STAY IN MY MIND

1. "มาย ฟังกรณ์ก่อนได้ป่ะ มันไม่มีอะไรจริงๆ" "ไม่ฟัง ปล่อยมายนะกรณ์" ฉันพยายามสะบัดแขนออกจากการฉุดรั้งจากผู้ชายคนนึง "ไม่ มายกำลังเข้าใจผิดอะ ถ้าไม่เชื่อมายก็โทรไปถามแม่กรณ์ดูก็ได้" "แล้วที่มายเห็นมันคืออะไร เนี่ย! ไม่ใช่แขนกรณ์หรอ ที่มันลงรูปอ่ะ กรณ์จะให้มายคิดยังไงวะ" ฉันพูดแบบที่เต็มไปด้วยอารมณ์กับเขา พยายามกลั้นเอาไว้ไม่ให้ตัวเองร้องไห้ออกมา "คนอื่นมันพยายามสร้างเรื่องมาใส่ร้ายกรณ์ไงมาย คนที่อยากจะให้เราเลิกกันอ่ะ" ฉันมองเข้าไปในตาเขา ผู้ชายที่ฉันเพิ่งตกลงคบมา6เดือน แค่6เดือนเท่านั้นฉันก็ได้กลิ่นว่าเขามีคนอื่นแล้ว ประสบการณ์การมีแฟนครั้งแรกของฉัน ครั้งแรกก็โดนนอกใจเลย เริ่ดเกิน เห็นฉันแบบนี้...ไม่ใช่ว่าฉันไม่เจ็บนะ ไม่ใช่ไม่รักเขา แต่...แต่มันทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงวะ ฉันกับเขาสบตากันนิ่งๆ และฉันก็พยายามชั่งใจดู แต่ภาพในไอจีที่นินิวเพื่อนสนิทของฉันแคปแล้วส่งมาให้ดู คือภาพผู้หญิงคนหนึ่งนั่งทานอาหารอยู่ ในภาพนั้นถ่ายติดนาฬิกาและมือของผู้ชายอีกคนนึง มันไม่คาหนังคาหนัง แต่เราคุ้นเคยกัน ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าข้อมือผู้ชายในรูปนั้นคือมือแฟนของฉัน!! ประกอบกับที่กรณ์หายไปจากฉันทั้งวัน ฉันเป็นผู้หญิงทำไมฉันจะไม่รู้ และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก!!! เราเงียบกันทั้งคู่ คือฉันก็ไม่เข้าใจว่าเขาจะมีฉันไว้ทำไม ในเมื่อคนอื่นแม่งอยากให้เราเลิกกัน เราก็แค่ เลิกกันดิ่... "กรณ์ไปอยู่กับแม่ทั้งวันจริงๆ ขอโทษที่ไม่ได้โทรหาเลย มายก็รู้ว่าแม่นานๆกลับมาทีอ่ะ มายอย่าโกรธกรณ์เลยนะ" เขาพูดแล้วพยายามดึงแขนฉันเข้าไปกอดกดหัวให้ใบหน้าฉันซบที่อกของเขา ฉันก็ยืนนิ่งๆอยู่แบบนั้น "กรณ์รักมายมากนะ แล้วกรณ์จะทำแบบนั้นกับมายทำไม อย่าคิดมากไปเลยนะครับ" และฉันก็ไม่รู้สึกหรือสัมผัสได้ถึงสิ่งที่เขาพูดออกมาเลย หรืออาจเป็นที่ใจฉันเองที่มันรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับเขาจนไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ฉันดันเขาออกห่างและไม่สบตาอีก รู้สึกว่าต่อให้พูดอะไรออกไปก็มันเท่านั้น "มายจะกลับแล้ว" "มาย~" "มายอยากอยู่คนเดียวว่ะกรณ์ อย่าเพิ่งตามมาได้ป่ะ" ฉันเอ่ยอย่างอ่อนใจ "โอเค ตามใจ ถึงคอนโดแล้วไลน์บอกกรณ์ด้วยนะครับ" ฉันขับรถออกมาจากบ้านเพื่อนของกรณ์ และมุ่งหน้ากลับคอนโด แบบที่สีหน้าแววตาฉันโคตรจะหม่นหมอง อุส่าห์มีแฟนทั้งที ก็อยากจะมีดีๆ อยากจะมีความรักที่ดีๆ แบบที่ใจหวัง แต่ดันพาตัวเองเข้ามาอยู่ในความสัมพันธ์ท้อคซิค อยู่กับความระแวงว่าเขาจะมีผู้หญิงคนอื่นตลอดเวลา แล้วเขาก็ไม่เคยทำให้ฉันสบายใจได้เลยสักครั้ง โคตรเหนื่อย เหนื่อยจากงานแล้วยังต้องมาเจอแฟนแบบนี้อีก ไม่เถียงว่ากรณ์ก็เป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึง เขาไม่เหมือนอย่างที่ใครๆคิด เขารักและให้เกียรติฉันมาตลอด เขาถนุถนอมฉันดีมากๆแต่ทำไมเรื่องของเรามันถึงต้องเป็นแบบนี้วะ ฮึก เมื่อรถติดไฟแดงฉันก็ก้มหน้าลง ...ฟีลนี้มันยิ่งกว่าคนอกหักอีก มันหม่นหมอง มันระหองระแหง มันท้อ และไม่มีกำลังใจ มันไม่ดีเลย เขามีปัญหาเรื่องผู้หญิงตลอด หาเรื่องให้ฉันระแวงแบบนี้ตลอด ฉันเหนื่อยแล้วว่ะ ฉันใช้มือเสยผมไปด้านหลังและออกรถเมื่อไฟเขียว หักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าซอยคอนโดด้วยความเร็วปกติแต่ทว่า!!! ตุ๊ป! เชี้ยยยย!!! ฉันอุทานออกมาพร้อมกับเหยียบเบรคจนมิด ด้วยความเร็วตัวฉันโยกไปด้านหน้าหัวโขกกับพวงมาลัย หัวใจล่นไปอยู่ตาตุ่ม เมื่อเห็นว่าร่างใครบางคนกระแทกเข้ากับรถฉันอย่างจัง ตายแล้ว ตายแล้ว ตายแน่ๆ ทำไงดีๆ ฉันรีบปลดสายเข็มขัดนิรภัยและเปิดประตูรถออกไปอย่างเร็ว พร้อมกับผู้คนที่เริ่มเข้ามามุงมอง ยามเย็นแบบนี้ผู้คนก็พลุกพล่านเป็นพิเศษ และภาพที่เห็นคือคนตัวสูงนอนล่วงไปกองที่พื้นและพยายามจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน คุณพระ... เขายังไม่ตาย "คุณยังไม่ตายใช่มั้ยคะ?" ขวับ~ สายตาคมกริบดุดันคู่นั้นตวัดหันมามองฉันทันที ดุ ดุมาก และมือข้างซ้ายเขากุมไหล่ขวาไว้ เห็นแบบนั้นฉันก็แทบทรุดตัวลงไปหา "เจ็บตรงไหนไหมคะ ฉันขอโทษนะ ขอโทษ" ฉันย่อตัวคุกเข่าเข้าไปดูเขาและรีบยกมือไหว้ พร้อมกับก้มหัวขอโทษขอโพยยกใหญ่ โชคดีเหลือเกินที่ไม่ถึงกับเลือดตกยางออก โชคดีที่มัวแต่อกหักจนไม่ได้ขับรถเร็ว มือไม้สายตาฉันก็สอดส่ายสำรวจเขาไปทั้งตัว "เจ็บตรงไหนคะ" "อ่า ปวด" เขากุมแขนข้างขวาและเบ้หน้าออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน "รีบพาไปโรงพยาบาลสินังหนู สงสัยจะแขนหัก" พลเมืองดีที่เข้ามาช่วยพูดขึ้น ฉันก็ไม่มีสมาธิจะมาชื่นชมความหล่ออะไร รีบพาตัวเองเข้าไปดึงแขนเขามาโอบพาดบ่าของตัวเองและประคองคนตัวสูงให้ลุกขึ้น "คุณไหวไหม.." สีหน้าเขาบ่งบอกว่าเจ็บมาก และแขนข้างขวาของเขาดูเหมือนจะขยับไม่ได้เลย "อย่าเพิ่งขยับตัวนะคะ เดี๋ยวฉันพาไปโรงพยาบาล ไปค่ะ เข้าไปนั่งในรถฉันก่อน" ฉันประคองเขาค่อยๆเดินมาแล้วเปิดประรถให้เขาเข้าไปนั่ง ปิดประตูให้อย่างระมัดระวังแล้ววิ่งอ้อมไปฝั่งคนขับ "ฉันขอโทษนะ ปวดมากมั้ยอ่ะ" ฉันถามเขาเมื่อพาขับรถออกมา เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่นอนครวญครางที่เบาะข้างคนขับ และฉันต้องรีบพาเขาไปให้ถึงมือหมอให้เร็วที่สุดแต่ว่าการจราจรมันก็.... ไม่ทันใจเอาสะเลย "โอยยยยยย" ยิ่งได้ยินเสียงทุ้มนุ่มครางระงมออกมาอย่างเจ็บปวด ฉันยิ่งรู้สึกแย่ ความรู้สึกผิดประเดประดังท่วมท้นใจฉันแล้ว ทำไงดี รถก็ติดมากด้วย ฉันลองบีบแตรขอทางก็แล้วแต่ก็ไม่มีคันไหนหลบให้ คงต้องติดอยู่แบบนี้ไปอีกนานแน่ ปรื้นๆๆๆๆ "หลบหน่อยสิวะ!" ฉันเริ่มหงุดหงิดกับการจราจรและสบทออกมาพร้อมบีบแตรไล่สนั่น มองซ้ายมองขวา และทางเดียวที่คิดออกตอนนี้คือ... เอาวะ ฉันตัดสินใจเข้าเกียร์ถอยหลังและเดินหน้าด้วยความเร็วปีนขึ้นฟุตบาท 718 มันก็ปราดเปรียว เฟี้ยวฟ้าว บู๊ได้...ก็พยายามประคองรถให้ปลอดภัยมากที่สุดลดการกระทบกระทั่งให้มากเพราะราคาค่าซ่อมก็แพงโข ถ้าพ่อรู้โดนด่าแน่ๆ แต่ในเวลานี้ความหล่อ เอ้ย ความปลอดภัยของคนข้างๆสำคัญที่สุดเพราะฉนั้นต้องพาเขาไปถึงโรงพยาบาลโดยด่วน และความเร็วที่ฉันใช้แถมยังสองล้อฝั่งเขายังอยู่บนฟุตบาท รถเลยเอียงทั้งคัน จนเขาเอนมาหาฉัน ฉันละมือจากพวงมาลัยดันหัวเขาให้ตั้งตรง จังหวะนั้นคือกลุ่มเด็กนักเรียนมอต้นมาจากไหนไม่รู้ เชี้ยย "O.O เธอ!!!!!!" ปรื้นนนน!!!!!! ฉันบีบแตรลั่นเขาก็ร้องดังลั่น หันไปมองคือเขาทำหน้าเหมือนหัวใจจะวาย เมื่อฉันเกือบสังหารหมู่น้องๆพวกนั้น ฉันก็ตกใจมากด้วย แต่ฉันคุมสติได้พอมองกระจกข้าง เห็นน้องๆพวกนั้นปลอดภัยแล้วฉันจึงโล่งใจ และสวมวิญญาณพี่ดอม โดมินิคทอเร็ตโต เร็วแรงทะลุนรก เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วแล้วขับไปบนเส้นทุลักทุเลด้วยความเร่งรีบ จนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาต้องวิ่งหลบรถฉันกันจ้าละหวั่น มองจากด้านนอกคือมีคนด่าฉันกันตรึมแน่ๆ "ขอโทษนะคะ หนูรีบ" ฉันเบ้หน้าออกมาด้วยความรู้สึกผิด เกิดว่ามีคนแอบถ่ายคลิปฉันไปลงว่อนโซ่เชี่ยลจะทำไงดี กระเช้าดอกไม้ ไหว้สวย นั่นคงเป็นวิธี แต่มันก็ช่วยไม่ได้นิ่ ขอไปก่อนนน "ขอโทษทีนร้าาา~" ฉันยกมือข้างนึงไหว้ อีกมือกำพวงมาลัยรถไว้ เมื่อเห็นผู้คนบนทางเท้าวิ่งหลบกันให้วุ่น กระทั่งฉันแซงได้หมดทุกคัน ฉันเลยลงถนนปกติ ตอนนี้ฉันต้องส่งพี่สุดหล่อคนนี้ให้ถึงโรงพยาบาลให้เร็วที่สุด "เบาหน่อยได้มั้ย ฉันยังไม่อยากไปเฝ้ายมบาลตอนนี้นะ" "ก็คุณเจ็บอ่ะ ฉันก็ต้องรีบไหม ไม่ต้องห่วงนะ ฉันขับรถเก่งมาก มีใบขับขี่ด้วยค่ะ" ฉันเอ่ยและส่งยิ้มตาหยีไปให้ เพราะเขาก็ดูยังเป็นนักศึกษาอยู่เลย เขาไส่ชุดนักศึกษาและติดเข็มกลัดของมหาลัยแห่งนึง ซึ่งคนละมหาลัยกับฉัน แม้หน้าจะดุๆหน่อยก็เถอะ แต่เขาหล่ออ่ะ "แทนที่จะได้ไปโรงบาลคงได้ไปวัดแทน" "อย่าพูดยังงั้นสิ่ เห็นไหม ฉันขับเลยวัดมาแล้วเนี่ย จะถึงโรงบาลละ รอแปป" ฉันเอ่ยน้ำเสียงสดใสและชี้นิ้วออกไปนอกรถ เขาก็มองออกไปก็เห็นวัดที่ฉันขับเลยมา ฉันเลยหันไปยิ้มสวยๆให้เขา แล้วก็เป็นให้ฉันต้องรีบหุบยิ้ม เมื่อคนหล่อนั้นดูจะไม่เล่นด้วยกับฉันเลย เขาจ้องมองใบหน้าฉันด้วยแววตานิ่งๆและดึงสีหน้าใส่กันแบบไม่สบอารมณ์ อ่า..พี่แกก็ตึงเกิ้นนนน .