คู่รักล่าสังหาร [ แนวโลกไม่สวย ]

ตอนที่ 1 ความลับ ในห้องนอนใหญ่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ แต่ร่างของชายหญิงในสภาพเปลือยเปล่ากลับชื้นไปด้วยเหงื่อ ทั้งสองหอบหนัก สะโพกสอบของหนุ่มหล่อร่างสูงใหญ่ขยับเข้าออกหนักหน่วงใส่ร่างเล็กไม่หยุด เขากัดฟันเมื่อพบกับความคับแน่นของโพรงสวรรค์ ขณะที่ร่างเล็กก็กระตุกเป็นพัก ๆ จากแรงที่โถมเข้าหา “ซี๊ดดด อ๊ะ อ๊ะ เอริคขาาา โอยยย เสียวจัง เร็วค่ะ เร็วหน่อย ซี๊ดดด อ๊ะ อ๊ะ อาาา อาาา ใกล้แล้ว เร็ว ๆ หน่อย” เสียงหวานเร่งเร้า “ผมก็ใกล้แล้ว โอ๊ะ โอวว โอววว ดี ดีมาก เยี่ยมมาก เยี่ยมที่สุด ใกล้แล้ว โอ๊ะ โอยยยย” เอริคข่มเสียง ร่างสูงสั่นเทาเมื่อเข้าสู้ห้วงเวลาสำคัญ “ซี๊ดดด อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ อาาา อาาาา เอริคอีกค่ะ อีก กะ ใกล้ โอ๊ะ โอยยย โอยย อากกกก” หญิงสาวร้องเสียงสั่น แขนเรียวกระชับกอดเขาแน่น หน้าท้องไร้ไขมันหดเกร็งเป็นลูกคลื่น ผนังเนื้ออ่อนบีบรัดจนเอริคแทบขยับกายไม่ได้ ชายหนุ่มครางยาวด้วยความผ่อนคลายก่อนฟุบหน้ากับอกนุ่ม สะโพกสอบดันถี่เข้าหา กระทั่งการบีบรัดเริ่มคลาย เขาก็ถอนตัวออกแล้วถอดเครื่องป้องกัน ลาวาขาวขุ่นทะลักล้นจนเกือบออกนอกถุง “ไปอดอยากมาจากไหนกันคะ เล่นจนฉันเพลียไปหมด” หญิงสาวบอกเสียงหอบด้วยสีหน้าอิ่มสุขพร้อมกันนั้นก็บีบจมูกเขาไปด้วย ขณะที่เอริคหัวเราะเบา ๆ เขาเงยหน้าแล้วขยับตัวไปจูบเธอหนัก ๆ ที่แก้ม “ผมรู้ว่าคุณคิดถึงผม ไม่เจอกันตั้งสองอาทิตย์ ก็ต้องจัดเต็มกันหน่อย เป็นไงครับ ชอบไหม” เขากระซิบถามยิ้ม ๆ ปากร้อนขบเม้มติ่งหูและแก้มของเธอเล่น ทำเอามิเชลขนลุกซู่ “คุณเนี่ย” เธอทำเสียงกระเง้ากระงอด “ไงครับ ชอบไหม” เขาถามย้ำ มือหนาบีบเค้นเต้าอวบเต่งตึงของเธอไปมาเพื่อปลุกอารมณ์ “ยังจะถามอีกนะคะ คุณเนี่ย” เธอทำเสียงงอนอีก เอริคหัวเราะ “ก็ผมอยากรู้ว่าคุณจะคิดถึงผมบ้างหรือเปล่าและมีความสุขมากแค่ไหนเวลาที่อยู่กับผม” “ฉันคิดถึงคุณและมีความสุขมากค่ะ แต่คุณคงไม่ค่อยคิดถึงฉันเท่าไหร่หรอก” เธอเอ่ยแล้วมองเขายิ้ม ๆ “คุณไปทำงานใหญ่มา เป็นยังไงบ้างครับ เหนื่อยหรือเปล่า” เขาเปลี่ยนเรื่อง “งานที่ฉันไปทำไม่เหนื่อยหรอกค่ะ” เธอบอก “คุณอาให้คุณไปทำงานอะไรหรือ ไม่เห็นคุณบอกผมเลย” เขาถาม เป็นความสงสัยที่ถูกเก็บไว้นานแล้ว นับตั้งแต่มิเชลได้รับมอบหมายงานจาก “โจเชฟ” นายใหญ่ขององค์กรซันอายส์ที่เธอทำงานอยู่ ธุรกิจหลักขององค์กรซันอายส์คือรับจ้างตามใบสั่ง ซึ่งเป็นการ “เก็บกวาด” ฝ่ายตรงข้าม ลูกค้าส่วนใหญ่คือผู้มีอิทธิพลจากทุกมุมโลก องค์กรนี้มีมิตรมากและศัตรูก็มากเช่นกัน ที่นี่มีนักฆ่ามากฝีมืออยู่หลายคน หนึ่งในนั้นคือมิเชล สาวลูกครึ่งไทย-รัสเซียรวมอยู่ด้วย เธอเป็นลูกน้องคนสนิทของโจเซฟ นอกจากนี้เธอยังเป็นคนรักของเอริค ซึ่งมีศักดิ์เป็นหลานของโจเซฟด้วย “ความลับค่ะ” เธอพูดยิ้ม ๆ ขณะที่เอริคทำหน้าเซ็ง “งานสำคัญมากเลยหรือ คุณถึงบอกผมไม่ได้ ผมเป็นคนรักของคุณนะ และยังเป็นหลานของเขาอีก กระทั่งหลานก็ไม่มีสิทธิ์รู้งั้นเหรอ” เขาถามเสียงน้อยใจ จนมิเชลต้องยื่นหน้าไปจูบปลอบ “ขอโทษด้วยนะคะที่รัก ฉันบอกคุณไม่ได้จริง ๆ นายบอกให้ฉันเก็บเป็นความลับค่ะ” “ถ้าต่อไปคุณเป็นอะไรขึ้นมาหรือเกิดอันตรายขึ้น ผมจะปกป้องคุณได้ยังไง” เขาบอก “ไม่มีอะไรที่เป็นอันตรายค่ะ คุณวางใจได้” “นี่คุณไม่ไว้ใจผมถึงขนาดนี้เลยเหรอ” เขาเอ่ย “มันเป็นความลับค่ะ” เธอยืนยันอีกครั้ง ยิ่งทำให้เอริคอยากรู้เข้าไปอีกว่างานของเธอสำคัญมากแค่ไหน ทำไมโจเซฟต้องให้เก็บเป็นความลับด้วย “คุณอาให้คุณไปเก็บใครงั้นหรือ” เขาถามเสียงเบาแบบมีลับคม “อย่ามาหลอกถามเลยค่ะ ฉันไม่บอกคุณหรอก เรื่องนี้เป็นความลับ” เธอย้ำ “คุณก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนปากโป้ง บอกให้ผมรู้หน่อยไม่ได้หรือครับ เพราะถึงยังไง วันข้างหน้าผมก็ต้องขึ้นมาอยู่ในจุดของคุณอาอยู่แล้ว” เขาเอ่ย ทำเอามิเชลขมวดคิ้วมองด้วยสีหน้าไม่พอใจ “อย่าพูดแบบนี้อีกนะคะเอริค นายยังแข็งแรงดีอยู่ คุณไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องนี้ไปก่อนล่วงหน้าหรอกค่ะ” “แต่คุณก็อย่าลืมว่าคุณอามีศัตรูรอบด้าน จะพลาดตอนไหนก็ยังไม่รู้ และถ้าเกิดเหตุแบบนั้นจริง ๆ ผมก็ต้องขึ้นรับตำแหน่งแทนอยู่แล้ว และถ้าคุณขืนยังมีความลับกับผมแบบนี้ แล้วผมจะปกครองคนอื่น ๆ ได้ยังไง” เขายกเหตุผล “มันยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกค่ะ นายมีลูกน้องฝีมือดีเยอะแยะ ไม่เป็นอะไรง่าย ๆ แน่...ฉันไปห้องน้ำก่อนนะคะ” เธอเอ่ยก่อนหยิบผ้าขนหนูมาพันกายแล้วลงจากเตียง ปล่อยให้เอริคนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ที่เดิมพร้อมความสงสัยที่เพิ่มพูนมากขึ้น .................................................................... ในห้องทำงานกว้าง เอริคนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาถอนใจด้วยใบหน้าครุ่นคิดก่อนหมุนเก้าอี้ไปทางหน้าต่าง สักพักเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เขาเอ่ยอนุญาต ประตูเปิดออก ชายร่างสูงในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามา “คุณเอริคครับ” เสียงทุ่มห้าวของผู้มาใหม่เอ่ยอย่างนบน้อม เอริคหมุนเก้าอี้กลับมา “ได้เรื่องไหมจอห์น” เขาถามลูกน้องคนสนิท “ได้ครับ แต่กว่าจะได้มาก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน” “ตกลงว่ามิเชลไปทำงานลับอะไร” เขาถามเสียงตื่นเต้น “คุณโจเซฟให้มิเชลเอาเช็คเงินสดไปให้นักฆ่าคนหนึ่งที่ทำงานสำเร็จครับ” “แค่นี้เองเหรอ แล้วทำไมมันถึงเป็นความลับนัก” เจ้านายถามอย่างไม่เชื่อหู “ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับว่าทำไมเธอถึงไม่บอกคุณ เพราะมันไม่น่าเป็นความลับเลย” จอห์นไม่เข้าใจเหมือนกัน “ใช่เรื่องนี้แน่เหรอ แหล่งข่าวน่าเชื่อถือหรือเปล่า” เอริคไม่ไว้ใจ “เชื่อได้ครับ เรื่องนี้ผมถามมาจากลูซ คุณก็รู้ว่าเขามีจุดอ่อนที่เวลาเมาแล้วชอบเล่าชีวิตประจำวันให้คนอื่นฟัง” “แต่เขาไม่เคยเล่าความลับของคุณอาให้ใครฟัง ไม่งั้นคงไม่ได้เป็นลูกน้องเฝ้าหน้าห้องหรอก” เอริคแย้ง “ผมมีวิธีถามจากเขาโดยที่ไม่เกี่ยวกับความลับเลยครับ” ลูกน้องยิ้ม “ผมแค่ถามแบบพื้น ๆ ว่าวันนั้นมิเชลกลับมา เธอทำงานสำเร็จเป็นที่พอใจของนายใหญ่หรือเปล่า และเธอได้รางวัลพิเศษไหม ลูซก็เล่าว่างานง่าย ๆ แค่เอาเช็คไปให้นักฆ่าที่ทำงานเสร็จแล้ว ไม่ถือว่าสำเร็จจนนายใหญ่ต้องให้รางวัลอะไรหรอก งานมันง่ายจะตาย” “แค่นั้นเองเหรอ” เอริคเปรย “แล้วทำไมมิเชลถึงได้ทำเหมือนมันเป็นเรื่องสำคัญขนาดนั้น” “เธอต้องการเรียกร้องความสนใจจากคุณหรือเปล่าครับ” จอห์นเดา เอริคนิ่งคิดก่อนส่ายหน้า “ไม่หรอก มิเชลไม่ใช่คนแบบนั้น นายก็รู้ว่าเธอใจกว้างแค่ไหน แต่ฉันคิดว่าเพราะเธอไม่อยากบอกฉันมากกว่า...เพราะอะไร” ชายหนุ่มเปรย “เธอคงไม่ไว้ใจคุณ” ลูกน้องเอ่ย คราวนี้เอริคพยักหน้าช้า ๆ “อาจเป็นไปได้ เพราะตอนที่ฉันบอกว่าต่อไปฉันก็จะขึ้นรับตำแหน่งแทนคุณอา ดูมิเชลไม่ค่อยพอใจและเหมือนจะโกรธฉันด้วย” “คุณไม่น่าไปพูดแบบนั้นกับเธอเลย รู้ทั้งรู้ว่าเธอรักและเทิดทูนนายใหญ่ขนาดไหน ถึงเธอจะรักคุณ แต่ผมคิดว่ามันคงน้อยกว่าที่มีให้นายใหญ่” จอห์นพูดด้วยเสียงกังวล “มันก็จริง มิเชลรักคุณอาเหมือนพ่อแท้ ๆ แล้วแบบนี้แผนของเราจะเป็นยังไงต่อ ฉันพลาดเองที่อยากรู้ความลับนั่นจนหลุดปากพูดเรื่องสำคัญไป” สีหน้าและน้ำเสียงของเอริคมีแวววิตก “จากที่คิดว่าจะให้เธอมาเป็นพวกเดียวกับเรา ฉันคงต้องคิดใหม่แล้ว อุตส่าห์พาตัวเองเข้าไปใกล้ชิด คิดว่าจะดึงมาเป็นพวกได้ สุดท้ายก็เหลว” เขาพูดแล้วถอนใจ ความจริง เอริคไม่ได้รักมิเชลเหมือนที่เขาพร่ำบอกเวลาอยู่บนเตียง สิ่งที่เขาต้องการคือความร้อนแรงของเธอและการเข้าถึงข้อมูลต่าง ๆ ของโจเซฟ ผู้เป็นอา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะมองเธอผิดไป ระหว่างนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น เอริคหันไปมองก่อนรับสาย “ว่าไงครับ” เขากรอกเสียง “ว่างไหมคะ ตอนนี้ฉันรออยู่หน้าห้องค่ะ” เสียงหวานใสถามมา “ว่างครับ เข้ามาได้เลย” เขาบอก จากนั้นสัญญาณก็ตัดไปตามมาด้วยเสียงลูกบิดประตู ผู้มาใหม่เป็นหญิงสาวหุ่นดีในชุดเดรสเกาะอกกระโปรงสั้นจู๋ เอวของเธอคอดกิ่วรับกับสะโพกผายและเรียวขายาว เธอยิ้มหวานให้จอห์นก่อนเดินไปนั่งบนตักของเอริคแล้วจูบปากเขาเป็นการทักทาย จอห์นถอยตัวออกจากโต๊ะตัวใหญ่เล็กน้อยแล้วก้มหน้านิด ๆ เขาไม่ได้ออกจากห้องเพราะเห็นการทักทายแบบเนื้อแนบเนื้อของคนทั้งสองจนชินแล้ว “ยุ่งอยู่หรือคะเอริค สีหน้าของคุณกับลูกน้องถึงได้ดูเครียดนัก” เธอถาม “นิดหน่อย เรื่องของมิเชลน่ะ” เขาบอกแบบตรงไปตรงมา เพราะเธอเป็นคู่ขาที่เขาสนิทที่สุด และเธอก็รู้ความเป็นมาเป็นไปของเขาดีพอสมควร “เธอสงสัยเรื่องของคุณกับฉันหรือคะ” เธอถามยิ้ม ๆ แล้วใช้แขนเรียวโอบรอบคอของเขา “เปล่าหรอก แต่ผมรู้สึกว่าช่วงนี้มิเชลห่าง ๆ จากผมไปและดูเหมือนไม่ค่อยไว้ใจผมเท่าที่ควร” “เธออาจเจอคนใหม่ที่ถูกใจกว่าก็ได้ หรือไม่ก็คงแอบคั่วอยู่กับคุณอาของคุณ” “เป็นไปไม่ได้หรอกเจนนิเฟอร์” เอริคหัวเราะ “คุณอาเลี้ยงมิเชลมาตั้งแต่เด็ก และเขาก็ไม่มีนิสัยกินเด็กที่ตัวเองเลี้ยงมา มิเชลก็รักคุณอาเหมือนพ่อ เขาสองคนไม่มีทางเป็นอย่างที่คุณพูดแน่ ๆ” “แล้วอะไรที่ทำให้เธอห่าง ๆ จากคุณล่ะคะ ลีลาคุณไม่เด็ดเหมือนเก่าแล้วหรือ ฉันเป็นคู่ซ้อมให้คุณได้นะ รับรองว่ายายมิเชลต้องหลงแน่ ๆ” เจนนิเจอร์พูดล้อ ๆ แต่อิริคไม่ขำด้วย “เธอกำลังไม่ไว้ใจผม หลังจากที่ผมบอกว่าอีกหน่อยคุณอาก็จะยกตำแหน่งให้ผม เธอบอกว่าผมไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องนั้นก่อนเพราะยังไม่ถึงเวลา สีหน้าของเธอเหมือนรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่” “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรีบตัดไฟแต่ต้นลมแล้วล่ะค่ะ ไม่งั้นต้องเกิดเรื่องยุ่งแน่ ๆ ถ้าเกิดเธอเปรยเรื่องนี้กับคุณโจเซฟ มีหวังแผนการที่คุณเตรียมไว้คงล่มหมด” เจนนิเฟอร์บอก “จอห์นก็แนะนำแบบนั้นเหมือนกัน” “แล้วคุณจะจัดการได้ลงคอหรือคะ เธอเป็นคนรักคุณนี่นา” หญิงสาวเอ่ยมีแววประชดอยู่เล็กน้อย ขณะที่เอริคยกไหล่ “ผมไม่ยอมให้ใครมาขวางทางของผมหรอก” “แล้วคุณจะจัดการยังไงคะ” เธอถามอย่างสนใจ เอริคยิ้มมุมปากอย่างมีแผนการ “เดี๋ยวคุณก็รู้” ..............................................................................