ลันตา

ร่างบางในชุดนักเรียนมัธยมต้นวิ่งลงมาจากบันไดเวียน ด้านข้างต่ำลงมาจากราวจับเป็นเหล็กดัดลายเครือเถาใบไม้สีเขียวสลับทอง ปลายเท้าเรียวยังคงก้าวเร็ว ๆ เข้ามาในห้องรับประทานอาหารซึ่งอยู่ด้านในสุดของบ้าน ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหรา แต่ละชิ้นบิวท์เข้าชุดกันได้อย่างลงตัว ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมจากอาหารโชยคลุ้ง เด็กหญิงใบหน้าสวยทำปากขยับไปมาแล้วส่งยิ้มให้กับหญิงชายวัย 30 กลาง  ๆ ที่กำลังสนทนาด้วยท่าทางสดชื่น “สวัสดีค่ะ คุณพ่อ คุณแม่” “สวัสดีจ้ะสาวน้อยลันตา ขอให้มีความสุขกับโรงเรียนใหม่ที่มีชื่อเสียงของกรุงเทพฯ” “แม่ดีใจนะลันตา ลูกสอบเข้าเรียนที่นี่ได้ ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์เรียนกวดวิชาตั้งหลายเดือน เสียเงินไม่เท่าไหร่ ถ้าไม่ได้เราจะเสียความรู้สึกมาก” ฤกษ์กับลัดดาต่างมีความสุขที่ได้เห็นลันตาบุตรสาวคนเดียวแต่งชุดนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ซึ่งเป็นการเข้าเรียนด้วยการสอบได้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องพึ่งอำนาจเงินของพ่อแม่ที่เป็นถึงเจ้าของบริษัทสินค้าส่งออก “เรื่องแค่นี้จิ๊บ จิ๊บค่ะ ลันตาซะอย่าง ไม่กลัวอยู่แล้ว ถ้าตั้งใจจะทำอะไรต้องสำเร็จ” “แม่รู้จ้ะ ว่าลูกเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเองสูง แต่อย่าแข็งกระด้าง อย่าก้าวร้าว เดี๋ยวจะอยู่ในสังคมไม่ได้” “ลันตาไม่แคร์ ในเมื่อมีทุกอย่างแล้วนี่คะ” “พอ ๆ เถอะลูก พ่อว่าทานข้าวเสียก่อน เดี๋ยวจะไปโรงเรียนสาย ให้จำนงขับรถไปส่งนะ” “ไม่ค่ะ ลันตาโตแล้วไปเองได้” สิ้นเสียงเข้ม ๆ จากลูกสาวแสนสวย ฤกษ์กับลัดดาหันมามองหน้ากันเป็นเชิงปรึกษาแล้วสบตากับลันตาเห็นถึงความเด็ดเดี่ยวในดวงตากลมโตคู่นั้น รู้แล้วว่าลูกเริ่มที่จะไม่อยู่ในการปกครอง คงต้องค่อย ๆ ตะล่อมให้อยู่ในกรอบ “ลันตา ฟังพ่อนะ ไปเรียนวันแรก เรายังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ให้จำนงไปส่งก่อน เดี๋ยวไปสายโดนทำโทษนะ” “ลองดูสิคะ ถ้าอาจารย์คนไหนทำอย่างนั้นล่ะก็จะร้องเรียนในระดับสูงให้รู้เรื่อง” “เฮ้อ เรานี่นับวันมีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินไปแล้วนะลูก ลดเพดานให้ต่ำลงมาหน่อยเถอะ สูงไปเดี๋ยวตกลงมาเจ็บมากนะ” “คุณพ่อกับคุณแม่รู้เอาไว้ด้วยเถอะว่าคนอย่างลันตาไม่มีวันเจ็บ” ไม่ว่าจะบอกหรือสอนอะไร ลันตาเถียงคอเป็นเอ็น สิ่งเดียวที่ช่วยให้สงบปากสงบคำลงได้นั่นก็คือให้รับประทานอาหารเช้าซึ่งเป็นเบรคฟัสต์เหมือนในโรงแรมชั้นนำ มีหลายอย่างให้เลือก ลันตาตักอาหารรับประทานด้วยใบหน้าบึ้งตึงเพราะกรุ่นในอารมณ์ที่ผู้ให้กำเนิดเตือนเรื่องมีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป แต่คนอย่างเธอไม่เคยแคร์ใครแม้แต่สังคม อยากทำอะไรก็ได้ตามใจต้องการ ใคร ๆ ต่างพากันพูดว่าเป็นคนแรง ซึ่งเธอก็ยอมรับว่าจริง ทันทีที่รถราคาเกือบสิบล้านแล่นเข้ามาจอดใกล้ ๆ กับประตูทางเข้าโรงเรียน เรียกร้องความสนใจจากอาจารย์ ผู้ปกครองที่มาส่งลูกหลานและนักเรียนตั้งแต่รุ่นเดียวกันยันรุ่นพี่ รู้ว่าผู้ที่ได้ครอบครองรถคันนี้จะต้องเป็นมหาเศรษฐี ลันตาเปิดประตูลงมาซึ่งกลายเป็นจุดเด่นยิ่งกว่ารถเสียอีกเพราะหน้าตาสวยมาก ผิวขาวอมชมพู ดวงตากลมวาวทอประกายวาววับ รุ่นพี่ผู้ชายเห็นพากันคิดในใจว่าจะต้องหาทางจีบให้ได้ ต่างจากเด็กสาวบางคนที่มองด้วยความหมั่นไส้ ลันตาสวยและรวย ต่อจากนี้ไปคงจะเป็นดาวของโรงเรียน อาจารย์ที่ยืนอยู่หน้าประตูส่งยิ้มให้และรับไหว้เมื่อลันตาเดินเข้ามาหยุดยืนพร้อมกับทำความเคารพ “สวัสดีค่ะลูก เรียนอยู่ชั้นไหนคะ” “ม.1/4 ค่ะ” “ตั้งใจเรียนนะ หนูจะเป็นเด็กที่สมบูรณ์แบบที่สุด” “ค่ะ อาจารย์” ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนสวย บุคลิกดี ฐานะร่ำรวยย่อมเป็นที่สนใจแก่ทุกคน เช่นเดียวกับลันตาเมื่อรู้ว่าอาจารย์เอ็นดู เริ่มผยองในตัวเอง เธอปรายตาคมวาวมองไปรอบ ๆ ตัวเห็นเด็กนักเรียนหญิงรุ่นเล็กรุ่นใหญ่ต่างแสดงอาการริษยาอย่างเห็นได้ชัด เธอไหวไหล่เบะปากเหยียด ๆ แสดงให้รู้ว่าไม่แคร์แต่อย่างใด เธอเดินเชิด ๆ เข้าโรงเรียนอย่างรวดเร็ว เท่ากับว่าสร้างศัตรูขึ้นมาด้วยความตั้งใจ ธยานีรุ่นพี่ ม.6 หน้าร้อนชาวาบ อารมณ์ปรี๊ดขึ้นมาทันที “นี่เธอเห็นมั้ย นังเด็ก ม.1 คนเมื่อครู่มันปรายตามองเราอย่างเหยียด ๆ เดี๋ยวเถอะ รู้จักนังนีน้อยไปแล้ว” “ช่าย นี เราเห็นเต็มตาเลย มันคงคิดว่าตัวเองสวย รวย ก็เลยทำตัวเชิด ๆ เริด ๆ โดนฝ่ามือเธอไปซักฉาดสองฉาดคงหายซ่า” ดาวเพื่อนคู่หูกลายเป็นลูกคู่ยุให้ธยานีทำเรื่องไม่เข้าท่า ขณะที่กำลังสนทนาด้วยอารมณ์เดือดพล่านที่รุ่นน้องมองด้วยสายตาหยัน ๆ อยู่นั้นไม่รู้ว่ามีนภัสสรเด็กชั้น ม. 1 ได้ยินโดยบังเอิญ ยิ้มเยาะกลางใจเพราะหมั่นไส้ลันตาตั้งแต่ลงจากรถด้วยท่าทางเชิดจนน่าเกลียด “คอยดูเถ้อะ นังลันตา แกคว่ำแน่ ทำตัวเวอร์ดีนัก เรานี่แหละจะโค่นแล้วเหยียบให้จมดิน เหมาะมากที่อยู่ห้องเดียวกัน” สาวน้อยผู้มีความร้ายกาจอยู่ในสายเลือด เดินแกว่งกระเป๋าหนังราคาแพงเข้าไปในโรงเรียน สายตาวาววับจับตามองลันตาตลอดเวลา ใจเดือดพล่านที่เห็นเด็กนักเรียนผู้ชายมองด้วยความสนใจ บางคนชักชวนกันเดินไปส่งถึงหน้าห้องเรียน “เราจะนั่งโต๊ะไหนดี มีแต่คนจองเต็มไปหมดเลย ในห้องนี้ไม่มีที่ว่างหรือไง” “เธอก็เลือกเอาสิจ๊ะ ในเมื่อไม่มีเก้าอี้ให้นั่ง พื้นก็ยังว่าง ข้าง ๆ ถังขยะหลังห้องนั่นไง” นภัสสรนั่นเอง เริ่มต้นจิกทันที ตามด้วยเสียงหัวเราะชอบใจจากการประสานเสียงของเพื่อนในแก๊งที่มีอยู่ 7 คน ลันตาหันขวับไปมองอย่างโกรธ ๆ จดจำทุกคนด้วยดวงตาวาววับ ขึ้นบัญชีบันทึกเอาไว้ว่านี่คือศัตรูที่จะต้องจัดการให้ราบ “เธอนั่งก่อนสิ” “ไม่ได้นะ บังเอิญฉันมีโต๊ะเรียบร้อยแล้ว ส่วนเธอนั่งเขียนกับพื้นก็แล้วกัน ดันมาสายเองนี่ หุ หุ หุ” “พูดอย่างนี้หาเรื่องกันใช่ไหม ได้ เดี๋ยวจัดไปเอาให้หนัก ๆ เลย” ใครก็ตามที่บังอาจตั้งตัวเป็นศัตรู คนอย่างลันตาไม่ยั่นอยู่แล้ว พร้อมที่จะเล่นงานในทันที เด็กทั้งในห้องและนอกห้องต่างพากันมองเป็นตาเดียวกัน ใจเต้นแรง เมื่อรู้ว่าจะมีมวยหญิงเกิดขึ้นในตอนเช้าของการเข้ามาเรียนในวันแรก