สามีไร้ราคา

ขอเท้าความไปยังจุดเริ่มต้นก่อนนะคะ ฉันกับพี่นักรบเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องสมัยเรียนมัธยมต้นด้วยกัน โรงเรียนที่เราสองคนเรียนเป็นโรงเรียนขยายโอกาส มีตั้งแต่ระดับชั้นอนุบาลจนถึงระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม หมู่บ้านของฉันกับพี่นักรบห่างกันไม่ถึงสามกิโลเมตร บ้านเกิดของเราอยู่ตำบลเดียวกัน อำเภอและจังหวัดเดียวกัน เราเรียนห่างกันสองปี แต่ฉันอายุอ่อนกว่าพี่นักรบสามปี เพราะฉันเข้าเรียนก่อนเกณฑ์ ตอนพี่นักรบเรียนอยู่ ม.สาม ฉันจึงเรียนอยู่ ม.หนึ่ง ตอนนั้นพี่นักรบฮอตมาก รูปหล่อ หน้าคม เป็นเด็กเรียนดีมีความรับผิดชอบ ทำให้ฉันแอบชอบพี่นักรบตั้งแต่ตอนนั้น ตอน ม.ต้น ฉันไม่สวยเลย ผิวดำ อ้วนด้วย แต่เรียนเก่งและเป็นเด็กกิจกรรมของโรงเรียน เป็นตัวแทนไปแข่งทักษะทางวิชาการต่างๆ ตอนนั้นเราสองคนไม่ได้คบกันหรอกค่ะ พี่นักรบมี poppy love เป็นเพื่อนที่เรียนห้องเดียวกันกับพี่เขา ส่วนฉันเองก็ได้แต่แอบมองพี่เขาและเก็บงำความรู้สึกในใจไว้เรื่อยมา แต่เราทั้งสองคนจะได้มาคบกันจริงจังตอนฉันเรียนอยู่ ม.ห้า กำลังจะขึ้น ม.หก ส่วนพี่นักรบเมื่อเรียนจบ ม.สาม จากโรงเรียนเดิมก็ไปเรียนต่อสายอาชีพ ระดับ ปวช. และเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย ปีหนึ่ง ตอนนั้นพี่นักรบมีแฟนใหม่แล้ว ส่วนฉันเองก็มีแฟนเหมือนกัน ถึงแม้จะแอบชอบฝังจิตฝังใจกับพี่นักรบอยู่ แต่ก็อยากคบใครสักคนแก้เหงา เป็นความคิดตอนวัยรุ่นที่ไม้ได้เรื่องเสียเลยใช่ไหมคะ จากตอนนี้ที่มองย้อนกลับไปตอนนั้นช่างเป็นความคิดที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ ค่ะ ช่วงวัยนั้นก็เริ่มมีเฟซบุ๊กเข้ามาแล้วนะ ฉันจึงแอบไปส่องพี่นักรบบ่อยๆ จนกระทั่งเห็นพี่นักรบโพสต์เศร้าเหมือนอกหัก เหมือนเลิกกับแฟน จึงเป็นจังหวะดีที่ฉันได้ทักไปหาพี่นักรบทั้งๆ ที่ฉันเองก็มีแฟนอยู่แล้ว "พี่นักรบคะ จำพิมได้ไหม อยู่บ้านท่าศิลา พิมเคยเรียน รร.บ้านท่าศิลา เป็นรุ่นน้องพี่สองปีค่ะ" ฉันพิมพ์แนะนำตัวเองเสร็จสรรพในช่องแชท "จำได้สิ เข้าไปเรียนในเมืองดูสวยขึ้นเลยนะ" พี่นักรบตอบกลับมาไวมาก "ทำไมพี่นักรบจำพิมได้ล่ะคะ" หัวใจฉันพองโตเมื่อคนที่ฉันแอบชอบตอบมาแบบนั้น มันฟินอย่างบอกไม่ถูก "ก็พี่แอบมองเราอยู่ พิมเป็นคนเก่งของโรงเรียน ตอนนั้นพี่ไม่กล้าจีบ มีเพื่อนพี่ชอบพิมเยอะแยะ พี่ไม่กล้าเอื้อม" โอ้ยย! ฉันจะตายเสียให้ได้กับคำหวานเหล่านั้น ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าพี่นักรบพูดเอาใจเราเท่านั้น ตอนนั้นพี่เขาก็มีแฟนด้วย ตอบกลับมาเจ้าชู้สุดๆ "จริงเหรอคะ อย่ามาปากหวานให้พิมใจละลายหน่อยเลย" ฉันตอบไป "พี่พูดจริงๆ แล้วตอนนี้น้องพิมอยู่กับใคร อยู่กับแฟนหรือเปล่าครับ" พี่นักรบพิมพ์ถามมาคล้ายๆ โยนหินถามทางมากกว่า "เปล่าค่ะ พิมพ์เลิกกับแฟนได้สักพักแล้ว" ฉันโกหกพี่นักรบออกไปทั้งๆ ที่ฉันยังคบกับแฟนอยู่ เหตุผลเพียงเพราะฉันชอบพี่นักรบมากๆ และอยากจะเป็นแฟนพี่เขา ซึ่งตอนนี้ถือเป็นโอกาสที่ดี "จริงเหรอ? พี่เพิ่งเห็นแฟนเราโพสต์หาอยู่เลย" พี่นักรบสงสัย "จริงค่ะ เขานอกใจพิมไปมีคนอื่น พิมพึ่งจับได้" ฉันโกหกคำโต ........ พี่บอล คือแฟนของฉันที่กำลังจะกลายเป็นแฟนเก่า ฉันตั้งใจจะบอกเลิกพี่บอล เพื่อจะไปคุยกับพี่นักรบ ฉันไม่อยากให้พี่นักรบต้องไม่สบายใจหรือระแคะระคายเรื่องของฉัน ตอนนั้นฉันไม่ได้รักพี่บอลมากเท่าไรนัก คบกับพี่เขาเพราะพี่บอลเป็นคนดี ให้เกียรติฉัน ดูแลเอาอกเอาใจฉันดีมาก ในวันที่ฉันบอกเลิกพี่บอล พี่บอลร้องไห้และไม่ยอมเลิก ฉันเองก็สงสารพี่บอล สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมคบต่อ "พี่ไม่เลิก พี่รักพิม พี่ไม่ดีตรงไหน พี่ทำอะไรผิด" พี่บอลถามทั้งน้ำตา "พี่บอลดีมากค่ะ ดีทุกอย่างแต่พิมเองที่ไม่ดี" ฉันพูดเลี่ยงๆเพราะไม่อยากบอกความจริงพี่บอลว่าในใจฉันมีพี่นักรบ "น้องพิมจะบอกว่าพี่ดีเกินไปเหรอ" เขาย้อนถาม "ก็พิมมันงี่เง่า พิมเอาแต่ใจ ชอบชวนพี่มะเลาะนี่คะ แล้วเพื่อนพี่ก็อยากให้พี่เลิกกับพิม" ฉันพูดไปเรื่อย พยายามยกหาเหตุผลมาอ้าง "ไม่ พี่ไม่เลิก" แล้วพี่บอลก็ทรุดลงไปนั่งบนพื้นเพื่อกราบกรานฉัน ขอให้ฉันไม่ทิ้งเขา เห็นภาพตรงหน้ายอมรับว่าฉันก็น้ำตาไหล แล้วก็นั่นแหละ สุดท้ายก็ใจอ่อนยอมคบพี่บอลต่อ แล้วแอบคุยกับพี่นักรบต่อเช่นกัน