แกมันตัวซวย
intro
"แกมันตัวซวย!!"
เสียงดังนั้นไล่หลังมาหลังจากที่ฟองเบียร์ก้าวฉับๆออกจากบ้านทาวน์โฮมใจกลางเมือง บ้าจริงทั้งที่นั้นเป็นบ้านของพ่อหล่อนแต่กลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีที่ซุกหัวนอน
"เลิกพูดอย่างนั้นสักทีเถอะค่ะ.....ที่คุณน้าโดนพวกทวงหนี้ตามขู่แถมโดนทำร้ายร่างกายมันไม่เกี่ยวกับหนูเลยด้วยซ้ำ ทั้งหมดน้าเป็นคนทำตัวเอง"
ฟองเบียร์หันมาเถียง'ลลิตา'ผู้มีศักดิ์เป็นน้องสาวคนละแม่ของแม่ผู้ล่วงลับ คงเป็นญาติเพียงคนเดียวที่หล่อนเหลือไว้ให้พึ่งพิงหลังจากที่แม่เสียเมื่อหกปีก่อน ทำให้ต้องกัดฟันอยู่กับน้าสาวลูกติดหนึ่งคน พ่อหัวใจวายและเสียชีวิตไปตั้งแต่หล่อนลืมตาดูโลกได้สามวัน ทำให้แม่มีภาวะซึมเศร้า ในเวลาที่สองแม่ลูกดูโดดเดี่ยวเต็มทีน้าสาวหล่อนที่ตั้งท้องอ่อนๆก็เข้ามาขอพึ่งพิง
ไม่น่าเชื่อว่าในวันที่ฟองเบียร์ประสบความสำเร็จในการเรียนสอบได้ที่หนึ่งของระดับชั้นกลับเป็นวันเดียวกับที่แม่ประสบอุบัติเหตุรถจมน้ำและจากโลกนี้ไป
ใช่....เพราะแม่มักมีอาการเหม่อ แต่ก็นะ ก็คนมันภูมิใจ เป็นฟองเบียร์เองที่ขอให้แม่มาร่วมแสดงความยินดีกับหล่อน และอยากอวดให้พวกเพื่อนๆที่ชอบล้อเลียนว่าหล่อนมีแม่หดหัวอยู่แต่ในบ้านได้รู้บ้างว่าแม่น่ะมีตัวตนแถมใจดีที่สุดในโลก อาการเหม่อหายไปนานแล้ว แต่กลับมากำเริบในวันที่หล่อนอยากให้แม่มาเห็นผลการเรียนและภูมิใจในลูกคนนี้
"นี่รู้อะไรมั้ย??.....แม่ฉันบอกว่าเธอน่ะเป็นตัวซวย"
'ลินดา'ลูกสาวจอมปากเสียของลลิตาเอ่ยขึ้นในวันที่ประกอบพิธีศพของแม่ ฟองเบียร์จำไม่ได้ว่าหล่อนทำสีหน้ายังไงด้วยซ้ำเพราะตอนนั้นน้ำตามันคลอระรื้นไปหมดเต็มดวงตาสองข้าง
"เลิกพูดแบบนั้นสักที....ฉันไม่ใช่ตัวซวย"
"ต้องใช่สิ....ก็ตอนเธอเกิดมาพ่อเธอก็ต้องตา่ย แล้วนี่แม่เธอก็ตายเพราะเธออีก"
"ออกไป...ออกไปให้หมด ฉันอยากอยู่คนเดียว"
ฟองเบียร์เกลียดทุกคนและเกลียดโลกใบนี้ที่ใจร้ายพรากทุกคนที่เธอรักไปจากเธอ ต่อมายิ่งน้าสาวของหล่อนรู้ว่าแม่ทำประกันชีวิตเอาไว้และมอบผลประโยชน์ไว้ให้หล่อนมีเงินในบัญชีเป็นหลักล้านยิ่งทำให้ลลิตาความโลภครอบงำ ทุบตีฟองเบียร์เพื่อบังคับให้บอกที่ซ่อนของสมุดบััญชี
แต่ก็นะ ฟองเบียร์สอบเข้าโรงเรียนประจำตั้งแต่ม.4 แน่นอนหล่อนแทบไม่โผล่หน้าไปบ้าน เงินทั้งหมดควรเป็นทุนการศึกษาของหล่อน สองแม่ลูกกาฝากไม่ควรได้รับอะไรจากล่อนเลยด้วยซ้ำ เพราะนอกจากจะไม่ดูแล ลลิตายังโขกสับหล่อนทุกทาง
และครั้งนี้ก็แค่แวะมาเอาต้นกระบองเพชรของแม่ที่บ้านก็ดันต้องหงุดหงิดกับคนพวกนี้
หนีออกไปจากที่นี่ จะไม่กลับมาแน่ๆถ้าไม่จำเป็น
"จะหนีไปไหนนังตัวดี!! อย่าคิดว่าจะหนีพ้น ฉันจะตามแกไปถึงโรงเรียนประจำของแก จะต้องหาสมุดบัญชีนั่นให้เจอให้ได้"
พรึบ!!!
"กรี๊ดดด!!!!ช่วยด้วย"
เพล้ง!!!
จู่ๆเปลวไฟร้อนแบบไม่ทันตั้งตัวพร้อมกับแรงประทุที่ตามมาก็ทำให้ฟองเบียร์ที่มองภาพเหตุการณ์จากหน้าบ้านแทบไม่ได้สติ ร่างน้าสาวกับลูกพี่ลูกน้องที่มองมาที่หล่อนอย่างเกลียดชังถูกกลืนกินเข้าไปในกองเพลิงนั่น หลังจากนั้นข่าวการระเบิดของแก๊สหุงต้มที่คร่าชีวิตน้าสาวและลูกพี่ลูกน้องของหล่อนไปก็แพร่สะพัดไปทั่ว
ฟองเบียร์ไม่อยากเชื่อว่าคนพวกนั้นจะตายไปอย่างน่าอนาจต่อหน้าต่อตาหล่อน ถึงจะเกลียดแต่หล่อนก็ไม่ได้อยากเห็นสองคนนั้นตายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ และหากหล่อนก้าวออกจากบ้านช้ากว่านี้อีกหน่อยอาจเป็นหล่อนที่ตายไปด้วยในกองเพลิงนั้น
"แกมันตัวซวย!!!"
คำคำนั้นยังคงตามรบกวนหล่อนจนถึงวันนี้ วันที่หล่อนยืนอยู่ในฐานะแพทย์ฉุกเฉินที่มีหน้าที่ยื้อชีวิตผู้คนให้พ้นวิกฤติ และแม้จะทำได้ดีเสมอมาแต่ครั้งนี้ก็นอกเหนือการควบคุมจนใจสั่น
"มัวทำอะไรอยู่?ถอดกางเกงให้ฉันสิ!!"
ฟองเบียร์กระพริบตาปริบๆ เขาสั่งเรียบๆแต่ดูเขาสิ แววตาต้องการนั้นแทบปิดไม่มิด
"แน่ใจนะว่าอยากมีเซ็กส์กับฉัน?"
ฟองเบียร์ถามเพื่อความแน่ใจ บางทีเหตุการณ์ปวดประสาทที่เกิดขึ้นมากมายนับแต่เจอคิมหันต์มาเฟียร์บ้าเซ็กส์ตรงหน้าก็ทำให้หล่อนกลับมาเชื่ออีกครั้งว่าหล่อนเป็นตัวซวยจริงๆ
"หุ่นเธอยั่วขนาดนี้...ยังต้องถามอีกเหรอ?"
"นายอยากมีเซ็กส์กับตัวซวยอย่างฉันจริงๆเหรอวะ?"
................................................................
ฝากผลงานด้วยนะฮับ
