายตาขุ่นมัวของจุนทำให้มีนเริ่มรู้สึกตัว จริงๆเธอแค่อยากให้ใครสักคนสนใจ ไม่ได้คาดหวังจะมีอะไรเกินเลยกับใครที่ไม่รู้จัก “เอ้อ จุน เมื่อกี้บอกว่ามากับธันหรอ ธันไปไหนละ” “มันเมาหลับไปแล้วเจ้ นี่จริงๆผมจะมาทักเฮียเคนแล้วจะแบกมันกลับแล้ว เมาไม่รู้เรื่องแล้วเนี่ย” “จริงดิ” มีนแกล้งทำเป็นตกใจก่อนจะหันไปเอ่ยกับเคน “มีนต้องขอตัวพาน้องกลับก่อน ไว้เจอกันนะคะ” มีนพูดเสร็จก็รีบจึงมือจุนหนีทันที แม้จะโกรธที่โดนสาวเทต่อหน้าต่อตา แต่ทันทีที่หันไปทางอื่นก็มีสาวที่สวยกว่าจ้องอยู่แล้ว เคนจึงไม่หงุดหงิดมากนัก เพราะรู้ว่าคืนนี้น่าจะไม่กลับไปคนเดียวแน่นอน … “ธันอยู่ไหน” ทันทีที่เดินออกมาได้ มีนก็ถามทันที “รอตรงนี้เลย เดี๋ยวคิดเงินแล้วช่วยกันหิ้วน้องคุณไปเรียกแท็กซี่” จุนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิก่อนจะให้เธอไปอยู่ใกล้ๆน้องชายที่สลบไปแล้ว เพื่อเดินไปจัดการให้เด็กมาคิดเงิน มีนยืนบัตรเครดิตให้จุนทันที "เจ้เลี้ยงเอง" "หึ ไม่ต้อง" "น่า ถือว่าแทนคำขอบคุณ" "..." จุนรับบัตรมาอย่างเสียมิได้ ก่อนจะส่งให้พนักงานไปคิดเงิน พร้อมให้ช่วยแบกธันไปที่หน้ารถของมีนก่อนตามคำสั่งของเธอ “ไปแท๊กซี่เหอะ เมาขนาดนี้” "เจ้.. เปล่าเมานะ” “เอาแต่ล่อเสือล่อตะเข้สินะ” “จุน!!” “ทำไม ดูแต่งตัวสิ ทำไมเจ้ถึงไม่คิดถึงจิตใจพี่ฮาร์ทบ้าง” ทันทีที่พูดถึงชื่อแฟนหนุ่ม น้ำตาของหญิงสาวก็แตกราวกับน้ำตก จุนตาโตด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น” “ฮึกก มะ.. ไม่มีอะไร ให้น้องเค้าพาธันไปขึ้นรถเถอะ” “เอ่อ.. อือ” จุนไม่กล้าถามคนที่ยืนร้องไห้อยู่ ได้แต่สั่งให้เด็กเอาเพื่อนไปขึ้นรถตามที่สั่งไว้ แต่เขาไม่รู้ว่ารถอยู่ไหน ครั้นจะรอให้เธฮเงียบก็ดูจะไม่มีทีท่าว่าจะเงียบลงง่ายๆด้วยเสียงร้องของเธอเริ่มดังขึ้นจนเป็นที่สนใจของคนรอบข้าง จุนจำเป็นต้องขัดจังหวะการร้องไห้ของเธอ “เจ้ ขอโทษนะ แต่รถจอดไหนหรอ” “ฮืออ ตามมา” ร่างบางเดินนำทางไปร้องไห้ไปราวกับนางเอกเอ็มวี “เอากุญแจมา” จุนถามหลังจากที่ยัดคนเมาเข้าไปในรถเรียบร้อย แม้น้ำตาจะไหลอย่างไม่อาจควบคุมได้ แต่เธอก็ยังมีสติอยู่บ้าง “อย่าเลย เดี๋ยวมีด่าน จุนเมา” “หึ เดี๋ยวไปคอนโดผมก่อนละกัน อยู่แค่นี้เอง ลัดออกไปก็ถึง อ่ะ ขวดเหล้าที่เหลือ เจ้จ่าย เอาไปถือไว้นะ” “อือ” บีเอ็มซีรีย์ 3 ถูกขับโดยหนุ่มตัวโต ความที่มีนเป็นสาวตัวเล็ก ทำให้จุนที่ลืมปรับเบาะบ่นไปตลอดทาง หลังจากมาถึงคอนโดย่านเอกมัย จุนพาสองพี่น้องเข้าไปในห้องเพนส์เฮาส์หรู เคยได้ยินว่าบ้านจุนรวยมาก ท่าจะมากจริงๆเพราะคอนโดใหญ่โตมาก มีนเดินมาหยุดอยู่ในห้องนั่งเล่น ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงและกระดกเหล้าทั้งขวดที่เหลือเข้าปาก จุนที่เพิ่งจัดการโยนเพื่อนขี้เมาเข้าไปในห้องน้ำให้มันกอดคอห่านอ้วกเรียบร้อยแล้ว จึงเดินออกมาหา เมื่อเห็นว่ามีนทำอะไรอยู่ก็อดที่จะท้วงไม่ได้ “เฮ้ น้องกินไปครึ่ง พี่จะกินอีกครึ่งหรอ” “ฮึก~ ฮือออ” "ขอโทษๆ ไม่ขัดแล้ว ว่าแต่เป็นอะไรไหม” “ฮือออ ฮาร์ททิ้งเจ้ไปแล้ว ฮืออออ” “ระบายออกมาให้หมดนะเจ้ พรุ่งนี้ค่อยเริ่มใหม่ วันนี้ให้ร้องให้พอ แล้วก็ลืมมันไปได้แล้ว” “ฮืออ” คนข้างๆไม่ตีโพยตีพายแล้ว แต่กลับเอนตัวมาชนราวกับจะหาที่พึ่ง ด้วยความที่จุนตัวสูงกว่า หัวของมีนจึงอยู่ในระดับไหล่พอดี จุนได้กลิ่นแชมพูหอมๆจากร่างบาง จนชายหนุ่มเกิดอารมณ์ประหลาดในช่องท้อง ‘บ้ารึเปล่าวะจุน นั่นพี่เพื่อนนะ แถมยังเสียใจอยู่ด้วย อย่านะ’ เหมือนฟ้าจะไม่เป็นใจ มือบางโอบรอบร่างสูงอย่างหาที่พึ่ง จุนจึงอดจะโอบวงแขนรอบร่างบาง มือหนาลูบหัวราวกับจะปลอบประโลมความอบอุ่นบวกของจุนกับความเมา ทำให้เธอหยุดร้องไห้ได้อย่างน่าประหลาดใจ มีนผละจากอ้อมกอด ตาหวานช้อนมองร่างสูง ความเงียบทำให้จุนเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาอย่างอึดอัด “โอเคแล้วหรอ” “อื้อ ขอบคุณนะ จุนอบอุ่นจัง เคยมีความรักไหม” มีนเอ่ยตาเยิ้มด้วยความเมา “ยังอ่ะ จุนว่ามันยังไม่จำเป็น” “อืม ก็จริงนะ ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์” “ไม่หรอก เจ้ยังไม่เจอคนดีๆแค่นั้นแหละ” “แล้วถ้าเจ้ไม่เจอคนดีละ” “เจ้ก็ต้องอยู่ได้ ไอ้ธันมันไม่ปล่อยเจ้ให้ลำบากหรอก มันรักเจ้จะตาย” “แล้วจุนหล่ะ รักเจ้รึเปล่า” “ห้ะ จุนว่าเจ้ มะ...” ไม่รอให้พูดจบ ปากอิ่มปิดด้วยจูบอย่างไม่ประสา ด้วยความเมา มีนพยายามจะเอาลิ้นแทรกเข้าไปในความอบอุ่นของคนตัวโต แม้จุนจะตกใจ แต่ความรู้สึกดีๆกลับเกิดขึ้น ก่อนที่มือหนาจะโอบมีนเข้ามาในอ้อมกอดและจูบตอบเช่นกัน!