เงาเลือดใต้แสงจันทร์

ฝนตกหนักในคืนวันศุกร์ หนักจนเสียงฟ้าร้องกลบทุกอย่างในเมือง นทีไม่ชอบฝน ไม่ใช่เพราะกลัวเปียก แต่เพราะมันทำให้ร้านกาแฟเงียบผิดปกติ ลูกค้าน้อย ทิปไม่มี และเขาต้องเลิกงานดึกกว่าทุกวัน “เลิกกี่โมงนะเรา…” เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองขณะเช็ดโต๊ะเป็นรอบสุดท้าย เขาเป็นแค่เด็กเสิร์ฟธรรมดา อายุยี่สิบปี ทำงานพิเศษกลางคืน เรียนกลางวัน ชีวิตเรียบง่ายจนแทบไม่มีอะไรน่าจดจำ ถ้าไม่ใช่เพราะคืนฝนนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาดันเดินออกทางหลังร้าน ถ้าไม่ใช่เพราะเขา “ได้ยินเสียงปืน” ปัง! เสียงดังสนั่นจนหัวใจนทีแทบหยุดเต้น เขาชะงักเท้าโดยอัตโนมัติ ตรอกหลังร้านมืดสนิท มีเพียงแสงไฟถนนสลัว ๆ และเงาคนหลายคนกำลังเคลื่อนไหว “อย่าให้มันหนีไปได้!” เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกน ตามด้วยเสียงฝีเท้าวิ่ง และเสียงปืนอีกหลายนัด นทีควรจะหนี ควรจะหันหลังกลับเข้าไปในร้าน ควรจะทำเหมือนไม่เห็น ไม่ได้ยิน แต่ร่างหนึ่งกลับล้มลงตรงหน้าเขา เลือด…แดงสด ไหลบนพื้นคอนกรีต นทีทรุดตัวลงทันทีด้วยความตกใจ มือสั่นจนทำอะไรไม่ถูก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เขาก็สบตากับ “ชายคนหนึ่ง” ที่ยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย ชายคนนั้นสวมสูทสีดำ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาเย็นชา ในมือถือปืนที่ยังมีควันจาง ๆ ลอยออกมา สายตาของเขา…นิ่งจนเหมือนโลกหยุดหมุน “…” ไม่มีคำพูด ไม่มีเสียงตะโกน มีเพียงสายตาที่มองนทีมาราวกับกำลังตัดสินว่า “ควรฆ่า…หรือควรไว้ชีวิต” นทีรู้สึกเหมือนขาไม่มีแรง ร่างกายแข็งทื่อเหมือนถูกแช่แข็ง เขาไม่รู้ว่าชายคนนี้คือใคร แต่สัญชาตญาณบอกชัดเจนว่า คนตรงหน้า…อันตรายกว่าปืนทุกกระบอกในตรอกนี้ “หัวหน้า เจอพยานหนึ่งคนครับ” เสียงลูกน้องคนหนึ่งรายงาน ชายในสูทไม่ตอบ เพียงเดินเข้ามาใกล้นทีทีละก้าว รองเท้าหนังเหยียบพื้นเปียกน้ำฝน เสียงดังชัดเจนจนหัวใจนทีเต้นรัว “ชื่ออะไร” เสียงทุ้มต่ำ เอ่ยถามสั้น ๆ “…น…นทีครับ” “เห็นอะไร” “ผ…ผม…ผมแค่ได้ยินเสียงดัง แล้ว…” มือใหญ่ยื่นมาจับคางเขาเบา ๆ บังคับให้เงยหน้าขึ้นสบตา นทีตัวสั่น ไม่เคยมีใครมองเขาแบบนี้มาก่อน เหมือนกำลังอ่านทุกความคิดในหัว “โกหกไม่เก่ง” ชายคนนั้นพูดเรียบ ๆ “ตาเธอจำทุกอย่างแล้ว” ลูกน้องอีกคนกระซิบ “ตามกฎ…ต้องจัดการนะครับหัวหน้า” คำว่า “จัดการ” ทำให้นทีหน้าซีดทันที เขาไม่โง่ เขารู้ดีว่าโลกแบบนี้ พยานไม่มีสิทธิ์มีชีวิต แต่แทนที่เสียงปืนจะดังขึ้น ชายในสูทกลับลดปืนลงช้า ๆ “ไม่ฆ่า” ทุกคนชะงัก “เอาตัวไป” “ครับ?” “พากลับไปที่คฤหาสน์” นทีเบิกตากว้าง “ด…เดี๋ยวครับ ผมไม่ได้ทำอะไร ผมขอกลับบ้านได้ไหม…” มือใหญ่กำข้อมือเขาแน่น แรงพอให้รู้ว่าต่อให้ดิ้นก็ไม่มีทางหนี “ตั้งแต่เธอเห็นหน้าเรา” ชายคนนั้นก้มลงมากระซิบข้างหู “เธอก็กลับไปใช้ชีวิตปกติไม่ได้อีกแล้ว” ⸻ รถสีดำแล่นฝ่าฝนออกจากเมือง นทีนั่งอยู่เบาะหลัง ระหว่างผู้ชายตัวใหญ่สองคน หัวใจเขาเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ว่าจะถูกพาไปไหน ไม่รู้ว่าจะรอดไหม และไม่รู้เลยว่า ชายที่นั่งอยู่เบาะหน้าสุด คือผู้นำมาเฟียที่ทั้งวงการใต้ดินเรียกว่า “คิริน” ราชาเงามืดแห่งมหานคร ชายที่ไม่เคยไว้ชีวิตใคร ยกเว้น…เขาเพียงคนเดียว ในคืนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น นทีได้ก้าวเข้าไปในโลกที่ไม่มีทางถอยกลับอีกแล้ว และนั่นคือจุดเริ่มต้นของ ความรักที่เปื้อนเลือด และโชคชะตาที่ไม่มีใครหนีพ้น