ป่วนรักคุณสามีหมอสูติ

@ คอนโดใจกลางกรุง "นี่เมื่อไหร่แกจะมีผัวเหมือนชาวบ้านชาวช่องเขาสักทีห๊ะ ยัยลูกคนนี้ ชาตินี้แม่จะได้อุ้มหลานแบบคนอื่นเค้ารึเปล่าก็ไม่รู้!!!" คำถามครั้งที่ร้อยแปดจากปากแม่บังเกิดเกล้าของ อันดา จิรากรณ์ หญิงสาววัยย่างเข้าเลขสามที่ไม่เคยคิดมีแฟนหรือมีครอบครัวอย่างใครเขา หญิงสาวมีอาชีพเป็นนักเขียน ชีวิตประจำวันจึงขลุกอยู่แต่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าขาวใสไร้สิวฝ้ากระรวมถึงเครื่องสำอาง สวมแว่นตาหนาเตอะเพื่อป้องกันแสงจากหน้าจอ หญิงสาวใช้เวลาตลอดอายุ 20 ปี ไปกับความชอบส่วนตัวที่มันสามารถสร้างรายได้ให้เธอหาเลี้ยงตัวเองและแม่ที่อยู่ต่างจังหวัดได้ไม่ยากนัก อาจเพราะเธอเบื่อสังคมที่บ้านที่จ้องจับผิดว่าหญิงสาวเป็นสาวทึนทึกที่เกาะแม่กินไปวันๆ เธอจึงขอแม่มาอยู่เมืองกรุงเพื่อหนีการตกเป็นขี้ปากชาวบ้านที่มีเวลาใส่ใจเรื่องของคนอื่นมากกว่าเรื่องตัวเอง "โธ่แม่จ๋า ถึงหนูไม่มีผัวแต่หนูก็หาเลี้ยงแม่ได้แหละน่า" "แล้วแกคิดจะอยู่โสดจนหยากไย่มันทำรังแบบนั้นไปจนแก่รึไงยะ แกลองกลับมาดูสิเพื่อนสมัยประถมของแกมันเปลี่ยนผัวรอบที่สามแล้ว แถมลูกมันยังมีเป็นโขยง ยั่วเยี๊ยะเต็มบ้านยายเป้าร้านข้าวแกงหน้าปากซอยไปหมดแล้ว" "แม่อยากเลี้ยงหลานยั๊วเยี๊ยะแบบยายเป้าจริงๆ เหรอจ๊ะ" "ฉันก็ไม่ได้อยากให้แกมีลูกเยอะเท่านังจำปีมันหรอกนะ แต่แกเล่นหายไปอยู่กรุงเทพ ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่อง แม่ล่ะเบื่อพวกขี้เม้าที่มันหาว่าแกอายที่แก่แล้วยังไม่มีผัวนะสิ แม่ล่ะอยากจะตบปากพวกขาเม้าเหลือเกิน" "เอาน่าแม่ เอาไว้หนูจะรีบหาแฟนแล้วพาไปอวดชาวบ้านให้เร็วที่สุดดีมั้ยจ๊ะ" "เออ ให้มันได้อย่างที่พูดจริงๆ เถอะ แม่ล่ะเบื่อเหลือทนแล้ว" "จ้า แม่จ๋าหนูทำงานก่อนนะแม่ เอาไว้ว่างๆ จะโทรไปฟังแม่บ่นอีกนะจ๊ะ รักแม่นะ" "เออ แม่ก็รักแกนะ" สิ้นสุดบทสนทนา หญิงสาววัยใกล้หมดเลขสองถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอจะหาสามีมาจากไหน วันๆ ก็เอาแต่นั่งปั่นนิยายจนหัวฟูแล้วแบบนี้ชาตินี้เธอจะมีสามีดีๆ กับเขาได้ยังไง ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูช่วงเย็นเป็นประจำทำให้อันดารู้ได้ทันทีว่าเพื่อนสาวของเธอกลับมาจากทำงานแล้ว อันดาย้ายเข้ามาเช่าคอนโดอยู่ข้างๆ ห้องของเพื่อนเธอที่เป็นเพื่อนรักสมัยเรียน บัวบูชา ทำงานเป็นพนักงานออฟฟิศในบริษัทมีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง หญิงสาวเป็นคนนิสัยดีน่ารัก แต่กลับชอบเพศเดียวกัน ดังนั้นเมื่ออันดาโทรปรึกษาบัวบูชา เรื่องที่ถูกชาวบ้านนินทาว่าเป็นสาวโสดทึนทึก บัวบูชาจึงแนะนำให้เธอลองย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน เพราะเธอเองก็เบื่อเสียงซุบซิบเรื่องรักเพศเดียวกันของชาวบ้านแถวหมู่บ้านจนทำให้หญิงสาวเลือกที่จะมาใช้ชีวิตอิสระตามกับคนรักในเมืองหลวง "กลับมาแล้วเหรอยัยบัว" "จ้ะ วันนี้บัวทำโอทีเลยเลิกงานค่ำน่ะ เหนื่อยเป็นบ้าเลย" หญิงสาวตัวเล็กผมยาว ผิวขาวใบหน้าออกหมวยเดินถือถุงอาหารเข้ามาภายในห้องของเธอโดยที่ไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องเอ่ยเชิญ เพราะแทบทุกวัน อันดาและบัวบูชามักจะมารับประทานอาหารด้วยกันเสมอ ยกเว้นวันที่พี่อรสา แฟนสาวของบัวบูชาจะแวะมาพักด้วย "อ่ะนั่งๆ เดี๋ยวอันดาไปเตรียมพวกจานชามใส่อาหารมาให้" เจ้าของห้องอาสาจัดเตรียมข้าวของทุกอย่างมาวางบนโต๊ะอาหาร กับข้าวสองสามอย่างถูกเทใส่จานแลดูน่ากิน บัวบูชาขอเข้าห้องน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตา ก่อนที่คนทั้งคู่จะมานั่งลงตรงโต๊ะอาหารพร้อมกัน "เป็นอะไรรึเปล่าอันดา หน้าตาดูไม่สดชื่นเลยนะ" บัวบูชาสำรวจสีหน้าของเพื่อนสาวเมื่อเห็นหญิงสาวใบหน้าสะสวย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบขนตางอนหนาวันนี้ดูหงอยๆ "ก็แม่น่ะสิบัว โทรมาบ่นเรื่องที่อันดายังหาสามีไม่ได้อีกแล้ว" "งั้นก็หาสิ อันดาอ่ะสวยมากรู้ตัวรึเปล่า ขนาดบัวยังชอบเลย" บัวบูชาอมยิ้มมองเพื่อนสาว หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตาบลาย มักชอบเก็บตัว รักสันโดษแถมยังแต่งตัวให้ตัวเองดูเชยเฉิ่มทั้งที่สมัยเรียนอันดาเป็นดาวคณะที่มีหนุ่มๆ แวะเวียนมาแจกขนมจีบจนเธอต้องคอยเป็นไม้กันหมาให้ตลอด 4 ปี "เฮ้ย...ยัยบัวอย่ามาทำหน้าแบบนั้นดิ ขนลุก" "ฮ่าๆ จะบ้าเหรอบัวไม่ได้ชอบอันดาแบบพิศวาสย่ะ แค่ชอบหน้าตาน่ารักๆ ของ นี่ถ้าได้แต่งหน้าแต่งตัวอีกสักหน่อยนะ อันดาเป็นดาราได้สบายๆ เลย" "ไม่เอาหรอกบัว แต่งแบบนี้สบายจะตาย" "ว่าแต่ แม่อันดาคงบ่นเรื่องนี้ไปตลอดแน่ตราบใดที่อันดายังหาแฟนไปให้ท่านสบายใจไม่ได้" บัวบูชาเอ่ยบอก เมื่อเห็นเพื่อนสาวมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เธอเองไม่มีประสบการณ์เรื่องแฟนเป็นผู้ชาย หรือมีครอบครัวจึงไม่สามารถแนะนำเพื่อนรักได้ ทำได้แค่คอยรับฟังก็เท่านั้น "นี่บัว แล้วถ้าเกิดว่าอันดาไม่มีสามี แต่มีลูกไปเลยล่ะบัวคิดว่าไง" จู่ๆ เพื่อนสาวของเธอก็เอ่ยเรื่องที่ชวนให้หญิงสาวงุงงงขึ้นมากะทันหัน มีใครบ้างที่สามารถมีลูกโดยไม่ต้องมีสามีกันล่ะ "จะบ้าเหรอยยัยอันดา ใครมันจะท้องได้โดยไม่มีสามีกัน เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วนะเรา" บัวบูชาหัวเราะให้กับความคิดประหลาดของเพื่อนสาว สงสัยเพื่อนของเธอคงอ่านนิยายเยอะไปจนเริ่มเพ้อแน่นอน "ก็เช่นกันทำเด็กหลอดแก้ว หรือการรับบริจาคน้ำเชื้อเพื่อฉีดเข้ามดลูกไง" อันดาบอกเพื่อนตาลุกวาว หากหญิงสาวสามารถหาวิธีการมีลูกได้โดยไม่ต้องแต่งงาน เธอก็จะได้อยู่กับลูกและบอกแม่ว่าตัวเองมีสามีแต่เลิกกันไปแล้ว แม่ของเธอจะได้เอาไปบอกชาวบ้านพวกนั้นจะได้เลิกนินทาไปเสียที "แกจะบ้าเหรอยัยอันดา" "ไม่บ้าหรอกบัว เดี๋ยวอันดาจะลองหาข้อมูลทางเน็ตเผื่อจะมีคุณหมอให้คำปรึกษาเรื่องนี้ได้" "คิดดีๆ นะอันดา มีลูกไม่ใช่เพื่อลบคำนินทาแล้วจบนะเพื่อน แกต้องเป็นแม่เค้าไปตลอดนะยะ" "รู้แล้วน่า...ถ้าอันดามีลูก พอแก่ไปก็จะได้อยู่กับลูก ไปลั้ลลาด้วยกันสองคนแม่ลูกไง" "เห้อ...บัวคิดว่าบัวแปลกแล้วนะ นี่อันดายังคิดอะไรแปลกกว่าบัวอีก" "คิกๆ กินข้าวเถอะบัว กับข้าวเย็นหมดแล้ว" หญิงสาวหัวเราะคิกเมื่อเห็นเพื่อนเธอทำหน้ายุ่ง ก่อนจะเอ่ยชวนให้บัวบูชากินอาหารตรงหน้า "จ้ะ" สองสาวนั่งรับประทานอาหารมื้อดึกก่อนจะแยกย้ายกันกลับห้อง อันดาลุกขึ้นจัดเก็บข้าวของบนโต๊ะอาหาร ก่อนจะเดินมาเปิดจอคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่ตรงโต๊ะทำงานริมหน้าต่างในห้องนอน เธอกับเพื่อนเช่าคอนโดขนาดกลางที่มีพื้นที่ใช้สอยทำให้สะดวกในการจัดสรรพื้นที่สำหรับพักผ่อนและทำงาน โชคดีที่คอนโดห้องนี้เป็นของญาติบัวบูชาที่ซื้อไว้ก่อนที่เจ้าของจะไปอยู่ต่างประเทศดังนั้นเมื่อหญิงสาวอยากย้ายมาอยู่ ญาติของเพื่อนจึงเปิดให้เช่าอยู่ในราคาเบาๆ