หนี้แค้นวิศวะลวง

“อย่ามายุ่งกับฉันอีก...ต่อจากนี้เราจบกัน!” เสียงตะโกนอันสั่นเครือของ สายขิม ดังลอดจากปลายสายโทรศัพท์ในวันนั้น ยังคงหลอกหลอนอยู่ในห้วงความคิดของเขาไม่เคยจาง แม้เวลาจะล่วงเลยไปกี่ปี...คำพูดเหล่านั้นยังคงชัดเจน ชัด...ราวกับเธอยืนอยู่ตรงหน้าเขา ชัด...จนมันยังบีบรัดหัวใจเขาทุกครั้งที่หลับตา ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น เพียงหนึ่งวันหลังจากวันรับปริญญา วันที่เขามีความสุขที่สุดในชีวิต วันที่เขาตั้งใจจะบอกความรู้สึกที่เก็บไว้มาเนิ่นนาน แต่เธอกลับ...หายไป หายไปจากโลกของเขาอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีแม้แต่ลมหายใจสุดท้ายที่ได้ยิน “ทำไมเธอถึงหายไป...สายขิม?” เขาพึมพำกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนคนบ้า ที่ยังคงหวังว่าแค่คำถามเดียวจะย้อนเวลากลับไปเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ แต่เปล่าเลย... มันสายเกินไปแล้ว เธอ...เลือกที่จะเดินจากเขาไป ในวันที่เขาถือแหวนในมือ พร้อมดอกไม้ และหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอจากไป...ทิ้งไว้เพียงรอยแผลลึกที่กัดกินจิตใจของเขาทุกวันทุกคืน และสิ่งที่เธอทิ้งไว้ ไม่ใช่แค่ ความรัก แต่มันคือ ความแค้น ความเจ็บปวด ที่กัดกินเขาจนไม่เหลืออะไร...เขาเจ็บจนไม่เป็นผู้เป็นคน ดื่มเหล้าจนเข้าโรงพยาบาลเจียนตาย แต่ไร้วี่แววของเธอ “ถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง...ฉันจะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีกแน่” คำสาบานนั้น...เขายังย้ำมันอยู่ในใจ เป็นแรงผลักดันเดียว ที่ทำให้เขาลุกขึ้นจากความพังพินาศ และกลายเป็นชายหนุ่มที่โลกต้องให้ความสนใจ หกปีต่อมา เขากลับมาแล้ว...ในฐานะชายหนุ่มผู้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ราวิน ธนาธิปพิพัฒพงษ์ หนุ่มวัย 28 เจ้าพ่อโครงการก่อสร้างระดับประเทศ CEO หนุ่มแห่งวงการวิศวกรรมโยธา เจ้าของบริษัทมูลค่าพันล้านที่ใคร ๆ ก็รู้จัก ชายหนุ่มผู้มีภาพลักษณ์ หล่อเหลาคมเข้ม สุขุม ฉลาดเฉียบแหลม และเย็นชาจนยากจะมีใครเข้าถึง เขาสร้างอาณาจักรด้วยสองมือ กลายเป็นคนที่ทั้งวงการต้องยกย่อง แต่ไม่มีใครรู้...ว่าเบื้องหลังความสำเร็จนั้น มีเพียงความว่างเปล่าและอดีตรักที่ฝังลึก แม้จะมีคนมากมายต่างเข้าหาเขา หญิงสาวพราวเสน่ห์ นักธุรกิจร้อยเล่มเกวียน หรือแม้แต่คนที่หวังผลประโยชน์ แต่ไม่มีใครเลย...ที่เข้าไปถึงใจเขาได้ เพราะใจของเขา... ยังคงปิดตายอยู่กับเธอ กับคำพูดสุดท้าย กับรักที่ยังไม่เคยได้รับคำตอบ และในอีกด้านหนึ่งของเมือง... สายขิม ขิมนารี วานิชวัฒน์กุล หญิงสาววัย 25 ปี เจ้าของดวงตากลมโตดูฉลาดเฉียบคม ผิวขาวผ่องราวกลีบบัว ผมยาวตรงดำขลับไหลสลวยอยู่บนไหล่ เธอสูง 165 เซนติเมตร รูปร่างสมส่วนตามแบบฉบับสาวไทยที่ใครเห็นก็ต้องหันมอง สาวสวยคนนี้เป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาในกรุงเทพฯ ที่ไม่มีใครรู้ว่าเบื้องหลังเธอคือคนที่เคยเป็น “ทุกอย่าง” ของใครบางคน สายขิมจบการศึกษาจากคณะบริหารธุรกิจระหว่างประเทศ ด้วยผลการเรียนระดับเกียรตินิยม ทว่าเบื้องหลังความสำเร็จนั้น เธอเดินทางลำบากไม่ต่างจากใครๆ เธอตัดสินใจย้ายจากเมืองหลวง ไปเรียนต่อปีสองยังมหาวิทยาลัยต่างจังหวัดเพื่อ หนีจากราวิน สายขิมเติบโตมาในครอบครัวเล็ก ๆ แต่เปี่ยมด้วยความรัก ที่บ้านไร่กลางหุบเขาภาคเหนือ ล้อมรอบด้วยสวนผลไม้เขียวขจี ทุกเช้าเธอตื่นขึ้นมาพร้อมกลิ่นดิน กลิ่นไม้ และรอยยิ้มของพ่อแม่ผู้เหน็ดเหนื่อยแต่ไม่เคยบ่นสักคำ แม้ครอบครัวจะไม่ร่ำรวยนัก แต่ความอบอุ่นในบ้านหลังนั้น...มากพอจะหล่อเลี้ยงหัวใจของใครสักคนให้เติบโตอย่างมั่นคง พ่อกับแม่ของเธอเป็นชาวสวนขยันขันแข็ง และเธอเอง...ก็กลายเป็นเสาหลักของบ้านตั้งแต่อายุยังน้อย หลังเรียนจบ เธอเลือกเดินทางเข้ากรุงเทพฯ เริ่มต้นชีวิตพนักงานออฟฟิศ ส่งเงินกลับบ้านทุกเดือนโดยไม่เคยบ่น แม้บางครั้งจะมีเพียงพอแค่พอใช้ แต่เธอก็ไม่เคยลังเล เพราะเธอรู้ดีว่า สิ่งที่ครอบครัวมอบให้เธอ มีค่ามากกว่าเงินทองเสมอ สายขิมมีน้องชายเพียงคนเดียว ปัณณธร เด็กหนุ่มวัย 19 ปี รอยยิ้มสดใสตัดกับบุคลิกขรึม ๆ อย่างลงตัว เขาเพิ่งสอบติดคณะวิศวกรรมโยธาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง เป็นความภูมิใจของครอบครัว ปัณเป็นคนสุขุม มุ่งมั่น และขยันอย่างเงียบ ๆ แต่ในความนิ่งนั้น...มีความอ่อนโยนที่ทำให้ใครหลายคนเผลอยิ้มได้เสมอ สายขิมรักน้องชายมาก และเธอก็พร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาได้มีอนาคตที่ดี ไม่ว่าจะต้องเสียอะไรไปก็ตาม... เมื่อปัณย้ายเข้ามาอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัย สายขิมก็นัดน้องมากินข้าวทุกสัปดาห์ ไม่เคยขาด พี่น้องคู่นี้ผูกพันกันมาก ไม่ต้องพูดอะไรมาก...แต่เข้าใจกันทุกอย่าง เสียงรถราวิ่งผ่านไปมาตามถนนสายเล็ก ๆ หน้าแหล่งชุมชนใกล้คอนโด แสงไฟสลัวจากหลอดไฟถนนสะท้อนเงาคนเดินสวนกันจอแจ บรรยากาศยามเย็นคล้ายจะเงียบสงบ แต่แฝงด้วยความเหงาบางอย่างในอากาศ ที่ร้านอาหารริมทางแห่งหนึ่ง ใต้ร่มผ้าใบขาดรุ่ยที่สั่นไหวตามแรงลม ขิมนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามปัณ บนโต๊ะมีแค่กับข้าวง่าย ๆ แกงจืด ต้มยำ และไข่เจียว แต่สำหรับเธอ...นี่คือมื้อที่มีค่าที่สุด "ปัณมาอยู่ที่นี่ มีปัญหาอะไรให้บอกพี่นะ" น้ำเสียงของเธออ่อนโยน แต่แฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าที่กลบซ่อนเอาไว้ไม่มิด "ครับพี่ขิม...ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะตั้งใจเรียน ไม่สร้างปัญหาให้พี่กับครอบครัวแน่นอนครับ" เธอยิ้มให้น้องชายอย่างเอ็นดู เพราะเธอรักและห่วงใยน้องชายของเธอมาก "ทานเยอะ ๆ นะ ไว้วันหยุดเรากลับบ้านกัน...ช่วงนี้เหมือนพ่อไม่ค่อยสบาย แต่ถ้าพี่ว่างพี่จะกลับไปดูพ่อก่อน" "ผมก็พึ่งเปิดเทอม อยากกลับไปด้วยจังครับ" "ตั้งใจเรียนก่อนเถอะเราอ่ะ" "ครับ คุณพี่สาวสุดสวยของผม" ปัณยิ้มให้เธอ ดวงตาของเขาเปล่งประกายอย่างภักดี เขารู้ดีว่าพี่สาวเหนื่อยแค่ไหนเพื่อให้เขามีวันนี้ได้ และเขาสัญญากับตัวเองว่า จะไม่มีวันทำให้พี่สาวของเขาต้องผิดหวัง หลังจากทานข้าวเสร็จ ขิมก็ลุกขึ้น "ปัณ ทานเสร็จแล้วกลับก่อนได้เลยนะ ไม่ต้องไปส่งพี่" "มืดแล้ว พี่จะไปไหนครับ?" "พี่นัดดูหนังกับญาดาไว้ เรากลับก่อนเลย แล้วขับรถดี ๆ นะ เข้าใจไหม?" "...ครับพี่" … เสียงเพลงจากวิทยุในรถคลอเบา ๆ สร้างความเงียบเหงายามค่ำ ปัณขับรถกลับมหาวิทยาลัยอย่างเรื่อย ๆ ถนนว่างเปล่า แต่สายตาเขายังคงเห็นภาพรอยยิ้มของพี่สาวลอยวนในความคิด แต่แล้ว... เอี๊ยดดด!! โครมมมมม!! เสียงเบรกดังสนั่น รถสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาเหยเกเต็มไปด้วยความตกใจ “เฮ้ย!!” ภาพตรงหน้าทำให้เขาแทบหยุดหายใจ... หญิงสาวท้องแก่ล้มแน่นิ่งอยู่กลางถนน เลือดสีเข้มไหลเป็นทางจากศีรษะ ใบหน้าของเธอซีดเผือดและไร้สติ คนเริ่มวิ่งกรูกันเข้ามา เสียงตะโกน... เสียงร้องไห้... เสียงสาปแช่ง... วี้หว่อ วี้หว่อ วี้หว่อ ไฟสลับแดงน้ำเงินกระพริบเข้าใส่หน้าเขา มือของปัณสั่นจนควบคุมไม่ได้ เขาหายใจถี่เหมือนจะขาดใจ เสียงในหัวดังก้อง "ฉันชนคนตาย..." ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะกระจกเรียกสติ “พ่อหนุ่ม ลงมาก่อน!” เขาเปิดประตูรถช้า ๆ เท้าก้าวลงพื้นเหมือนไร้แรง “ดื่มมาหรือเปล่า?” “...เปล่าครับ...” “อายุแค่นี้...ขับรถชนคนตายเนี่ยนะ?” “ผม...ผมดูดีแล้วครับ เธอวิ่งมาตัดหน้าผมจริง ๆ” “เรื่องนั้นค่อยไปพูดกันที่โรงพัก ติดต่อญาติก่อน” ปัณหยิบโทรศัพท์ มือสั่นจนแทบกดไม่ถูก เสียงสัญญาณรอสายดังเหมือนเสียงนรก ติ๊ด... ติ๊ด... กริ๊ง กริ๊ง... “ฮัลโหล ว่าไงจ๊ะเจ้าน้องชาย?” เสียงปลายสายสดใส ไม่รู้เลยว่ากำลังจะเจอความจริงอันโหดร้าย “พี่ขิม...ผมชนคนตายครับ...ตอนนี้อยู่สถานีตำรวจข้างคอนโดพี่...” ความเงียบแผ่ขยายผ่านปลายสาย เหมือนเวลาในโลกหยุดหมุน "...ปัณ ใจเย็นก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปหา รอพี่อยู่ตรงนั้น ใจเย็น ๆนะ รอพี่..." น้ำเสียงของเธอสั่น ความกลัว ความห่วง แทรกผ่านทุกคำพูด "ครับ...พี่..."