รักนะ ไอ้หลาน

" อาครับ ผมอยากขออนุญาตดูแลไอ้กี้ครับ " เสียงหนักแน่นออกมาจากปากชายหนุ่ม     " ทุกวันนี้มัทก็ดูแลน้องอยู่แล้วนี่... แล้วขออนุญาตของมัทนี่หมายถึงขอดูแลเหมือนที่ผ่านมา หรือว่าขอมากกว่านั้นจ๊ะ " หญิงวัยกลางคนที่นั่งยิ้มอยู่ถามขึ้นอย่างสงสัย     " ก็ใช่ครับ ผมดูแลแต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันครับ กี้มันเริ่มโตแล้วไปไหนกันคนอื่นเขาอาจดูไม่ดี ผมเลยมาขออนุญาตอาจริงจังครับ " มัททราชเอ่ยจริงจัง     " อือ... ก็ต่างคนต่างโตว่างั้น ? " พ่อของคนถูกกล่าวถึงพยักหน้าเห็นด้วย     " ครับ แล้วตอนนี้ผมก็เรียนจบแล้ว คิดว่าโตพอที่จะดูแลไอ้ดื้อได้ แต่กี้มันยังเด็กบางทีทำอะไรมันก็ไม่ได้คิด ผมเลยอยากทำอะไรจริงจังให้ผู้ใหญ่สบายใจ " ชายหนุ่มมองหน้าสบตาผู้เกิดก่อนอย่างจริงใจ    " เอา ถ้ามัทมั่นใจ ป๊าก็ไม่ว่าอะไร ก็ดีกว่าที่ไม่บอกกล่าวกัน ก็ลูกผู้ชายดีป๊าชอบ..." ชายวัยกลางคนร่างท้วม ผิวขาวเหลืองเอ่ยกับชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มอย่างอารมณ์ดี    " ขอบคุณนะครับอา ผมสัญญาผมจะไม่ทำให้อาผิดหวังครับ " ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มพรายขึ้นเต็มหน้า    " อา เออ อะไร ป๊าสิวะ กล้ามาขนาดนี้ต้องเรียกป๊าแล้วเว้ย " ชายร่างท้วมลุกขึ้นมาตบบ่าชายหนุ่มที่นั่งอยู่โซฟาเดี่ยวหนัก ๆพรางหัวเราะร่วนอย่างพอใจ ด้วยลึก ๆ ชอบอุปนิสัยใจคอของชายหนุ่มอยู่แล้วเพราะสนิทกับครอบครัวมาตั้งแต่เด็ก ๆ     " ป่ะ ไอ้ลูกชาย ไปกินข้าวกัน ตัวแสบมันทำอะไรให้กินไม่รู้ กลิ่นปลาร้าโชยไปถึงหน้าอำเภอโน่น " ผู้อาวุโสกว่าชวนชายหนุ่มร่วมโต๊ะอาหารชายหนุ่มก็ลุกเดินตามอย่างว่าง่าย    " มีไรกินเที่ยงล่ะตัวแสบ กลิ่นปลาร้าโชยทั่วบ้านขนาดนี้ " ผู้เป็นพ่อเอ่ยถามลูกสาวที่กำลังช่วยกับแม่บ้านตั้งโต๊ะอาหารกลางวันอยู่ วันนี้เธอใส่กางเกงยีนส์ขาสั้นที่สั้นมากจนโชว์เรียวขาสวยอย่างน่ารักเมื่อบวกกับเสื้อแขนสั้นโอเวอร์ไซร์ตัวใหญ่จนปิดกางเกงมิดเป็นชุดอยู่บ้านสบาย ๆ กับเปีย 2 ข้างหลวม ๆ ของเธอ มันทำให้ชายหนุ่มผู้มาใหม่มองมาอย่างหลายความรู้สึก    " ตำโคราชค่ะป๊า แกงส้มปลาเนื้ออ่อนที่ป๊าอยากกินแล้วก็ไข่เจียวปูที่กี้อยากกิน ^_^ " เสียงใสเอ่ยตอบแล้วหันมามองป๊าของเธอแต่ตาเหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ข้างหลังพอดี    " อ้าว ! น้ามัท มาทำไรอ่ะ " เด็กแอบมีความผิดทักตาโต    " มาคุยธุระกับป๊าน่ะ แล้วก็ว่าจะกินข้าวด้วยเลย " คนที่ถูกเรียกว่าน้าชายเอ่ยบอกเสียงทุ้ม    " เออ... ไอ้เด็กคนนี้นี่ ทักอะไรอย่างนั้นล่ะลูก" แม่ของหญิงสาวเดินเข้ามาได้ยินเสียงทักทายของลูกสาวเลยเอ่ยตำหนิไป      " มา ๆ มัท นั่งลูกนั่ง วันนี้เจ้ากี้เค้าตำโคราช เค้าว่าอาทิตย์ที่แล้วแม่มาร์ตำให้กินอร่อยเลยมาลองทำให้ป๊ากับม้าชิม " คนเป็นแม่ที่เดินออกมาจากในครัวนั่งลงข้าง ๆ ผู้เป็นพ่อ    " อ๋อ... พี่มาร์ตำโคราชอร่อยจริงครับ แต่เจ้ากี้นี่จะท้องเสียป่ะนี่ " ชายหนุ่มเอ่ยชมพี่สาวตัวเองแล้วหันไปแซวแม่ครัวตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้าง ๆ    " ต่อยนะน้า " ยกกำปั้นขึ้น " กีกี้ ! " แม่เธอเบรกลูกสาวจอมใจร้อนเสียงดุเอาเรื่อง ทำให้คนตัวเล็กหน้ามุ่ยพร้อมกับลดกำปั้นลง    " เฮ้อ... ลุงน้องฟานี่ไม่น่าส่งไปเรียนมวยเล้ย นี่จะต่อยกันเองซะแล้ว " ป๊าว่ายิ้ม ๆ ขณะที่แม่บ้านตักข้าวใส่จานให้    " แล้วน้ามัทมาคุยอะไรกับป๊า " คนตัวเล็กหันมาถามคนที่เรียกว่าน้าสายตาคาดคั้น    " มาคุยเรื่องเด็กดื้อแถว ๆ นี้แหละ " ชายหนุ่มทำทีเหล่ตามองคนตัวเล็ก    " น้ามัท ! " คนตัวเล็กตะคอกเสียงดังแต่ชายหนุ่มกับกลั้นขำ    " พิชญาพร ! " คนเป็นแม่เรียกชื่อเต็มของลูกสาวเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าถ้าไม่หยุดจะโดนหนักกว่าเรียกชื่อแน่นอน    " ขอโทษค่ะ " เด็กดื้อยกมือไหว้แล้วทำหน้าหงอลง    " เอาล่ะ เอาล่ะ กินข้าว เนี่ยมันก็ไม่โตซะทีอีกปี 2 ปีก็จะเข้ามหาลัยแล้วยังซนอยู่เลย " คนเป็นพ่อห้ามทัพก่อนเปลี่ยนเรื่องแล้วแกล้งบ่นลูกสาวไม่จริงจังนัก    " นั่นสิครับ... รีบ ๆ โตนะดื้อ น้าจะได้มีลูกมีเมียซะที " ชายหนุ่มเออออ แล้วหันมาพูดกับคนตัวเล็กที่นั่งกินข้าวอยู่ข้าง ๆ     " แล้วน้ามาทำไร ? " คนตัวเล็กยังไม่ยอมเปลี่ยนเรื่อง    " น้ามาบอกเรื่องงานรับปริญญา อยากเชิญป๊ากับม้าไปด้วย " ชายหนุ่มบอกคนละเรื่องกับที่คุยกับพ่อเด็กสาวให้เธอรู้    " ใบปริญญามันใหญ่จนต้องบอกคนไปแบกเลยนิ ? " ถามกวน ๆ พร้อมกับตักข้าวเข้าปากซึ่งพ่อกับแม่ของเธอต่างมองทั้งคู่ยิ้ม ๆ    " กวนแล้วไอ้กี้ เขาเรียกว่าไปเป็นเกียรติเว้ย ไม่ใช่ไปแบก " ชายหนุ่มพูดกับคนตัวเล็กข้าง ๆ ยิ้ม ๆพรางตักไข่เจียวปูของโปรดเธอใส่จานให้     " ป๊าก็อยากไปนะ งานรับปริญญาเผื่อเจ้ากี้มันจะเรียน 8 ปีป๊าก็หูตามัวกันพอดี " คนเป็นพ่อว่าอย่างติดตลก    " โห... ป๊ากะว่าไป กี้ ม.5 แล้วนะ เปิดเทอมก็ ม.6 แล้ว เรียนป.ตรี อีก 4 ปี ก็จบ ตอนนั้นกี้ก็ 22 ป๊าก็ [ยกมือนับนิ้ว] 50 พอดี แก่ตรงไหน เนาะ... ม้า.. เนาะ " คนตัวเล็กหาส่วนร่วม    " โห... คอยนานขนาดนั้นน้าไม่แก่เกินมีเมียหรอวะกี้ งั้นระหว่างนี้น้าหาเมียก่อนละกัน พวกแกก็ให้การ์ดน้ากับการ์ดแดดดี๊ไอ้ฟาดูแล เนาะ " มัทปรึกษาคนตัวเล็กอย่างอารมณ์ดี   " ไม่หยุดมีต่อยนะน้า การ์ดน้าอ่ะไม่ได้เรื่องวันก่อนที่มีเรื่องไม่เห็นจะช่วยเลย " คนตัวเล็กว่าอย่างลืมตัวว่ามีพ่อกับแม่อยู่ร่วมโต๊ะ    " มีเรื่อง ? " ม้าพูดขึ้นพร้อมมองหน้าลูกสาวแสนซนทำให้กีกี้ต้องหลบสายตาแล้วรีบตักข้าวเข้าปาก " กินข้าวเสร็จไปห้องนั่งเล่นกับม้านะ พิชญาพร " หม่าม้าพูดขึ้นเสียงเย็นจนคนตัวเล็กทำท่าจะร้องไห้    " น้าไม่ได้พูดนะ " ชายหนุ่มเอียงหน้ามาพูดข้างหูคนตัวเล็กเบาๆ แล้วก้มหน้ากินของตัวเองเงียบ ๆ พรางชำเลืองมองเด็กดื้ออย่างเอ็นดูปนขำ ~~~~~~~~~~