ลออรัก

บทนำ "เธอทิ้งพี่กับหนูอ้อไปแล้ว" น้ำเสียงสั่นเครือของพันกรเอ่ยกับคนตรงหน้า หยาดน้ำตาของลูกผู้ชาย ค่อย ๆ ไหลอาบสองข้างแก้ม เขามั่นใจมาเสมอว่าผู้หญิงที่เลือกจะเป็นคู่ชีวิตที่ดีและอยู่ด้วยกันชั่วชีวิต แต่วันนี้กลับไม่ใช่ เธอหลงเหลือไว้เพียงความว่างเปล่า "พี่ไม่ดีตรงไหนวะจอม" "เลิกดื่มเถอะครับ" จอมพลเดินเข้าไปรั้งแก้วเหล้าในมือของพันกรมาถือเอาไว้ซะเอง ตอนนี้พื้นบ้านเต็มไปด้วยขวดเหล้า นานแค่ไหนแล้วที่พันกรเอาแต่ดื่ม ทำตัวไม่สนใจอะไรแบบนี้ แถมยังปล่อยให้เด็กน้อยวัยเพียงห้าขวบนอนร้องไห้อยู่ข้างตัวนานสองนาน ถ้าเขาไม่เอะใจและรีบมาที่นี่ แทบไม่อยากคิดเลยจริง ๆ ว่าลออรักจะต้องนอนร้องไห้งอแงเพราะหิวไปอีกนานแค่ไหน "พี่ไม่รักหนูอ้อเหรอครับ" พันกรเหมือนได้สติ อย่างน้อยในชีวิตเขาตอนนี้ก็ยังมีลูกที่ต้องดูแล เขามัวแต่จมปลักกับความเศร้าจนลืมอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ไปได้ยังไงกัน "อย่างน้อยพี่ก็ยังมีหนูอ้อ" "นั่นสินะ" พันกรคลี่ยิ้มบางออกมาพลางขยับตัวเองเพื่อลุกขึ้นยืน สองขาค่อย ๆ ก้าวตรงไปยังโซฟาที่ลูกสาวนอนหลับอยู่ สายตาพร่ามัวมองไปทางเด็กน้อยพร้อมกับมือหนาแสนสั่นเทาค่อย ๆ ลูบหัวลูกสาวแผ่วเบา "พ่อขอโทษ..." หยาดน้ำตายังคงไหลอาบสองข้างแก้ม แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเสียใจที่ถูกผู้หญิงคนนั้นทิ้งไป แต่กลับรู้สึกผิดที่ปล่อยปละละเลยลูกสาวของตัวเองไปต่างหาก "ผมเรียนจบแล้ว ต่อไปคงไม่ได้มาหาพี่อีก แต่ถ้าพี่มีเรื่องอะไรอยากให้ผมช่วย บอกได้เสมอ เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือที่ผ่านมา" จอมพลบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ถึงจะเป็นห่วงพี่ชายตรงหน้าเขามากแค่ไหน แต่หน้าที่และความรับผิดชอบหลังจากนี้อีกมากมายกลับทำให้เขาต้องถอยหลังห่างออกไปอยู่ดี "พี่ช่วยจอมแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง ถ้าเทียบกับที่จอมคอยช่วยพี่มาตลอด" "ไม่เอาหน่า ผมหวังว่าพี่จะรักและดูแลหนูอ้อได้ดีนะครับ" "อืม พี่สัญญา" จอมพลระบายยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับมือหนาที่ยื่นไปตรงหน้าของพันกร ไม่ต่างไปจากเขาที่ยื่นมือหนาข้างหนึ่งของตัวเองมาจับประสานกันเพื่อเป็นการสัญญา "คุณพ่อ" เสียงเล็กของลออรักดังขึ้นมา พลอยทำให้คนทั้งคู่หันกลับไปมอง ดวงตากลมมองหน้าคนเป็นพ่อพร้อมกับรอยยิ้มสดใส ช่างเป็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์เหลือเกิน "พ่อขอโทษนะ" ลออรักเอียงหน้าไม่ค่อยเข้าใจ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อเอ่ยคำนี้ออกมาทำไม เด็กหญิงทำเพียงขยับตัวเข้าไปโอบกอดคนเป็นพ่อเอาไว้เท่านั้น จอมพลยืนมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนี้คงหมดหน้าที่ของเขาจริง ๆ แล้วถึงได้ตัดสินใจจะลุกเดินออกมา แต่กลับถูกมือเล็กข้างหนึ่งยื่นมาจับปลายนิ้วเพื่อรั้งเอาไว้ซะก่อน "คุณอา" "ครับ" จอมพลหยุดฝ่าเท้าพลางหมุนตัวกลับมานั่งยองเพื่อจะคุยกับลออรัก "ไปไหนเหรอคะ" "อาต้องกลับบ้านแล้วครับ" "กลับบ้าน?" "คงไม่ได้เจอกันอีกนานเลย เป็นเด็กดีนะครับ" น้ำเสียงอ่อนโยนเอ่ยออกมาพร้อมกับมือหนาที่ยื่นไปลูบหัวลออรักแผ่วเบา "ไว้เจอกันใหม่นะครับ" "สัญญานะคะ" ลออรักยื่นปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายไปตรงหน้าของจอมพลด้วย ชายหนุ่มมองปลายนิ้วอวบของเด็กน้อยตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่งก่อนยื่นปลายนิ้วก้อยข้างซ้ายของตัวเองไปเกี่ยวสัญญาเอาไว้ จนมือเล็กขยับห่างออกไปพร้อมกับน้ำเสียงสดใสที่เอ่ยตั้งคำถามกับคนเป็นพ่อต่อ "คุณพ่อคะ หนูอ้ออยากนอนกับคุณแม่" "เอ่อ..." พันกรเงียบไปครู่หนึ่งพลางเงยหน้าไปมองสบตากับจอมพล หลังจากนี้เขาคงต้องสอนให้ลออรักค่อย ๆ เรียนรู้ใหม่สินะ เพราะต่อไปจะไม่มีคุณแม่อีกแล้ว "คืนนี้คงไม่ได้แล้วครับ" "ทำไมเหรอคะ" "คุณแม่ไม่อยู่แล้ว" "เอ๋?" เสียงแปลกใจเปล่งออกมาด้วยความสงสัย แต่กลับไม่มีคำอธิบายนอกจากรอยยิ้มของคนเป็นพ่อเท่านั้น "ไปนอนกันดีกว่าครับ เดี๋ยวพ่อเล่านิทานให้ฟัง" "ค่ะ" พันกรอุ้มลออรักขึ้นมาแนบอกพลางมองไปทางจอมพลด้วยเล็กน้อย ทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมานอกจากเผยรอยยิ้มให้กันเท่านั้น จอมพลยืนมองภาพนั้นจนลับสายตาก่อนจะหมุนตัวเดินกลับออกมา "หลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปนะ พี่จะไหวจริง ๆ สินะ"