ยัยตัวแสบของพี่

“ลม น้าเฟิร์นบอกว่าให้ไปตอนบ่าย จะส่งพี่ฮุคของลมมารับด้วยล่ะ” เธอพูดแซวเพื่อนอย่างอารมณ์ดี “บ้าสิฟ้า! พี่ฮุค..ของลม ที่ไหนกันล่ะ พูดแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นมาได้ยินเขาก็เข้าใจผิดกันหมดหรอก” “หิวแล้วไปบอกคุณแม่บ้านให้ทำอะไรอร่อยๆให้กินดีกว่า” เธอวิ่งไปที่ครัวไม่วายหันมาทำยักคิ้วหลิ่วตาใส่เพื่อนอีก บ่ายโมง.... รถคันหรูจอดตรงหน้าบ้านทันทีเมื่อถึงเวลา คนขับสุดหล่อลูกพี่ฮุคของเธอลงมาจากรถด้วยท่าทางที่เท่สุดๆ “หล่อใช่มั้ยล่ะลม~” เธออดไม่ได้ที่จะแซวเพื่อนที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างๆ “บ้า~” “ลูกพี่” “ครับ” เขาขานรับเธอแต่สายตากลับมองร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆ “ อะแฮ่ม! อะคุกคุก” “ฮึ่ม ขึ้นรถครับ” คนที่ถูกเธอไอใส่รู้สึกตัวเลยรีบเปลี่ยนประเด็น “เดี๋ยวลม” เธอเรียกเพื่อนที่กำลังจะเข้าประตูรถด้านหลังที่ลูกพี่ฮุคเธอเปิดรอ “อะไรฟ้า” “นั่งข้างหน้านะ ฟ้าอยากพักสายตาแบบว่าหนังท้องตึงหนังตาหย่อน” เด็กแสบเจ้าเจ้าแผนการจัดการให้เพื่อนไปนั่งข้างลูกพี่อย่างเนียนๆ “แต่..” “น้า~” “..อืม” ระหว่างการเดินทางเธอก็พยายามคุยกระแซะแนะนำเพื่อนของเธอให้ลูกพี่ฮุคไปตลอดทางจนเพื่อนของเธอหันมาค้อนแล้วค้อนอีก “โห~ บริษัทน้าเซนเห็นในรูปว่าใหญ่แล้ว สถานที่จริงแมร่งโคตรใหญ่เลยอะ” คำพูดห้าวๆที่ออกมาจากปากสาวน้อยน่ารัก(แต่แสบ) แทนที่มันจะดูไม่ดีแต่กลับดูน่ารักซะงั้น “ไปครับ” “เดี๋ยวค่ะ” “มีอะไรเหรอฟ้า” ลมหันมาถามเพื่อน “เมื่อกี้เห็นคนขายขนมไทยอยู่ข้างทางอยากกินอะเดี๋ยวฟ้าไปซื้อ ลมไปกับลูกพี่นะ” ขนมไทยข้างทางมันค่อนข้างล่อตาล่อใจเธอซะเหลือเกิน “งั้นลมไปซื้อเป็นเพื่อน” “ไม่ต้องๆ เดี๋ยวฟ้าไปซื้อคนเดียว ลมขึ้นไปก่อนแหละดีแล้ว” “งั้นเดี๋ยวฟ้ากับน้องลมนั่งรออยู่ข้างล่างก่อนก็ได้ครับเดี๋ยวพี่ไปซื้อให้” “ฟ้าอยากไปเลือกเองอะ เอางี้พี่นั่งอยู่เป็นเพื่อนลมนะเดี๋ยวฟ้าไปซื้อ” “เอางั้นก็ได้ครับ” “ค่ะ” เธอรีบเดินไปทันที ที่จริงเรื่องขนมมันไม่ค่อยเท่าไหร่หรอกแค่อยากเปิดโอกาสให้ลูกพี่ต่างหาก “ฮัดชิ้ว! เอ้า! เซ็งมาแพ้อะไรตอนนี้วะ” ถึงเธอจะดูแข็งแรงแต่เธอก็เป็นโรคภูมิแพ้ อากาศเปลี่ยนนิดหน่อยก็ปรับตัวไม่ทัน ผ้าปิดปากลายรถที่เธอออกแบบเองถูกหยิบมาจากกระเป๋าที่มีลายเดียวกันกับผ้าปิดปาก “โอเคเรียบร้อยแล้วไปต่อได้” ขนมมากมายที่เธอซื้อมาหน้าตาน่ากินทั้งนั้น มือเล็กกำลังเปิดดูถุงขนมแต่สายตาดันไปเห็นรถคันหนึ่งแล่นมาแบบไม่มีทีท่าว่าจะหยุดทั้งๆที่มียายกำลังเดินข้ามทางม้าลายอยู่ “เชี่ย!” ถุงขนมในมือถูกสะบัดทิ้ง ด้วยสัญชาตญาณร่างเล็กวิ่งไปหาคนข้ามถนนแล้วดึงตัวออกมาได้ทัน ตัวเธอล้มกระแทกพื้นแต่เธอก็ไม่สนใจเพราะตอนนี้เป็นห่วงยายมากกว่า “ยายเป็นยังไงบ้างคะ” “โอ้ย! ยายเหมือนจะเป็นเลยนังหนู” ยายที่ยังตกใจกับเหตุการณ์ทำท่าจะเป็นลม “ยาย หนูมียาดมเอาไปดมก่อนนะคะ” เธอยื่นยาดมที่พกติดตัวไว้ตลอดให้ยาย แล้วหันไปมองรถคันหรูที่หักหลบอยู่ข้างทาง “บ้าเอ้ย! ขับรถภาษาอะไรวะ แมร่ง! ทำใบขับขึ้นมาเองหรือไง” สาวน้อยสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย รถก็ออกจะหรูแต่ขับได้เฮียมาก ประตูรถหรูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวลงมาจากรถความหล่ออปป้าทำให้เธอตะลึงเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็น ประเด็นอยู่ที่ว่าทำไมเขาถึงไม่รูดซิบวะ แล้วก็ถึงบางอ้อเมื่อมีหญิงสาวอีกคนลงมาจากรถด้วยสภาพที่ลิปสติกเลอะปาก “อี๋ ทุเรศ” เธอพูดออกมาเบาๆ เธอไม่ได้โง่ในละครมีให้ดูถมเถไป “ขอโทษนะครับ! เป็นยังไงกันบ้างครับเจ็บตรงไหนกันบ้าง” ภาษาไทยแปร่งๆที่เขาพึ่งไปเรียนมาถูกนำมาใช้ทันที เขาตกใจไม่น้อยที่เกือบขับรถชนคน เห็นเพราะว่าสาวที่ควงมาด้วยกำลังทักทายจุนน้อยอยู่ทำให้เขาเสียสมาธิไปชั่วขณะ “ยายไม่เป็นไรหรอกพ่อหนุ่มแค่ตกใจนิดหน่อย ต้องขอบใจนังหนูมันที่มาช่วยยายไว้” เขามองคนที่อยู่ข้างๆยาย คนตัวเล็กๆผิวขาวเธอใส่หน้ากากอนามัยไว้เลยทำให้เห็นแค่ช่วงตาที่กำลังจ้องเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อแต่กลับดูน่ารัก น่าหยิกในสายตาเขา “แล้วหนูไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ” เด็กผู้หญิงตรงหน้าดูจะเด็กกว่าเขามาก “ไม่เป็นไร..ไม่เป็นไรกับผีนะสิเห็นมั้ย..นี่เลือดไม่ใช่น้ำหวานเฮลบลูบอย” เธอยกข้อศอกขึ้นให้เขาดู “เด็กนี่คุณปาร์คเขาพูดดีๆด้วยนะ เสียมารยาท” สาวสวยนมเท่าหัวเด็กในความคิดของเธอ ยืนพูดค้ำหัวพวกเธอด้วยท่าทางไม่พอใจ “คนที่เสียมารยาทน่าจะเป็นป้ามากกว่านอกจากจะดูไม่รู้สึกผิดแล้ว สายตายังไม่ดีอีกไม่เห็นใช่มั้ยว่าคนอายุมากกว่านั่งอยู่ตรงนี้ ยืนค้ำหัวไร้มารยาทนะป้า” เธอปรี๊ดแตกเมื่อโดนยัยเด็กแสบสวนกลับ แต่ก็ต้องเงียบเมื่อเขาห้ามปราม “นี่แก!” “หยุดนะเจน ไปรอผมที่รถ” “แต่ว่า..” “ผมจะไม่พูดซ้ำนะครับ” หญิงสาวทำท่าทางไม่พอใจแต่ก็ยอมเดินไปที่รถโดยดี “ยายจ๋า!” ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาตรงที่พวกเธออยู่ “เจ้านัท” “ยายเป็นยังไงบ้างครับ เมื่อกี้ผมขับรถอยู่เลนตรงข้าม ตกใจแทบแย่” “ยายไม่เป็นอะไรหรอกเจ้านัท คนที่เป็นนังหนูคนนี้” “เจ็บตรงไหนครับขอดูหน่อย” “ค่ะ” เธอยกแขนให้เขาดู “ไปหาหมอกันคะ...” “เดี๋ยวผมพาไปเองครับ” เขารีบพูดออกมาเพราะเรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของเขา ไม่ใช่คนอื่น “ขอบคุณ แต่ไม่ต้องค่ะ ถ้าคุณยายไม่เป็นอะไรแล้วหนูก็สบายใจ งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะพอดีมีคนรออยู่” “เอางั้นเหรอครับ งั้นก็ขอบคุณมากเลยที่ช่วยยายพี่ไว้” เขาไม่อยากจะเซ้าซี้เธอเมื่อเห็นว่าเธอเองเหมือนจะรีบ “ขอบใจมากนะนังหนู” “ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ” เธอลุกขึ้นเก็บถุงขนมไปทิ้งขยะ แล้วเดินไปโดยไม่สนใจอีกคนที่นั่งเหมือนไร้ตัวตนสำหรับเธอ “เออ คุณยายครับผมขอตัวสักครู่นะครับอย่าพึ่งไปไหน” เขารีบเดินไปหาร่างเล็กที่เดินไปได้ไม่ไกลนัก “เดี๋ยวก่อนครับ” “...” เธอหันกลับมามองด้วยสายตาไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ เดินหนีมาแล้วยังตามมาอีกบอกปัดแล้วว่าไม่ต้องรับผิดชอบฃจะเอาอะไรอีกวะ “ข้อศอกหนู ให้พี่พาไปทำแผลนะ” เขาแสดงความรับผิดชอบออกมาถึงเธอจะปฏิเสธไปแล้วก่อนหน้าก็ตาม “...นี่ลุง บอกแล้วไงว่าไม่ต้อง” เธอถอนหายใจแล้ว บอกออกไป “ลุง?” คนที่พึ่งเรียนภาษาไทยได้ไม่นานเกิดอาการงงเล็กน้อย “เฮ้อ! ไรวะ UNCLE ไง” “...” เขาถึงเข้าใจแจ่มแจ้ง ลุง ลุงอย่างนั้นเหรอ “เข้าใจแล้วงั้นไปล่ะ” เธอเดินหนีเขาอีกครั้งแต่มีเหรอลุง เอ้ย! คนอย่างเขาจะปล่อยให้เธอเดินหนีไปเฉยๆ “เดี๋ยว...” “อะไรอีก!” คนที่อยากเดินไปจากตรงนี้อารมณ์เสียขึ้นมาอีกครั้ง “เรียกลุงเลยเหรอแม่หนูน้อย” เขายังไม่ได้แก่ขนาดนั้นสักหน่อย ถ้าเทียบกับเธอน่าจะห่างกันไม่มากเท่าไหร่ด้วยซ้ำ “ก็นั่นป้าที่นั่งอยู่ในรถ คุณก็เลยเป็นลุงไง เก็ทนะ เก็ทแล้วก็ปล่อย รีบ” เธอสะบัดแขนข้างที่เขาจับอยู่แต่ไม่เห็นจะหลุดเลย ดีนะที่จับข้างนี้ถ้าจับอีกข้างสาบานเลยเธอจะเอาขาเล็กๆเตะเขาแน่ๆ “ตัวแสบ” เขาพูดออกมาแต่แทนที่จะโกรธกับยิ้มหล่อกระจายออร่าออกมาซะเต็มที่ นึกขำคนตรงหน้าที่กล้าต่อล้อต่อเถียงกับคนที่พึ่งรู้จักกันแถมยังทำสายตารำคาญเขาเต็มทน จนเสน่ห์ที่สะสมมาตลอด24ปีสั่นคลอนไปเลยทีเดียว นอกจากไม่โอนอ่อนให้กับรูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่ว่าสาวคนไหนเห็นเป็นต้องมองตาเยิ้มแล้ว ยังว่าเขาได้เจ็บๆคันๆอีก “ปล่อย” ร่างเล็กเสียงเขียวขึ้น เมื่อเขาว่าเธอแถมยังไม่ปล่อยแขนอีก “...” “บอกให้ปล่อยไงตาลุงนี่ จะเอาอะไรอีกวะคนยิ่งรีบๆอยู่” ด้วยความที่กลัวว่าลูกพี่กับเพื่อนจะรอนาน เลยเริ่มฉุนที่เขาไม่ยอมปล่อยเธอสักที ยิ้มกวนประสาทนั่นถึงมันจะหล่อ(มาก)ก็เถอะ แต่ด้วยสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเธอไม่พิศวาสเขาหรอกนะ “..ถ้าไม่ปล่อย จะทำอะไรพี่ได้เหรอตัวแสบ” เขาเห็นว่าเธอช่างดูน่ารัก รั้นๆ จนดูน่าแกล้ง ก็อดไม่ได้ “ฮึ่ม! ก็ร้องให้คนช่วยไงไม่เห็นจะยาก ลองปะล่ะอาจจะเจอยำตีนขนาดย่อมๆเลย” คำพูดของเธอทำให้เขาคลายมืออกเล็กน้อย จนเธอสะบัดแขนออกได้ “พูดไม่เพราะเลย” ช่างขัดกับรูปร่างเล็กๆน่าทะนุถนอมชะมัด.. บ้าสิคิดไรอยู่วะไอ้จุน “เรื่องของฉันปะ ลาก่อนอย่าได้เจอกันอีก บาย” เธอรีบพูดแล้วเดินหนีออกมา “...” “อ้อ ลุง” แต่กลับนึกบางอย่างออกมาได้เลยหันกลับมาพูดกับเขา “ครับ..เปลี่ยนใจจะให้พี่ชายคนนี้ช่วยแล้วเหรอ” แปลกที่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เป็นบ้าอะไรของเขาวะ “เปล่าแค่อยากจะบอกว่า โรงแรมมีก็ไปให้มันถึงที่ก่อนนะอย่าทำอะไรประเจิดประเจ้อหัดระงับตัวเองซะบ้าง” พูดจบแล้วก็เดินไปหน้าตาเฉย ทิ้งเขาที่มองดูกางเกงตัวเองแล้วรีบรูดซิบขึ้นรวดเร็ว บ้าชิบ! ดีนะที่มีสติเก็บจุนน้อยเข้าไปไม่งั้นคงไม่ใช่แค่ลามก คงเจอตำรวจจับข้อหาอนาจารเป็นแน่..เด็กแสบปากคอเลาะร้ายจังเลยนะ เอ๊ะ! นั่นเธอเดินเข้าบริษัทเพอร์นิสเหรอ เด็กแค่นั้นไม่ใช่พนักงานหรอกแล้วเข้าไปทำไม “หึ!” เขานึกอะไรสนุกๆได้เลยหยิบมือถือขึ้นมากดเบอร์บอดี้การ์ดคนสนิท “...” “จัดการสืบประวัติเด็กที่เข้าไปในบริษัทเพอร์นิสวันนี้ด้วย เธอใส่เสื้อสีเหลืองกางเกงยีนส์” เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกง “แล้วเจอกันนะตัวแสบ”