-เวลาต่อมา-
“หวายบอกว่าหวายกลับเองได้ไงคะ” ไม้หวายหันไปคุยกับเขาทันทีที่เธอขึ้นมาบนรถ แต่เธอก็พูดด้วยรอยยิ้ม
“พี่มารับได้ เวลานี้นั่งรถเมล์กลับเหนื่อยจะตาย ทั้งคนเลิกงานทั้งนักเรียนนักศึกษาอัดกันเป็นปลากระป๋อง”
“เมื่อก่อนหวายก็นั่งบ่อย ๆ ค่ะ” เธอยิ้มให้เขาที่ทำเสียงดุนิดหน่อย
“นั่นมันเมื่อก่อนแต่ตอนนี้พี่รับส่งได้ไม่ได้ลำบากอะไร”
“เดี๋ยวหวายก็ติดเป็นนิสัยหรอกค่ะพี่ชาร์ล” ไม้หวายตอบเขาพร้อมกับย่นจมูกใส่ด้วยท่าทางน่ารัก
“ก็ดีนะ หวายจะได้อยู่กับพี่ไงให้พี่คอยรับส่งตลอดไปไง”
“...”
“พี่ล้อเล่น อยากกินอะไรดีครับ” เขาลืมตัวเลยเผลอพูดประโยคก่อนหน้านี้ออกไปให้เธอไม่สบายใจชาร์ลเลยรีบบอกว่าพูดเล่นแล้วยิ้มออกมา
“อะไรก็ได้ค่ะแล้วแต่พี่ชาร์ลเลย”
“หึ ๆๆ ไม่เอาคำว่าแล้วแต่พี่ได้ไหมเพราะพี่ก็คิดไม่ออกเหมือนกัน”
“อืม~ ถ้างั้นกลับคอนโดแล้วค่อยออกมาหาร้านข้าวต้มกินดีไหมคะ นี่ก็ยังไม่เย็นเท่าไหร่เดี
