Kila
"Akila!" sigaw ni Jix
Hindi ko ito nilingon at sa halip ay mabilis kong pinaandar ang kotse at humarurot ng takbo. Walang patid sa pagdaloy ang mga luha ko. Sobrang sakit! Hindi ko matanggap ang mga nasaksihan ko. Hindi ko naisip na magagawa sa amin ni Papa ang ganoon. Mas binilisan ko pa ang pagpapatakbo kahit wala akong direksiyon na pupuntahan. Ayoko na! Pagud na pagod na akong umiyak. Ni hindi ko pa naaayos ang personal kong problema at ngayon may panibago na naman. Ikaw na tadhana hindi ka pa ba masaya sa lahat ng paghihirap ko? Kulang pa ba?!
Unti unti kong binagalan ang pagpapatakbo noong mapansin ang madilim na kalsada na tinatahak ko. Doon ko lang din napagtanto ang cellphone kong kanina pa palang tumutunog. Sinulyapan ko iyon, si Jix.
Inabot ko iyon para i-off, isa pa
